Κάποτε...

 Κάποτε θα ήμασταν χαρούμενοι με τα απλά.. τα ηλιοβασιλέματα.. τα δροσερά αεράκια..

τα τυχαία χέρια που αντάμωναν κλεφτά σε σταυροδρόμια.. τα ανήσυχα βλέμματα που αποζητούσαν την ζεστασιά..

αυτά τα απλά.. το δροσερό καρπούζι.. το παγωτό σοκολάτα.. ένα βιβλίο στα πόδια για ανάγνωση.. βαμμένα χέρια από τις τέμπερες..

και μετά τι ήρθε; 

η ενηλικίωση; 

ενηλικίωση είναι ό,τι βάφεται στα χρώματα της κοινωνίας που σε θέλει πετυχημένο; ανεξάρτητο; μόνο; βουβό;

πού πήγαν οι φωνές μας και τα τρεξίματα στα σοκάκια στα χωριά μας; 

και τώρα πήραν τις θέσεις τους οι ενέσεις στο ψυγείο που σε περιμένουν για τα αυτοάνοσα..

σήμερα..ίσως για μια στιγμή να ήθελα να ζήσω στο κάποτε..

κάποτε που ανάσανα..