αυτοβιογραφία...

δεν είμαι εγώ..αυτό φωνάζουν όλα γύρω μου..και λυπάμαι για το άδειο είδωλο που ξυπνά και χοροπηδά από εδώ κι από εκεί για να κάνει όλες τις υποχρεώσεις της ημέρας, της εβδομάδας, του μήνα, του έτους..των ετών...

λυπάμαι για αυτό το είδωλο που κάνει ό,τι μπορεί για να πάρει σάρκα και οστά..λυπάμαι για μένα που δεν το πολεμά..

δεν είμαι εγώ..

δεν πρέπει να γίνει εγώ..

λυπάμαι όμως και τα άλλα είδωλα που με σκουντούν για να μπουν στο μετρό, στο λεωφορείο, στο δρόμο..

έκλεισα τα μάτια σφιχτά..ταξίδεψα..

αυτή ήμουν ψιθύρισα..έπαιρνα ένα τρένο, ένα λεωφορείο, ένα καράβι..βρισκόμουν όπου είχα ανάγκη..γιατί τότε είχα ανάγκη..

τώρα; 

φυλακισμένη σε ένα άδειο κονσερβοκούτι, να κάνω τι; 

τίποτα μάλλον...

και οι ηλιαχτίδες που άλλοτε ζέσταιναν το σημαδεμένο μου πρόσωπο κρύφτηκαν από τα πρέπει της επιβίωσης..

αυτή είναι η ζωή στην Αθήνα..

ένας αγώνας επιβίωσης..

ποιος θα φτάσει όμως πρώτος στο τέρμα;

και δειλά αναρωτιέμαι..

μήπως έφτασε η ώρα να αποχωρίσω από αυτήν πόλη...?

www.youtube.com/watch?v=ufVRMP2BQ00

χα και χο και σκ@τ@...

ψέμματα πάλι..σηκώθηκες πρωί πρωί ξεστομίζοντας ένα κάρο αλαμπουρνέζικα με μια νόστιμη σάλτσα από πάνω και όλοι θεώρησαν ότι είσαι κουλ και πρώτος κτλ κτλ κτλ...

ψέμματα πάλι όμως είπες αφού μόνο αυτό ξέρεις να κάνεις..και το κάνεις καλά..συγχαρητήρια ξέχασα να σου πω! κοιτάς τον καθρέφτη και λες Yeah baby..ας κατακτήσουμε τον κόσμο πάλι σήμερα...good morning Athens..Good morning my wonderful word..

σε έχω δει καημένε μου όμως..όταν γυρνάς το βράδυ πίσω και βγάζεις όλες τις μάσκες, τα προσωπεία και τις τηβέννους..

σε έχω δει ξεγυμνωμένο να σέρνεσαι από μία γωνιά στην άλλη ζαρωμένος και άσχημος...

κι εγώ εκεί χάμου γελώ..

καημένε μου εαυτέ...

πότε θα πεις την αλήθεια;

.................

έκλεισα τα μάτια μου..σφιχτά..να μην τολμά ούτε μια δέσμη φωτός να τρυπώνει ανάμεσα από τα φλέβαρα..

τα έκλεισα και βρέθηκα στο χωριό μου..στους πρόποδες του λόφου μου..ένιωσα τον δροσερό αέρα να διαπερνά το κορμί..το στήθος μου να ανοίγει..πήρα βαθιά ανάσα..τα μαλλιά μπλέκονταν..άκουγα τα στάχυα να παλεύουν μεταξύ τους..τα χέρια μου κοιτούσαν τον ουρανό..ακίνητη..ανίκητη..

ο χρόνος έγινε φίλος και παράτησε το παιχνίδι εξουσίας του πάνω μου..

ανοίγοντας τα μάτια μου χάθηκαν όλα..

που πήγε εκείνο το κορίτσι?θα γυρίσει ποτέ πίσω ξανά;

....

ο χρόνος με καίει σαν τη λάβα..
το ηφαίστειό μου έτοιμο να εκραγεί.. φτύνοντας άχρηστες σκέψεις και συναισθήματα..για όλα αυτά που δεν μπορώ να κατανοήσω..
όλα τα ερωτηματικά ξεχύθηκαν στους δρόμους μου..
και έμεινα εδώ με τα γουργουρητά γύρω μου να προσπαθώ να καταλάβω πώς οι δρόμοι που διάλεξα με έφεραν σε αυτήν την αδιέξοδο..

