Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

rain in my pillow..

Κυριακή πρωί..αρχή μιας εβδομάδας..μιας νέας εβδομάδας..
Ο καιρός μουντός..το φως μπαίνει έντονα στο δωμάτιό μου..
το Rain της Griffin παίζει ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή μου..
παρόλα αυτά ησυχία..
το παράπονο με έπιασε πάλι..άθελά μου το άφησα να κυλήσει πάνω στο πρόσωπο..δεν ήθελα να του φανερωθώ..
γελαστές και επιτυχημένες φάτσες στην τηλεόραση..

Sometimes all I can do is weep weep weep
With all this rain falling down

η θλίψη έγινε ανάσα μου..
η ανάγκη εκπνοή μου...μπαίνει στο σώμα μου..και αποβάλλεται ακούσια..

το κουρδιστό παιχνιδάκι που δίνει ελάχιστη απόλαυση στους γύρω του..
όλες ψιθυριστές φράσεις που φοβάμαι να τις ξεστομίσω..

Now I don't wanna beg you baby
For something maybe you could never give
I'm not looking for the rest of your life
I just want another chance to live

είναι κάποιες σκέψεις που δεν λέγονται..αυτές κάνω τώρα και νιώθω αδύναμη..γιατί ζητάω μια απάντηση και δεν μου την δίνει..ένα λόγο να συνεχίσω..και δεν υπάρχει..
όμως για να επιμένω..μάλλον σε κάτι έχω εγκλωβιστεί και δεν μπορώ να αποδράσω..ή απλά με κάτι έχω δεθεί και είναι δύσκολο να αποκόψω..

ζητάω την μόνιμη ευτυχία..αυτή η εφήμερη με πληγώνει..
τώρα μένει μόνο να αποφασίσω..

2 σχόλια:

Σκιά με παλμό είπε...

η απόφαση χρειάζεται μοναξιά. Και είναι αυτή η μοναξιά, η οποία δε φοβίζει, σε κάνει να δεις καθαρά, απ έξω. Σε θέτει να κάνεις τα βήματά σου... Και μπορεί πραγματικά να είχαμε μιλήσει κάποια στιγμή για επιλογή απ τα επιλεγόμενα, αλλά και σε ένα βαθμό, είμαστε και εμείς άξιοι της μοίρας μας....

ΥΓ: Συγνώμη που άργησα... αλλά έγιναν πολλά τελευταία σε λίγες σελίδες...

manolia είπε...

θα συμφωνήσω μαζί σου..η απόφαση θέλει μοναξιά..και ναι! είμαστε άξιοι της μοίρας μας..

σήμερα σαν να βαρέθηκα από όλα..σα να πνίγηκα από όλους τους υποτιθέμενους κυρίους που λένε είμαστε διαφορετικοί αλλά στην ουσιά είναι ίδιοι..γι'αυτό και φεύγω σιγά σιγά από εδώ..θέλω να ξεφύγω..να απαλλαγώ..

(αγαπημένε φίλε μου..χαίρομαι που σε "ακούω" πάλι..ελπίζω όλα να είναι καλά..)