..

καθισμένη πάλι μετά από καιρό στην θέση που με ξεκούραζε από στιγμές καθημερινής βαρβαρότητας..

επέστρεψα πάλι Πάτρα..για λίγο βέβαια αλλά το λίγο αυτήν την φορά είναι υπεραρκετό..

Πήγα σε ένα σεμινάριο το σαββατοκύριακο για την δομημένη εκπαίδευση παιδιών με διάχυτες αναπτυξιακές διταραχές..
αυτό που κατανόησα βαθύτερα για αυτά τα παιδιά είναι ότι μέσα από τις στερεοτυπίες που έχουν, ζουν την καθημερινότητά τους σε λιγότερο αγχώθη βαθμό..ο φόβος του απρόσμενου..αυτός είναι ο στόχος μας να εξαλείψουμε..

αυτές τις μέρες το σκεφτόμουν έντονα..πόσο εμείς οι "φυσιολογικοί" τους μοιάζουμε..

αντιστεκόμαστε στις αλλαγές που βιώνουμε..ο φόβος του απρόσμενου μας καθιστά αδύναμους..
οι στερεοτυπίες οι δικές μου..από τον τρόπο που σηκώνομαι το πρωί..μέχρι τον τρόπο που βλέπω τον χαοτικό κόσμο γύρω μου..
οι δικές μου στερεοτυπίες λοιπόν, τα αναπαυτικά μου μαξιλαράκια, πόσο με βγάζουν από τον κόπο να προσπαθήσω να βελτιωθώ..όχι να αλλάξω αλλά να μάθω να δέχομαι τα διαφορετικά δεδομένα της ζωής και να προσπαθώ με αισιοδοξία να τα προσαρμόσω στην Μανωλία..
χωρίς πισωγυρίσματα..

hopscotch

περνάνε και φεύγουν οι μέρες..

έτσι πέρασαν και οι 6 μήνες..
το τέλος μια εποχής- αν μπορεί να χαρακτηριστεί εποχή κάτι σχετικά βραχυπρόθεσμο-

πρέπει να κάνω απολογισμό σκέφτομαι όλη μέρα..εγώ δεν ήθελα..με ανάγκασαν..

να βάλω κάτω τα υπέρ και τα κατά κι ας ξέρω πως η μάχη είναι άνιση..αλήθεια?..πόσες τέτοιες μάχες πρέπει να δώσω ακόμα?..

είναι ο πόλεμος που γίνεται μέσα σου για να διαπιστώσεις ένα κομμάτι του είναι σου..το πιο σημαντικό μέχρι στιγμής τουλάχιστον..

έτσι κι εγώ..πολέμησα τους δαίμονές μου..σκέψεις που θέλουν να σε ξεγελάσουν και να σε βάλουν στην αφετηρία ενώ εσύ έχεις κάνει τα δύο τρίτα του ταξιδιού σου..πολέμησα ανθρώπους που συνεχώς αντανακλόταν στα μάτια τους η αποτυχία όταν με έβλεπαν..πολέμησα...ξανά και ξανά..

και μέσα σε όλα κλήθηκα για ακόμα μια φορά να βρω δύναμη για να σκεφτώ..να αποβάλλω..να επεξεργαστώ..να ελπίσω..να αναστηθώ..

πλάκα δεν έχει όταν από το μηδέν προσπαθείς να φτιάξεις το άπειρο?πόση πίστη πρέπει να έχεις φυλαγμένη για τα όνειρά σου?πόση πίστη πρέπει να έχεις για αυτά που θες να κατακτήσεις?

παίζω κουτσό τόσα χρόνια..ασταθή βήματα γύρω από ένα στόχο που ξεφτίζει με τον καιρό..κ λέω ακόμα δεν είναι η ώρα να κατεβάσω κ το άλλο πόδι..

μα πότε επιτέλους θα είναι?...

χμ..

τέλος κ η Αθήνα έτσι όπως την έζησα..πάλι Πάτρα έχει το παιχνίδι..

το πεπρωμενον φυγειν αδυνατον..?

το περσυ= με το φετος..

με ξεβρασε του χρονου το παραπονο εδω..σε αυτην την ακρογιαλια..κολλημενη σε κινουμενη αμμο..να χορευω με τα κυματα..να αγκαλιαζω τους βραχους..

σε αυτο το εδω μακρια απο το εκει..μακρια απο το μπορει..το ευτυχως και το θα 'θελα..

στους οικειους ηχους να τρεχω να σωθω..

φορτωνω το σακιδιο στον ωμο και ολο ταξιδευω..ατιθασα τα ονειρα ατακτα στριγμωμενα στο μυαλο..

μια τρελα με λουζει..

ακυβερνητο το κορμι παλι..η ψυχη παλι διψασμενη..

σε μια σαχαρα μονη να περπατω..να πολεμω το ανυπαρκτο κισμετ μου..

...

κυριακή...

ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι η αρχή της εβδομάδας ή το τέλος..

δεν θα πω ψέμματα..πολλά είναι που δεν καταλαβαίνω..σε άλλα προσποιούμαι..χωρίς νόημα βέβαια όλα αυτά..άλλα τριγυρνάνε στο μυαλό συνέχεια και με προκαλούν να βρω μια λύση..