και με το σακίδιο στην πλάτη..ένα βαρύ φορτίο για το ποια είμαι, ή μάλλον για το ποια ονειρεύομαι ότι είμαι..για το ποια θα ήθελα να είμαι..
με αυτό το βαρύ φορτίο να περπατάω στους σκοτεινούς δρόμους της πρωτεύουσας..δεν είμαι η ίδια..
δεν είμαι η ίδια..με σκέπασε ένα πέπλο..
λες να φταίει η πόλη?εδώ κανείς δεν χαίρεται το χρόνο, τα χρώματα, τις στιγμές..
εδώ η ζωή κυλά σε διαδοχικά κουτάκια που μπαινοβγαίνεις ρομποτικά..

όλο τα ίδια αναμασώ..όλο τα ίδια...

καημένε μανολίτο..

κάποτε ήμουν ένα ασταμάτητο παιδί..με έβαζες στο μηδέν και έφτανα στο άπειρο..
κάποτε ήμουν παιδί..καμιά φορά παραμυθιάζομαι ότι ακόμα είμαι..

αρνούμαι..αρνούμαι την ίδια την ζωή..

που πήγαν όλοι?
γιατί αυτή η σιωπή τρυπά το κορμί μου?

www.youtube.com/watch?v=j-oNUff37YE

...

αυτοκαταστροφή..

σε τρια δύο ένα..τέλος..

το Τέλος..

και μπορεί να είναι το ποτό..το τσιγάρο..οι ουσίες..ο ίδιος σου ο εαυτός που γεννά απόβλητα..

αυτοκαταστροφή σου λέω..στο σκατοκάζανό σου να βράζεις τα βρωμερά ζουμιά σου..

πότε επιτέλους θα συγχωρέσεις την ύπαρξή σου;

θα την αγαπήσεις;..θα βγεις από μέσα της, θα την κοιτάξεις κατάματα;..

θα σηκώσεις τα χέρια να την αγκαλιάσεις και όχι να την τρυπήσεις όπως έκανες τόσο καιρό..

θα έρθει αυτή η μέρα?

άντε πάλι..

..ελευθερία..

θα 'ρθεις?..

www.youtube.com/watch?v=PQDK6x1i8jY

...

πνίγηκα..μέσα στην ίδια μου την φούσκα..είναι όμως λες και κάποιος άλλος έβαλε τα βρωμερά υγρά..μπορεί να ήμουνα και εγώ τελικά σκέφτομαι..

και τώρα?προς τα που είναι η αρχή? 

λίγο χαμένη..λίγο αποπροσανατολισμένη..

από κάπου πρέπει να πάω..λέω γελώντας δακρυσμένη..

σήμερα δεν μπορώ..καλύτερα να μείνω ακίνητη..

αύριο..

ίσως αύριο..

.....

φόβος..με κυρίευσε χθες βράδυ..είδα εφιάλτη στον ύπνο μου..τελικά αυτά που θέλουμε είναι χιλιόμετρα μακριά από αυτά που μπορούμε να έχουμε..

πέρασε ένας μήνας ξανά..στην ίδια ρόδα μου να προσπαθώ να επιβιώσω..

η Αθήνα βρωμάει μοναξιά..πρέπει να έχεις γερό στομάχι για να ζεις εδώ..και όταν μάθεις επιτέλους να ζεις μόνος,  πως είναι εύκολο μετά να μάθεις να συμβιώνεις αρμονικά με τον άλλον; αφού είσαι μονάδα..είσαι ένας και μοναδικός στον μικρόκοσμό σου..δεν χωρά εύκολα άλλος πουθενά σε ό,τι σου ανήκει..σε ό,τι κόπιασες μερόνυχτα για να λες μου ανήκει..

και έτσι κλείνεις τα μάτια στα τυχαία χαμόγελα στο δρόμο..κλείνεις τα αυτιά στις εκκλήσεις βοήθειας..κλείνεις την καρδιά σου στην αγάπη..γιατί μάλλον η μοναξιά μας νικάει..γινόμαστε πιο δυνατά όντα. αυτόνομα, χωρίς δισταγμό, πάθη και τύψεις..

δυνατά όντα εξωτερικά..άτρωτα..όμως..από μέσα γινόμαστε κενοί..

κενοί στην ψυχή, στην καρδιά, στο μυαλό..

μοναχικά ρομποτάκια λοιπόν..

καλώς ήρθες φθινόπωρο..

www.youtube.com/watch?v=IrTB-iiecqk