...

σιωπή..

αυτή η σιωπή που σκεπάζει κάθε τετραγωνικό του σπιτιού, του κορμιού, της πόλης..
η σιωπή που τρυπά τις σκέψεις..

η σιωπή πέρα για πέρα αληθινή..
αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου..
γεμίζει κάθε γωνιά αυτού του άγονου τόπου..

μία σιωπή που μετρά αντίστροφα ο χρόνος
ωσότου ένα γέλιο ακουστεί..
ένας ψίθυρος..ερωτικός..
ένα χάδι γύρω από γυμνό στήθος..

αυτή η σιωπή η αιχμηρή..

έχει τσαμπάρει την έξοδο κινδύνου μου και με έχει εγκλωβίσει στη βουή της πραγματικότητας..

www.youtube.com/watch?v=8rluU6BGpKw

....

ένιωσα λες και τράβηξαν απότομα μία γραμμή ανάμεσα στο χθες και στο τώρα..

κόπηκε το σκοινί της μαριονέτας και εκείνη έπεσε στο πάτωμα..την είδα με τα ίδια μου τα μάτια..πρώτα τα πόδια, τα γόνατα, οι μηροί..το ένα χέρι, το κεφάλι και έπειτα το άλλο χέρι..κι όλα τα μέρη τραμπαλίστηκαν για λίγη ώρα ακόμα μαζί με τα ρούχα ώσπου αποφασίστηκε να σιωπάσουν μία για πάντα...

τα γιατί της μέρας μας δεν θα απαντηθούν ποτέ..αυτό σκέφτομαι..

και έτσι όπως χαμένοι ψάχνουμε τις απαντήσεις οι μέρες περνάνε αναζητώντας το χάπι που θα μας κάνει χαρούμενους..

κοιτώ τους γύρω μου..άραγε έχουν βρει την ευτυχία τους? γελάνε, μιλάνε, τρώνε, αγαπάνε..

κ αυτή? η γλυκιά μαριονέτα που εγκαταλείφθηκε? 

όλα από την αρχή λοιπόν για εκείνη...όλα από την αρχή..

www.youtube.com/watch?v=H8rumyup0Os

Isolation...

λίγο πριν τελειώσει ο φεβρουάριος...

απομόνωση..
είναι η λέξη που τριγυρνά στο μυαλό μου μέρες τώρα..

κρυβόμαστε πίσω από τα άγχη της καθημερινότητας και τα απλά τα κάνουμε περίπλοκα..τα δύσκολα ακόμα πιο δύσκολα..μιλάς αλλά δεν περιμένεις απάντηση..κοιτάς αλλά δεν βλέπεις..δεν επεξεργάζεσαι, δεν παραμυθιάζεσαι πια..η μαγεία έχει χαθεί και τα φώτα κλείνουν στις 12:00..καμία νεράιδα, κανένας ήρωας να σε σώσει..

απομόνωση..

και ζούμε σαν θύματα..και οι θύτες είμαστε εμείς..

ζω με αντίστροφο ρολόι φέτος..μετρώ τον χρόνο ανάποδα να τελειώσει και να αρχίσει κάτι άλλο..

με αβεβαιότητα αφού το τέλος δεν παίρνει μορφή και το ένα εμπόδιο ακολουθείται από το επόμενο..

αλλά σιωπηλά περιμένω το φως..

είναι η έμφυτη ανάγκη μου να βλέπω το φως έστω κ μέσα από τις χαραμάδες..

Πράξη 1: άραγε..μέσα στις στάχτες βρίσκεις τον εαυτό σου?στα αποκαΐδια αναζητάς την θολή σκιά του τότε εαυτού σου; με φαντάζομαι γονατιστή με σκονισμένα χέρια να ψάχνω αυτό που ήμουν..χωρίς να ξέρω βέβαια τι ήμουν..γελώ ειρωνικά..αναλωνόμαστε σε αναμνήσεις που μας αφήνουν στην ψευδαίσθηση ότι το παρελθόν ήταν πολύ καλύτερο από το παρόν..και μας κάνει να πιστεύουμε ότι το μέλλον δεν αξίζει να γραφτεί..

www.youtube.com/watch?v=EACKPhPXPpg

....

www.youtube.com/watch?v=yluv3Gxw3Hk

I can see the sky....

(ίσως) ριμέικ..

η καρδιά μου αδυνάτησε..έτσι μου είπε..απέβαλλε ό,τι άχρηστο την περιτριγύριζε και αποφάσισε να αφοσιωθεί στο εδώ και στο τώρα..

χαμογέλασα..τι άλλο θα ακούσω θεέ μου αναρωτήθηκα..μα αυτό που μου είχε πει πριν καιρό μου καρφώθηκε στον χαλασμένο μου νου..οι στιγμές περνάνε..ναι..αυτό το θυμάμαι και γι' αυτό παλεύω..να περνάνε ουσιαστικά..

πιο ήρεμη με βρίσκει η νέα χρονιά στην κωλόπολη.. 

διάλεξα ένα δρόμο και δεν θέλω να τον αλλάξω..

γιατί δεν θέλω να μαζεύω εκείνα τα ψίχουλα..

www.youtube.com/watch?v=ef-4Bv5Ng0w

I will be back...

κοιτούσα ανάμεσα από τις γρίλιες τον ήλιο..

 ήλιο με δόντια μου είπαν να τον λέω..

το σώμα ακίνητο, βαρύ, ασήκωτο..

όνειρο μάλλον είναι ψιθυρίζω..

όλα εκείνα που με κάνουν ανάπηρη 

είναι περισσότερα από αυτά που με κάνουν υγιή..

υγιή στο πνεύμα, στο σώμα και στο νου..

και παίζω με τις αλήθειες και τα ψέμματα όπως έπαιζαν το σημερινό πρωινό

οι ηλιαχτίδες με τις γρίλιες της σκουριασμένης μου πόρτας..

www.youtube.com/watch?v=V-SKLOaTUlU

happy year...

κοιτούσα το εισιτήριο επιστροφής από την Πάτρα..

εισιτήριο επιστροφής από μία πόλη που άλλοτε την έλεγα δικιά μου..

και πού επιστρέφω αναρωτήθηκα..σε μία άλλη πόλη που δεν θυμίζει τίποτα από μένα πια..

και όλα τα λόγια που λέω αντηχούν στους τοίχους του τεράστιου σπιτιού (μου?)..και επιστρέφουν σε μένα πάλι..

μονολογεί το μανωλάκι τελευταία πολύ..

έθεσα πολλούς στόχους για το νέο έτος..

μα αυτός που με καίει περισσότερο είναι μέσα στην καρδιά μου..

να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να παλέψω γι' αυτόν όπως έκανα κάποτε..

νομίζουμε πως οι στιγμές κρατούν αιώνια και αυτά που ποθούμε μπορούμε να τα έχουμε και αύριο κ μεθαύριο και μετά από καιρό..κ πολλές φορές αναβάλλουμε αυτά που έχουμε ανάγκη, που ονειρευόμαστε..

μα οι στιγμές περνάνε και μας αφήνουν πίσω τους..και φοβάμαι την ώρα που θα τις μαζεύω σαν ψίχουλα για να ψεύδομαι πως χόρτασα από την ζωή μου..

www.youtube.com/watch?v=ewzGI5mRxGc

καλή χρονιά λοιπόν...