2010..

www.youtube.com/watch?v=VpmOTGungnA

λίγα λεπτά πριν ο καινούριος χρόνος ανοίξει την πόρτα του σπιτιού μου κ ο παλιός με ένα χαμόγελο με αποχαιρετήσει νοσταλγικά..

κανένας απολογισμός δεν θα ακουστεί σήμερα..ό,τι πέρασε πέρασε..τα έβαλα στο κουτί του 2010 και είναι η κληρονομιά που είμαι περήφανη που απέκτησα..

δεν θα ακουστούν ευχές..δεν θα ακουστεί τίποτα όμοιο..

καλή χρονιά να έρθει..με υγεία..με χαμόγελα..με καλή καρδιά..με ενέργεια για ζωή..να είστε όλοι καλά..
παρόντες και απόντες..

disjointedness...

www.youtube.com/watch?v=HLNwY3jo70A

Είναι φορές που στην καρδιά δεν κυλά ζεστό αίμα..
μόνο παγωμένο νερό από την πιο κρύα πηγή..
πηγή που ο άνθρωπος δύσκολα βρίσκει..αλλά όταν την βρει αλλάζει ολοκληρωτικά..και καμιά φορά χωρίς επιστροφή..

τι φοβάμαι λοιπόν..?το κακό έγινε..η καρδιά πάγωσε..όλα όσα φάνταζαν ερωτικά..όσο και αν φλέρταρα με αυτό που αποκαλούν ζωή..όλα ξαφνικά πάγωσαν και σταμάτησαν σε μια παγίδα του χωροχρόνου που ενεργοποιείται από τα σημερινά δεδομένα μου..

δεν με κοιτώ στον καθρέπτη πια..αυτή η φιγούρα με ανατριχιάζει..

λέξεις όπως αγάπη,έρωτας,φιλία, επιθυμία,αισιοδοξία,δύναμη..και άλλα τέτοια μαγειρέματα..
μας τελειώσαν..και λέω μας διότι εγώ και ο κρυμμένος εαυτός μου,αυτό το άλλο εγώ που ποτέ δεν υποχωρεί..απλά βουτήξαμε στον λάκο που χρόνια σκάβαμε για την μιζέρια..

και αν υπάρχει ένα τρίτο ασυνείδητο εγώ που συλλέγει υποχθόνια κάθετί υπόλλειμα..

φόρεσα την κατάλευκη πανοπλία μου με καρφιτσωμένο το κόκκινο τριαντάφυλλο στο στήθος..

και είμαι έτοιμη να λερωθώ..

indifference...

κρύο είπαν στις ειδήσεις...

δεν με νοιάζει λέει το ενημερωτικό καθημερινό μου φυλλάδιο...βασικά τίποτα άλλο εκτός από μένα δεν με αφορά..ντύθηκα το εγωκεντρικό ανθρωπάκι που η γη γυρνάει γύρω από αυτό μονάχα..

τόσο καιρό παλεύω..παλεύω..και ναι, προφανώς αυτό θα συνεχίσω να κάνω..απλά σήμερα θέλω να παραπονεθώ..να σπάσει λίγο η πανοπλία μου..να βγει το κρυστάλλινο αίμα..
δεν θέλω για σήμερα την λογική..ασ' την πάλι για αύριο..θέλω ένα ώμο να κλάψω γιατί έχω ξεχάσει από που βγαίνουν τα δάκρυα..και έχω ανάγκη να κλάψω..

θέλω να παραπονεθώ και κανείς να μην μου πει " εντάξει μωρε..αμαν πια..χαλάρωσε..είσαι υπερβολική"

θέλω να με ακούσει γιατί έχω πάλι εκείνο το μπαλόνι..εκείνο το αναθεματισμένο βαρίδιο που με κρατά κολλημένη σε μια γωνιά και δεν μπορώ να προχωρήσω..και ναι!τώρα δεν έχω κάτι θετικό να σκεφτώ..δεν έχω δουλειά..η πτυχιακή δεν προχωράει..με φιλοξενούν και με συντηρούν οι αδερφές μου..δεν μπορώ να προχωρήσω και πρέπει να σκεφτώ μια λύση..αλλά δεν ξέρω που και πότε να την βρω!..

και πρέπει πάλι να το παίξω δυνατή να μην τα παρατήσω..αλλά δεν έχω δυνάμεις..για σήμερα κατέρρευσα..και δεν με νοιάζει..το χρωστάω σε μένα μια μέρα να μην αστράφτω από γαλήνη, σοφία και θάρρος..

αφήστε με να λυγίσω μια μέρα..το δικαιούμαι..

αύριο πάλι θα γίνω ο γνώριμος στα μάτια σας γελωτοποιός..

snowballs...

Με στολισμένο το δέντρο..σε μια γωνιά να φαίνεται..μπάλες μεγάλες..χρυσές,άσπρες, κόκκινες..

