...

γελάω..

www.youtube.com/watch?v=ZZud4M9uu0A

τίποτα δεν έχει νόημα..όσο και να θες να δώσεις νόημα..τίποτα δεν έχει..

και οι τοίχοι σου πάντα μένουν άσπροι και στενοί..και ο ήλιος πάντα θα ανατέλλει και θα δύει..εσύ θα σηκώνεσαι από το κρεβάτι και θα ζεις το ωρολογιακό σου πρόγραμμα..όλα χωρίς νόημα..

κουράστηκες πια να το αναζητάς..συνειδητοποιείς ότι έψαχνες απλά για να νιώσεις ζωντανός..ίσως να μην υπήρχε εσωτερική ανάγκη για ύπαρξη νοήματος..ίσως να τα ήθελες όλα μπερδεμένα στο μυαλό σου..

αφού αυτό δεν σε έκανε πιο έξυπνο..δεν σε έκανε πιο χαρούμενο..πιο ονειροπόλο..δεν έκανε πιο εύκολη την ζωή..

γιατί να συνεχίζεις να ψάχνεις?

ας υπάρχει κάτι μπερδεμένο στο μυαλό σου..δεν θέλεις όλα να είναι βαλμένα σε ράφια..ακόμα και εκεί ράφια;

όχι..καλύτερα καρφίτσες μέσα σε αχυρώνα..

ίσως να είναι πιο ανώδυνο..ίσως πιο εύκολο..

γελάω...και πονάω...

τσακ..τσακ...

και ένα..άλλο ένα..ακόμα ένα.. προσθέτω..βάζω..ξαναβάζω..μέσα..μέσα..άλλο ένα..ακόμα ένα..

το σώμα μου έγινε δοχείο και οι σκέψεις μου σποράκια..

και έτσι φτωχό σπουργίτι όπως νιώθω προσπαθώ να γεμίσω την λιτή ζωή μου..

www.youtube.com/watch?v=aeOmZbvyGpY

παραμύθι παραμύθι..το κουκί και το ρεβίθι..

Κάπως έτσι..γυρνώντας σπίτι μετά από μία γεμάτη μέρα..χάζευα προηγούμενες αναρτήσεις του Μαρτίου κ Απριλίου..

πρέπει να ρισκάρεις μου είπαν..μα πως λέω εγώ??

είμαι πολύ ρομαντική και δεν θέλω να καταστρέψω το παραμύθι μου..είσαι βολεμένη μου είπαν..

όντως πρέπει να ρισκάρουμε..(?)

αυτή είναι η πρώτη μου συμβουλή για όλους τους άλλους..αλλά όταν έρχεται η σειρά μου κάπως διστακτική με βρίσκω..

δεν είναι ότι δεν θέλω ή δεν ξέρω να ρισκάρω..είναι ότι το παραμύθι μου δεν μιλάει για ρίσκα..στο παραμύθι μου όλα είναι έτοιμα και ραμμένα χωρίς να προσπαθήσω να γίνω η πριγκίπισσα..στο παραμύθι μου όλα είναι όμορφα και τέλεια φτιαγμένα..όλα είναι τόσο απλά και χωρίς κόπο..όλα είναι δυνατά και όλα κυλάνε ρόδινα..

μην μου λέτε λοιπόν ότι δεν μπορείς να ζήσεις το παραμύθι σου..μην μου λέτε ότι παραμύθια δεν υπάρχουν..μην μου αρνείστε να πιστεύω σε αυτά..

μην με σπρώχνετε στο γκρεμό της πραγματικότητας..άδικος κόπος..

έχω φτερά..και πάλι θα ξεφύγω..

i know..all i need...

www.youtube.com/watch?v=Z9IODJdi3GA

με αυτό το τραγούδι καλωσορίζω την άνοιξη...
all i need...

προσπαθείς αρκετά να ξεχάσεις ότι είσαι άνθρωπος..δεν είσαι η μαριονέτα που ήσουν..αυτό προσπαθείς να κάνεις..να ανοίξεις το ραμμένο στόμα σου για να ξεστομίσεις αυτά που σε βαραίνουν..αυτά που σε κάνουν ξένο από τη γη..

ξέρεις..ξέρεις τι θέλεις..ξέρεις..πάντα ήξερες..

πως όμως βρίσκεις το θάρρος να το ξεστομίσεις;..
γιατί αν βγει από μέσα σου..αν βγει και το ακούσεις..μάλλον θα είναι αλήθεια..μάλλον θα το πιστέψεις..κ όταν ανοίγουν συνέχεια οι πηγές των ματιών σου είναι γιατί είχες ξεχάσει πως είναι να νιώθεις..

κάπου μέσα σου δεν είσαι ρομποτάκι πια..κάπου μέσα σου τα όργανα παίρνουν ανθρώπινη μορφή..η καρδιά γίνεται κόκκινη ξανά..

δεν θες να οδηγηθείς κάπου αλλά σίγουρα ξέρεις ότι θέλεις να νιώθεις..τι θέλεις να νιώσεις..
να πονάς..να γελάς..να είσαι ζωντανή..

παράλογο..