έχει πλάκα να δίνεις λύσεις..τυχαίες σκέψεις τοποθετημένες χωροχρονικά που να οδηγούν σε εφήμερα συμπεράσματα..

ας βρω λοιπόν μια λύση απόψε..

lost and found..

το πένθος..

έχει πέντε στάδια..είναι γνωστό..δεν αφορά όμως την απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου..

αφορά τις απώλειες της ψυχής μας..

αυτό ήταν ο περσινός χειμώνας για μένα..ένα συνεχές πένθος..πενθούσα τις χαρές..εμένα..τις αλήθειες..τους φίλους..τα ανύπαρκτα και υπαρκτά..

πέρασα από όλα τα στάδια..ένα ένα..ατελείωτα..στο αίμα κυλούσε κάθε σκέψη..κάθε συναίσθημα..στον υπέρτατο βαθμό..

άρνηση..τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται..είναι καλύτερα..κι αν δεν είναι..θα φτιάξουν..

θυμός..το καζάνι της ψυχής μου να βράζει..όλα να μου φταίνει αλλά να ξέρω ότι ουσιαστικά φταίω εγώ..κ εκεί φώλιαζαν οι κολλητές μου φίλες...

ενοχές..να παγιδεύομαι στον αέρα που αναπνέω γιατί δεν το αξίζω..να κοιτάω με βλέμμα που να μην αξίζω..να μιλάω με φωνή που δεν μου αξίζει..να έχω φίλους που να μην μου αξίζει να τους αποκαλώ έτσι..ενοχές..που σε τρώνε και σε οδηγούν στην..

κατάθλιψη..δεν υπάρχουν πια χαμόγελα..όλα τα πήρες εσύ..όλα τα πήρε ο χρόνος..δεν μου άφησες τίποτα..τα όνειρα εξαφανίστηκαν..τα δικαιώματά μου..όλα έφυγαν πάλι χωρίς να μου δώσουν σημασία..αλλά δεν είχα δικαίωμα να ζητήσω τίποτα..ο πόνος και η μοναξιά ήταν φίλες εκούσιες...καρδιακές..έτσι πίστευα μέχρι που ήρθε η ...

αποδοχή..ο άνθρωπος πρέπει να πονά..να βιώνει τις εκάστοτε καταστάσεις...να κλαίει..να τρυπιέται από τα αγκάθια..όλα αυτά είναι η ζωή..όλα αυτά αποτελούν μαθήματα που καλώς ή κακώς..πρέπει να παρακολουθούμε..

και για μένα πιο πολύ μετράει η δύναμη να θες να αλλάξεις..να αγαπάς το καλύτερο..να αγαπάς την αλλαγή..να αγαπάς το εγώ σου..δεν είναι κακό να κοιτάζεις και τι λαχταρά η ψυχούλα σου..

αυτά τα 5 στάδια λοιπόν πέρασα..

μου πήρε 23 χρόνια..ποτέ δεν είναι αργά όμως ε?..

καλή αρχή..η πόρτα άνοιξε..ελευθερώθηκα...

rainy Athens..

θα βρέχει σήμερα!έτσι είπαν στις ειδήσεις..

τι να κάνω κι εγώ?...Έβαλα τα καινούρια μου σανδάλια..φόρεσα το μεγάλο ψάθινο καπέλο..τα γυαλιά ηλίου..είπα να δοκιμάσω κι εκείνο το λουλουδάτο παρεό...

και ξεχύθηκα στους δρόμους της Αθήνας..

είχα ξεχασμένο από χθες το χαμόγελο στα χείλη..το πονηρό βλέμμα..

και παρατηρούσα τις σκιές των περαστικών..

κανείς δεν είπε τίποτα..ούτε το σχολίασε..(μάλλον είχαν τις έννοιες τους)..

όμως..:)

νομίζω είναι ωραίο να βλέπεις με ζεστασιά την δροσερή ψυχή της πόλης..

not a veil..freedom..

κλείνεις μάτια σφιχτά..είναι από εκείνες τις εικόνες που θες να διαγράψεις από τη μνήμη σου..από τις μνήμες σου..

σφιγμένη και η γροφιά..θες να σπάσεις το τζάμι μπροστά σου..ο φόβος είναι χειρότερος από τον πόνο.."άστο για σήμερα λες.."

ο θυμός καλύτερος από την απραγία..

περνάνε οι μέρες..η γροθιά γίνεται όλο και πιο χαλαρή..μέχρι που η παλάμη στέκει ορθάνοιχτη και κοιτά προς άλλη κατέθυνση..

το βήμα μπροστά είναι καλύτερο από το βήμα πίσω.."έτσι έμαθα λες.."

χαίρομαι..

νομίζω είναι καλύτερο από το να λυπάμαι..

Ακούω..

νομίζω είναι καλύτερο από το να σιωπώ..

αισθάνομαι..

είναι σίγουρα καλύτερα από το να κρύβομαι..

απολαμβάνω..

ζω..

πονάω...

και ας φοβάμαι...

" Έφη..δικό σου λες.."