κοιτώ από την κουρτίνα θολά το γέρο χρόνο..αυτόν που έφυγε και μου άφησε πληγές που με πονούν με την αλλαγή του καιρού..

σωστά..πάλι εδώ στην ίδια γωνιά να αποτυπώνω τα...
δεν βρίσκω λέξεις..τις έχω πει όλες..απομεινάρια, μνήμες,κατακάθια, σημάδια..όλα τα έχω γράψει..τα έχω ξαναπεί..όλα..

είναι που πλησιάζει ένας αγχωτικός απολογισμός και με βρίσκει να προσπαθώ..να μην ζω..απλά να προσπαθώ να ζήσω..

αυτός ο ανταγωνισμός με το πέρυσι..να ξεπεράσω τα περσινά ρεκόρ μου..όμως δεν γίνεται αν τα ερεθίσματα που δέχομαι είναι ένα χαζοκούτι και τέσσερις βαρετοί άσπροι τοίχοι..

ξέρω..όλα τα ξέρω..φάση είναι..σε αυτό το μάθημα έχω πάρει δέκα..δυστυχώς ξέρω πως για να ανέβω ένα σκαλοπάτι πρέπει να αφήσω το προηγούμενο..έχω κολλήσει στο ενδιάμεσο..σε μια σχισμή φωτός που νόμισα ότι θα με ελευθερώσει αλλά με κράτησε η σκιά της και με βάρυνε..με έκανε αργό βηματιστή..

πως να φύγουν οι σκιές όταν ο ουρανός είναι θολός..

είμαι μαχητής λέω και χαμογελώ..

ο ήλιος θα ανατείλει προς τα εκεί..ας πηγαίνω σιγά σιγά και εγώ..

salonica..

αφήνει η νύχτα τα πέπλα της και φαίνονται σαν δάκρυα στο πρόσωπο..το κυνηγητό ποτέ δε σταματά..ο χορός πάλι άρχισε και όλα τρέχουν να προλάβουν να γίνουν τα βήματα σωστά..

από Θεσσαλονίκη γράφω..

ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όταν πίνουμε ξυπνούν τα θαμμένα..είναι τόσο παράξενα τα συναισθήματα..δεν μιλώ για νοσταλγία απλά..είναι ένας πόνος διαρκείας, που μοιάζει με θεριό όταν το ταίζεις με λίγο αλκοόλ παραπάνω..μοιάζει με δαίμονα που θυμώνει στον εξορκισμό..που δεν δαμάζεται με ύπνο..που δεν ξεχνιέται εύκολα..σαν γρίππη γυρνά αδυνατίζοντας τα λιγοστά υγιή κύτταρά μου..
όμως καμιά φορά το ονομάζω καθαρτικό γιατί βάζει την ψυχή να εξομολογηθεί στην αλήθεια..πόσο δύσκολο είναι..

έχουμε το υποσυνείδητο, το θυσαυροφυλάκιό μας..η τεφροδόχος της δειλίας μας λοπόν..όταν ανοίγει απρόοπτα και οι στάχτες μας σκορπάνε προς πάσα κατέθυνση..εκεί λοιπόν..πως μπορείς να βρεις τις ισορροπίες σου ξανά?..

απόψε οι δυνάμεις μου έμειναν στο pause, δεν με εγκατέλειψαν απλά μετατράπηκαν σε αγαλματάκια ψυχρά αποστασιοποιημένα από τυχόν ψυχικά σύνδρομα..

νιώθω γυμνή..είμαι γυμνή..νιώθω το κρύο να τρυπάει το δέρμα μου..ακουμπώ στα παγωμένα νερά και πρέπει να αναδυθώ..αλήθεια?..πόσο τρομαχτικό είναι να ξέρεις ότι θα αισθανθείς ζωντανή μόνο μετά από ακραίες μονόδρομες στιγμές?..

μμ..ένα βράδυ είναι..αύριο..θα ζεσταθεί η καρδιά..

εδώ Πολυτεχνείο..εδώ Πολυτεχνείο..

σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών..των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων..Έλληνες αγωνιστείτε..μην φοβηθείτε την Χούντα και τα όργανά της..


η γιορτή του Πολυτεχνείου..έτσι την λέγαμε στο σχολείο..και θυμάμαι ότι ρομαντικά την αναβιώναμε εκείνη την μέρα..(προφανώς μόνο εγώ..)

για μένα ίσως να είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές τις ιστορίας μας..ίσως γιατί είναι από τα πιο "πρόσφατα" γεγονότα..ίσως γιατί να ήθελα να ζήσω εκείνη την εποχή (μεγάλα λόγια ίσως κι αυτά..)ίσως..ίσως..

Ταξίδεψα από την Κρήτη μια μέρα νωρίτερα για να πάω στην πορεία λέει..να πάω στο Πολυτεχνείο λέει..και πήγα..τρομάρα μου..πόσο ντράπηκα..

