Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

φοβάμαι..

νομίζεις ότι η ζωή κρατά για πάντα..

νομίζεις ότι δεν θα χτυπήσει εκείνο το τηλέφωνο για εκείνη την είδηση που σε γονατίζει..

και φοβάμαι..

όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο πολύ φοβάμαι εκείνο το τηλέφωνο..το υποθετικό..
χρονικά και χωρικά..

άραγε πότε θα χτυπήσει?τι είδηση θα μεταφερθεί?
εγώ που θα είμαι? ποιον θα αφορά αυτήν την φορά?

η ζωή δεν κρατά για πάντα..
δεν είμαστε αθάνατοι..

είμαστε τρωτοί και εύθραστοι..

και φοβάμαι..

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

μοναξιά..

η μοναξιά ..

την ακούω στο παράθυρό μου ..σταγόνα την σταγόνα..και που κ που ένα δίκυκλο να σπάει την σιωπή της.

μπαίνει αργά από το παράθυρο του μπάνιου και με τυφλώνει..

είναι βαριά για να με κάνει να σηκωθώ να κλείσω την πόρτα..

μπαίνει από την διάφανη κουρτίνα.

η μοναξιά με φέρθει εδώ να κάθομαι να παίζω με τις λέξεις..

η μοναξιά..

η μοναξιά με κάνει να κλείνω τα μάτια για ώρα και να προσπαθώ να χαθώ στα μονοπάτια του μυαλού μου..

η μοναξιά με κάνει να αναρωτηθώ αν η ζωή που ζω είναι αυτή που ονειρεύτηκα ή 
κάνω τα ίδια λάθη ξανά..

η μοναξιά με βουλιάζει στον φαύλο κύκλο της ..
μία με βουτά στο βυθό, μια στην επιφάνεια..

και το στομάχι μου το νιώθω ανακατεμένο απόψε..

υπάρζει πολύ ζωή έξω και εγώ νιώθω το τίποτα που το τρώει το σήμερα..

η μοναξιά με κάνει να σιχαίνομαι την επιβίωσή μου..

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

ταξίδι..

ένα ωραίο πρωί απλά σηκώνεσαι και όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε η μέρα αυτή,  να είναι η δική σου μέρα..

πλένεσαι, ντύνεσαι, πίνεις το καφέ σου και περιμένεις πως κ πως να πας στη συναυλία..

και στην άλλη μεριά του ωκεανού , ένα χέρι έχει αποφασίσει να πατήσει το κουμπί για να εκμηδενίσει τις χωροχρονικές διαστάσεις.

γιατί εκεί ψηλά, κάποιο θείο άγγιγμα αποφάσισε ότι αυτές οι δύο ψυχές έχουν πολλά να πουν και να μοιραστούν..

κ κάπως έτσι λοιπόν..μαζεύτηκαν όλα τα κομματάκια ένα ένα και άρχισαν να μπαίνουν στην σωστή θέση..για να σχηματιστεί ολοκληρωμένη εικόνα..

κανείς δεν ξέρει αν θα είναι η σωστή ή λανθασμένη..

άλλωστε..το ταξίδι μετράει..

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

exit...

12 και 07
 
κακή διάθεση , αυπνία, κακή διατροφή, κούραση..
 
ξανά χάθηκα στον φαύλο κύκλο μου..
αλλά το παλεύω γιατί δεν είμαι το ίδιο άτομο
 
υπάρχει μια καινούρια οπτική των πραγμάτων που εξερευνώ
μια πιο ρομαντική, αληθινή και τολμηρή διάθεση νομίζω..
 
είμαι τριάντα και επτά μηνών..
 
και νιώθω κολλημένη στα 22 που νόμιζα ότι ο χρόνος είναι άπειρος, η αντοχή μου τεράστια και η επιμονή μου αρετή..
 
παρόλο που βράδια σαν και αυτά με βρίσκουν να πολεμάω με τις απουσίες,
φέτος κέρδισα πολλές παρουσίες
 
οι δαίμονες αγγλόφωνοι πια μεν, αλλά γεμάτοι ευγένεια και ανεκτικότητα..
 
έκλεισα πολλές πόρτες ναι..
μα άνοιξα την καλύτερη νομίζω..
 
 
 

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

απλά..

η ευτυχία είπα βρίσκεται στην απλότητα των στιγμών..και στην απλότητα των λέξεων συμπληρώνω..

και τα γλειφυτζούρια από τους πλανώδιους γλυκαίνουν τους κάλυκες της γλώσσας ..
μα αυτά που νιώθουμε είναι απλά..μια καλημέρα και μια καληνύχτα..
ανοίγει η ψυχή και ο άλλος την ρουφάει σαν κοκαίνη..
μαζί πια..

πόσο πιο απλό από αυτό..

η αλήθεια να αιωρείται στην διάστασή μας..

το κάθε κύτταρο έτοιμο να δεχτεί το φως του..

μαζί πια..

πόσο πιο απλό από αυτό..

κι όλα όσα φάνταζαν τρομαχτικά..
στην απλότητα
τρεκλίζουν..

το παραμυθάκι μου γράφει το τέλος του..

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

...

άνθισαν όλοι οι κήποι της ψυχής μου και εγώ ξαπλωμένη στο γρασίδι τρέφομαι με την ζεστασιά του ήλιου..
αλήθεια..πόσο καιρός πέρασε που ένιωσα έτσι ζωντανή?
ούτε που θυμάμαι..
οι φλέβες να συρρικνώνονται και να μεγενθύνονται, να ακούω τον παλμό μου, η φλεγόμενη μπαλίτσα να χορεύει στο ακίνητο κορμί..

και οι σκέψεις να φεύγουν από μένα..οι εικόνες να μπερδεύονται, τα λόγια να ταξιδεύουν..και εγώ να αιωρούμαι γύρω από σένα..

είμαι τυχερή..είμαι ευλογημένη..



Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

...

Φοβαμαι..φοβαμαι πολυ..
Η αληθεια ειναι δυνατη..η αληθεια μου,μου τρυπα τα κοκκαλα..
Κ η αληθεια ειναι οτι φοβαμαι να πω την αληθεια..
Κ ποια απο ολες τελικα να κρατησω? 
Γιατι τις εχω για πετρες για να χτιζω τους απροσιτους τοιχους ..
Μα πονω ..
Πονω