Το καλοκαίρι της αμφισβήτησης..

Τι καλοκαίρι είναι αυτό...

Πέρασαν δέκα χρόνια από το μεγαλύτερο ορόσημο της μέχρι τώρα ζωής μου..

Και με βρίσκει κάνοντας καθημερινές βουτιές στο παρελθόν.. να αναζητώ παλιά μηνύματα και φωτογραφίες..

Να προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν το τότε όταν έφυγα από την Αθήνα για το μεγάλο όνειρο..

Θέλω να θυμάμαι άραγε λέω; 

Καημένε Μανολίτο ψιθυρίζω και μόλις συνειδητοποιώ ότι οι πιο πικρές μου αναμνήσεις χάθηκαν..

-για καλό.. ψιθυρίζω..

Πώς γίνεται το βλέμμα μου μονίμως να στρέφεται στα αρνητικά;

Στα μίζερα που λέει κι ένας γνωστός μου;

Πώς εκπαιδεύεις έναν βαθιά τραυματισμένο εγκέφαλο (που το μόνο που ήξερε ήταν να επιβιώνει όλα αυτά τα χρόνια) να κοιτά ψηλά και θετικά;

Πώς γίνεται μετά από τόση κακοποίηση και σκληρότητα να του μιλήσεις γλυκά; Να κάνει παύση και να αρχίσει να ζει φροντιστικά; Πώς και πού το μαθαίνουν αυτό;

Τι καλοκαίρι είναι αυτό αναρωτιέμαι.. 

Και μου λες; "παρακαλώ να σταματήσει άμεσα η αναδρομή στο παρελθόν"..

Και εγώ σου απαντώ.. 

-Τι φοβάσαι; Εγώ είμαι γενναία.. θέλω να βουτήξω στα νερά του παρελθόντος για να μπορέσω να δω ποια φιγούρα θα καθρεφτίσουν στο σήμερά μου..

Θέλω; 

Είναι επώδυνο το ταξίδι.. 

και ποιος θα μαζέψει τα πληγωμένα μου φτερά ξανά, 

αν δω ότι τελικά πάλι δεν πέταξα πουθενά, 

αλλά κλεισμένη στο ίδιο κλουβί,

 χτυπιόμουν στα σίδερά του και πετούσα παγιδευμένη, 

στους φαύλους κύκλους μου..

Τι καλοκαίρι είναι αυτό...