στην είσοδό του..οικοδεσπότες εγκάρδια να προσφέρουν τα αγαθά τους αφιλοκερδώς,προσφορά μεγάλη στους νεκρούς...


στο μυαλό μου ήρθε η ιστορία με τον Χριστό που πήγε σε ένα ναό της Ιερουσαλήμ και ήταν απέξω διάφοροι πωλητές (αν θυμάμαι καλά) και τους είπε ότι εδώ είναι οίκος προσευχής και όχι σπήλαιο ληστών..Κάτι τέτοιο ένιωσα και εγώ..βεβήλωσαν τον "ιερό" χώρο του Πολυτεχνείου..(ελπίζω να μην ακούγομαι υπερβολική)

Σταθήκαμε αρκετή ώρα στην κεντρική πύλη εκεί που πριν από 37 χρόνια ήταν κρεμασμένοι από τα κάγκελα φοιτητές...





γελοίο δεν είναι?ή μόνο εγώ το βλέπω!?από πότε χρωματίστηκε πολιτικά το πολυτεχνείο?τόσο ανίδεη είμαι πια? γιατί σήμερα από τα μικρόφωνα έβγαζαν πομπώδεις λόγους διάφορες παρατάξεις?βγείτε στον αγώνα φώναζαν..λευτεριά στους φυλακισμένους..

γιατί να μην σιωπούν ευλαβικά?

μπορεί να σκέφτομαι λάθος..συγχωρέστε με..μάλλον δεν γνωρίζω αρκετά την ιστορία..οι φοιτητές τότε αγωνίστηκαν ο καθένας για την παράταξη τους..είχαν βαφτεί πράσινοι, μπλε, κόκκινοι και αγωνίζονταν για την πάρτη τους..όχι για όλους..και όλος ο κόσμος που μαζευόταν εκεί, εκείνες τις μέρες, με τα κόμματά τους πήγαιναν..σωστά?

γιατί τότε, από τα μικρόφωνα δεν ακουγόταν 'είμαστε άοπλοι", "αδέλφια μας στρατιώτες δεν θα σηκώσετε όπλο και δεν θα πυροβολήσετε, δεν θα σκοτώσετε τα αδέρφια σας", "απόψε σκοτώνουν τα παιδιά σας"..

ανεβήκαμε λοιπόν και πάνω...


από την δεξιά και αριστερή μεριά αντίστοιχα αυτά τα αριστουργήματα στους τοίχους..διευρύνουν τους ορίζοντές μας..με την ευχάριστη μυρωδιά φρέσκων ούρων..

πραγματικά πόσο ντρέπομαι..



αυτός ο κόσμος ήταν εκεί..να καταθέτει στεφάνια και γαρύφαλλα..να αντιπροσωπεύει τα ιδεώδη που άλλοι πολέμησαν για εμάς..και εμείς τώρα..μια χαρά δεν τα καταφέραμε?..

τελικά στην πορεία δεν πήγα..τι να κάνω εγώ η άσχετη ανάμεσα σε τόσους γνωστικούς?

(1)

http://www.youtube.com/watch?v=mRgbTtfmB5w

κάθομαι ώρα στο κρεβάτι και κοιτώ το δρόμο χαζεμένα..

δεν θέλω να κάνω τίποτα σκέφτομαι σήμερα..απλά να καθήσω κ να μην κάνω ΤΙΠΟΤΑ..αυτό προϋποθέτει και να μην σκέφτομαι τίποτα..

είναι που πάντα μια αρχή πρέπει να σε βρίσκει να κάνεις απολογισμούς για ένα τέλος..?από την αρχή ενός μήνα,ενός έτους..μιας σχέσης..μιας δουλειάς..ακόμα και μιας απραξίας..?

έτυχε χθες να διαβάσω τις περσινές αναρτήσεις..14 στον αριθμό τον Οκτώβρη και 13 τον Νοέμβρη..όλες μία και μία!η αλήθεια είναι ότι στεναχωρήθηκα που ένιωθα τόσο άσχημα..και δεν είχα την δύναμη να το αλλάξω, αν και μπορούσα..

μια γεμάτη χρονιά πέρασε από τότε..συγκινούμαι όχι γιατί μου λείπει αυτή η εποχή..απλά ήταν η εναρκτήριός μου δύναμη για να φτάσω εδώ που είμαι..(έστω κι αν επιλέγω να κάθομαι στο κρεβάτι σήμερα)..να πάω πέντε σκαλοπάτια πιο πάνω..να δω την θέα και από λίγο πιο ψηλά..

ίσως τελικά πρέπει να ζούμε εκείνες τις στιγμές που τις καταριόμαστε σαν τις χειρότερες..ίσως τελικά αυτά τα μισητά νοήματα να πρέπει να παλέψουμε για να τα βγάλουμε..

(ένα) τέλος λοιπόν..δεν έχω δύναμη να κουβαλώ στις πλάτες μου την μιζέρια των ανθρώπων..

και εγώ σαν πόλη αφήνομαι...