Το καλοκαίρι της αμφισβήτησης..

Τι καλοκαίρι είναι αυτό...

Πέρασαν δέκα χρόνια από το μεγαλύτερο ορόσημο της μέχρι τώρα ζωής μου..

Και με βρίσκει κάνοντας καθημερινές βουτιές στο παρελθόν.. να αναζητώ παλιά μηνύματα και φωτογραφίες..

Να προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν το τότε όταν έφυγα από την Αθήνα για το μεγάλο όνειρο..

Θέλω να θυμάμαι άραγε λέω; 

Καημένε Μανολίτο ψιθυρίζω και μόλις συνειδητοποιώ ότι οι πιο πικρές μου αναμνήσεις χάθηκαν..

-για καλό.. ψιθυρίζω..

Πώς γίνεται το βλέμμα μου μονίμως να στρέφεται στα αρνητικά;

Στα μίζερα που λέει κι ένας γνωστός μου;

Πώς εκπαιδεύεις έναν βαθιά τραυματισμένο εγκέφαλο (που το μόνο που ήξερε ήταν να επιβιώνει όλα αυτά τα χρόνια) να κοιτά ψηλά και θετικά;

Πώς γίνεται μετά από τόση κακοποίηση και σκληρότητα να του μιλήσεις γλυκά; Να κάνει παύση και να αρχίσει να ζει φροντιστικά; Πώς και πού το μαθαίνουν αυτό;

Τι καλοκαίρι είναι αυτό αναρωτιέμαι.. 

Και μου λες; "παρακαλώ να σταματήσει άμεσα η αναδρομή στο παρελθόν"..

Και εγώ σου απαντώ.. 

-Τι φοβάσαι; Εγώ είμαι γενναία.. θέλω να βουτήξω στα νερά του παρελθόντος για να μπορέσω να δω ποια φιγούρα θα καθρεφτίσουν στο σήμερά μου..

Θέλω; 

Είναι επώδυνο το ταξίδι.. 

και ποιος θα μαζέψει τα πληγωμένα μου φτερά ξανά, 

αν δω ότι τελικά πάλι δεν πέταξα πουθενά, 

αλλά κλεισμένη στο ίδιο κλουβί,

 χτυπιόμουν στα σίδερά του και πετούσα παγιδευμένη, 

στους φαύλους κύκλους μου..

Τι καλοκαίρι είναι αυτό...

Κάποτε...

 Κάποτε θα ήμασταν χαρούμενοι με τα απλά.. τα ηλιοβασιλέματα.. τα δροσερά αεράκια..

τα τυχαία χέρια που αντάμωναν κλεφτά σε σταυροδρόμια.. τα ανήσυχα βλέμματα που αποζητούσαν την ζεστασιά..

αυτά τα απλά.. το δροσερό καρπούζι.. το παγωτό σοκολάτα.. ένα βιβλίο στα πόδια για ανάγνωση.. βαμμένα χέρια από τις τέμπερες..

και μετά τι ήρθε; 

η ενηλικίωση; 

ενηλικίωση είναι ό,τι βάφεται στα χρώματα της κοινωνίας που σε θέλει πετυχημένο; ανεξάρτητο; μόνο; βουβό;

πού πήγαν οι φωνές μας και τα τρεξίματα στα σοκάκια στα χωριά μας; 

και τώρα πήραν τις θέσεις τους οι ενέσεις στο ψυγείο που σε περιμένουν για τα αυτοάνοσα..

σήμερα..ίσως για μια στιγμή να ήθελα να ζήσω στο κάποτε..

κάποτε που ανάσανα..

Το τέλος

Κάπου μέσα σε όλο το χάος της ζωής μου ψάχνω ένα χέρι αόρατο, φανταστικό, να με τραβήξει..

Παλιά μπορεί και να περίμενα τον Από Μηχανής Θεό..

Τώρα προσπαθώ να βασιστώ στο Εγώ μου. Να γίνω εγώ ο Από Μηχανής Θεός του εαυτού μου..

Ακούγεται φροντιστικό; 

Ακούγεται τρελό;

Ακούγεται ψεύτικο;

Δεν έχω απαντήσει ποτέ σε κανένα βαθυστόχαστο ερώτημα της ζωής μου..

Γιατί να απαντήσω τώρα; 

https://www.youtube.com/watch?v=u5CVsCnxyXg

Το soundtrack του έτους...

sound check...

2026..

Η τελευταία μου χρονιά με το 3 μπροστά στην ηλικία μου...

2026...

Νιώθω ότι αυτή η χρονιά είναι ένα πέρασμα στην αιωνιότητα.. Μεγάλα βήματα έκανε η αυτού μεγαλειότης σε χρονιές που τελείωναν με τον αριθμό 6...

Αλλά μέσα μου δεν ξέρω αν πρέπει να θρηνήσω ή να γιορτάσω..

Γεννήθηκα ή πέθανα αυτές τις χρονιές? 

Ακόμα το ψάχνω μέσα στον χρόνο..τον φίλο και τον εχθρό...

Πώς είναι να σταματάς; Να μένεις ακίνητος και παρατηρητής; 

Να απολαμβάνεις και να ζεις; 

Λες φέτος να το ανακαλύψω σε χρονιά με το 6 στο τέλος;

Και σε δέκα χρόνια από τώρα να αναπολώ αυτό το ορόσημο στη βαρετή υπάρξή μου; 

Καλή χρονιά...

Καλοκαίρι '25...

 Καθισμένη στο τεράστιο γραφείο μου πλέον...

Με τον πράσινο τοίχο σαν φόντο..

Προσποιούμαι ότι είμαι ενήλικη επιχειρηματίας..

Ακούω τον νυχτερινό εκφωνητή και ζηλεύω τον Χαραλαμπίδη για τα σοφά που αραδιάζει..

Ωριμότητα σημαίνει να παίξεις το ίδιο έργο χωρίς λάθη..

Και κάπου στον άδειο Βόλο προσπαθώ να γίνω ώριμη..

Ένα παντοτινό σήμερα...

 2025...

πώς περνάει ο χρόνος..ο άτιμος..

ένιωσα την ανάγκη να κάτσω να αραδιάσω 5 λέξεις..

είμαι ακόμη εδώ..ζωντανή..

αλλαγμένη;..ναι...λιγάκι μα ναι..

πιο δυνατή;.. ναι..λιγάκι μα ναι..

κάθομαι σε άλλη θέση...

σε άλλο σπίτι μιας και άλλαξα ξανά ρότα..

η ζωή κυλάει και δεν σε ρωτάει..

βουτάς στα ορμώμενα νερά της και χωρίς σωσίβιο κολυμπάς..

έτσι είναι..

μάθε να ζεις με αυτό..

it's ok...

...

 Σήμερα..

Σήμερα μουρμουρίζω.. 

το τσάι μισοτελειωμένο στο τραπέζι..τα βιβλία γύρω μου.. ένα σπίτι αχούρι όπως κ το μυαλό μου..

μα ποιος θα με βάλει σε τάξη..ο χρόνος κυλάει και εγώ τον κυνηγάω..μακάρι να μπορούσα να με χωρίσω σε λεπτά και ώρες..θα ήξερα τότε να ζω ρομποτικά αλλά αποδοτικά..

γιατί τώρα τρέχω αλλά ο χρόνος δεν σταματάει και εγώ απλά σε μία ρόδα μέσα συμμετέχω στο κυνήγι του σήμερα..

σήμερα..

σήμερα μουρμουρίζω είναι ακόμη μία μέρα..

τικ τακ..τικ τακ...