κάτι από εδώ, κάτι από εκεί..κάτι από αυτό , κάτι από εκείνο..υπάρχει το άλλο και το αν..θέλω το ίσως και το μάλλον..θα έρθει το μετά , θα γίνει πριν..κάπου μαζί κάπου μόνη..

αυτή είναι η ζωή της κυρίας..

μιας κυρίας που δεν ξέρει τι θέλει να πει στις  τρεις τα ξημερώματα..

"ήρθε πάλι εκείνο το παλιό μοιρολόι" φωνάζει στο μπαλκόνι της..κάπου ηχούν:  μια ξενέρωτη μουσική, φρεναρίσματα και το ανεμιστηράκι του υπολογιστή με το σπαστικό βουητό του..

η κυρία κάθεται αλλά δεν ξέρει τι θέλει να πει..

η κυρία κάθεται στον κόκκινο καναπέ που έχει λερωθεί από τις τροφές που παρανόμως έχουν φαγωθεί πάνω στο βελούδινο ύφασμά του..

η γαμημένη ζωή σκέφτεται όλη την ημέρα..μόνο αυτό μονολογεί..
την γουστάρω λέει.. είναι αληθινή γιατί με κάνει να πονώ..

battles

καμιά φορά αισθάνομαι σαν εκείνο το φτερό που είδα στην είσοδο της πολυκατοικίας μου..
θέλει να βρει ένα σπιτικό μα η ελευθερία είναι πιο γλυκιά από ένα πιάτο φαΐ και ένα κρεβάτι.

δεν ξέρω πια να ζω μέσα από τις λέξεις..στέρεψε η ψυχή και γέμισε με το βρωμοτσιμέντο σας..δεν είμαι αυτή που όλοι εσείς βλέπετε..πόση δύναμη μπορούν να έχουν τα πόδια ; όλο μαζεύουν βάρη και ανούσιες βρωμοστιγμές..
έτσι δεν μας θέλετε; κακογρασαρισμένα ρομποτάκια που δεν ονειρεύονται πια..δεν αναπνέουν οξυγόνο..
πόσο μπορείς να διατηρηθείς ανέπαφος αν η κάθε μέρα σε αλλοιώνει;
σε κάνει να ξεχνάς ποιος είσαι και τι θα ήθελες να ξαναγίνεις;

πολεμάω το χρόνο..αυτό κάνω..μα ποιος αφελής μπορεί να πιστέψει ότι μπορεί και να τον κερδίσω;

+ ένας...

φάνταζε μια συνηθισμένη μέρα, αλλά που να ήξερα ότι γυρνώντας σπίτι κακά μαντάτα με περίμεναν..

www.left.gr/article.php?id=23330

τον θυμάμαι όταν είχε πρωτοέρθει με την μαμά του στο Καστέλι..ένα πολύ ιδιαίτερο παιδί για την κλειστή κοινωνία του Καστελίου ..παρόλα αυτά έγινε γρήγορα αγαπητός από τα παιδιά..αυτήν την εντύπωση τουλάχιστον έχω..είχε πάντα μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια του..έτσι τον θυμάμαι..πάνω στο ποδήλατο..ελάχιστες φορές είχαμε μιλήσει..είχε έρθει και σε έναν αγώνα μπάσκετ για το σχολικό πρωτάθλημα για να βγάλει φωτογραφίες...θολές οι υπόλοιπες αναμνήσεις..

έτσι με βρίσκει το βράδυ να αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να κρατάς τις ισορροπίες στο μυαλό σου..όλα κρέμονται σε μια λεπτή κλωστή όταν έχεις το μικρόβιο του επαναστάτη καλλιτέχνη..όταν αγωνίζεσαι για τους άλλους και δεν αγωνίζεσαι για τον ίδιο τον εαυτό σου..όταν θες να αλλάξεις τον κόσμο και η κωλοκοινωνία δεν σε αφήνει..όταν ονειρεύεσαι, όταν επιθυμείς,όταν προσπαθείς, όταν αγωνίζεσαι..και κυριαρχεί μια αβεβαιότητα..

σε αυτήν την σκατοελλάδα ζούμε λοιπόν..που τρώει τα παιδιά της..που σε κάνει να νιώθεις μικρός και ενισχύει το απομονωμένο κλουβί σου..που πήγαν όλοι αναρωτιέμαι; ποιος φόβος μας έχει 
νικήσει και έχουμε γίνει τόσο μοναχικοί; φορέσαμε παρωπίδες και κλειστήκαμε πιο βαθιά στο εγώ μας για να το προστατέψουμε...
στην ουσία όμως εκτιθόμαστε σε πιο επικίνδυνα μονοπάτια..

με αφορμή αυτό και χιλιάδες παρόμοιες καταστάσεις, με αφορμή τους ξυλοδαρμούς, με αφορμή την κρίση, τους πολιτικούς και ένα σωρό άλλες σαπισμένες πραγματικότητες του ελληνικού συστήματος..πως μπορούμε να κοιτάμε τον ήλιο κάθε πρωί; πως μπορούμε να μένουμε άπραγοι;

έχουμε πόλεμο..μα δυστυχώς δεν πολεμάμε..

www.youtube.com/watch?v=pD7pkcC4MRg

καλό ταξίδι βρε Κίμωνα..