collapse

το μυαλό ταξιδεύει..το σώμα παραμένει..η καρδιά χαμογελάει..η ψυχή ονειροβατεί..τα χέρια χορεύουν..το στόμα ανοίγει..τα πόδια παραλύουν..

και εγώ; κάπου χωμένη ανάμεσα στο πέρυσι, το φέτος και του χρόνου..ανάμεσα σε σένα, σε μένα και στο μαζί..

και όλα κινούνται γύρω μου..μπαλαρίνα που κρέμεται από ένα σκοινί και μετατρέπεται σε ακροβάτισσα που φοβάται τα ύψη..

όλα μυρίζουν καμμένη σάρκα και λιγοστεύουν τον καθαρό αέρα..

μα πώς μπορεί ο αέρας να είναι τόσο δηλητηριασμένος;

μα πώς μπορεί η γη να είναι τόσο άβατη;

μα πώς μπορεί ο ουρανός να είναι τόσο σταθερός;

www.youtube.com/watch?v=SRLxzrdeZTA

nice life..

Μπήκε ο Ιούλιος χθες και ξαφνικά βρέθηκα να λέω ότι είναι 20..τελειώνω την δουλειά στις 23 και φεύγω για καλοκαίρι..ήταν τόσο όμορφες αυτές οι 18 μέρες..έχω τόση ενέργεια μέσα μου που αυτό το καλοκαίρι θέλω να είναι γεμάτο..έρχεται σε λίγο ο Σεπτέμβρης και ας αργεί αριθμητικά..

θέλω να συνεχίσω να γράφω, να παίζω, να ζωγραφίζω, να ονειρεύομαι, να προσπαθώ, να γελώ, να νιώθω, να συμμετέχω, να δουλεύω..θέλω να συνεχίσω να ζω..δημιουργικά..γιατί τότε μόνο νιώθω ευτυχισμένη..

μόνο έτσι πρέπει να ζει και να νιώθει κάποιος..

an endless fairytale

ποιο είναι το παραμύθι μου;δεν θέλω να έχω έναν πρίγκιπα και ένα δράκο..δεν θέλω η βασιλοπούλα να είναι δεσποσύνη σε κίνδυνο..

που είναι το παραμύθι μου;έχω χρόνια τώρα που προσπαθώ να το τελειώσω αλλά εμφανίζεται ο κίνδυνος και ανατρέπει την ροή της ιστορίας.. θέλω να το τελειώσω;; σκέφτομαι..

που είναι το παραμύθι; το μια φορά και ένα καιρό γίνεται κάθε στιγμή όπως πάντοτε..

για κάθε ηρωίδα που έκρυβα μέσα μου..

Ήταν καλοκαίρι 1998..Στην βιβλιοθήκη της αδερφής μου στην Αθήνα..Πιάνω ένα βιβλίο.."Ο θησαυρός της Βαγίας"..το διαβάζω μονορούφι..ακολουθεί "Τα στενά παπούτσια"..Αμέσως μετά "Όταν ο Ήλιος..."..Κατεβαίνω Κρήτη..Ανοίγουν τα σχολεία..Στην Δανειστική Βιβλιοθήκη του σχολείου μας διαβάζω "Το Ψέμα".."Τα Χέγια".."Το παραράδιασμα".."Κόκκινη κλωστή δεμένη…".."Τα γενέθλια"..

..έχουν περάσει 14 χρόνια..τα έχω μέσα στην καρδιά μου....με πήγαν ένα βήμα παραπέρα στην πιο τρυφερή μου ηλικία..βοήθησαν τον ερασιτέχνη αδέξιο συγγραφέα που απατώμαι ότι είμαι..ταξίδεψα, έκλαψα, έμαθα, δικαιώθηκα..

αυτό δεν είναι ο σκοπός ενός βιβλίου;

καλό ταξίδι...

Ζωρζ Σαρή, «Ο καθένας γράφει όχι για να σώσει τους άλλους, αλλά τελικά για να σωθεί ο ίδιος», εφ. Μεσημβρινή, 16 Σεπτεμβρίου 1980

trick yourself..

ξεγελάω τον εαυτό μου, λέω πικραμένα..

πολλά λείπουν πάλι και το δύσκολο είναι να ζεις με τις απουσίες τους..

μια φράση ξεστομίζω χρόνια τώρα αλλά πια έχει χάσει την ουσία της..

η ανακάλυψη μιας άλλης ζωής είναι σκοπός που βλέπω ότι αργεί..και φοβάμαι ότι ό,τι καθυστερεί χάνει και την ομορφιά της προσμονής..μετατρέπεται σε ποτέ και το ποτέ πονάει..

δεν θέλω να πολεμάω..δεν θέλω να προσπαθώ..θέλω να ηρεμήσω και να απολαύσω..

δυστυχώς αυτή η συμβατή ζωή δεν μου ταιριάζει γιατί το εδώ με έχει στοιχειώσει και με κρατάει πίσω..ενώ το άρρωστο μυαλό μου είναι πολύ μπροστά..πώς λοιπόν να συμβαδίσω με την πραγματικότητα?

θέλω απόσταση από τα πάντα..γίνεται;χρειάζομαι απόσταση γιατί δεν με ικανοποιεί το τώρα, το εδώ και το εκεί που ταλαντεύομαι..ονειρεύομαι το αλλού και όσο περνάει ο καιρός χάνεται η γλυκιά του έλξη..χάνεται η δυνατή του ανάγκη και αρχίζει να αχνοφαίνεται όπως οι αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία..χάνεται η μορφή του και το αρχικό του πάθος..και αρχίζει να προσαρμόζεται στην τωρινή ανύπαρκτη ζωή..και δεν το θέλω αυτό γιατί με κάνει να ξεχνάω..

αλλά δεν υπάρχει λήθη σε αυτά που έχουν χαρακτεί στο κορμί..και τα σημάδια φαίνονται..και δεν θέλω να τα καλύψω..

αδιαφορία..

σχέδια που αναβάλλονται..σχέσεις που τελειώνουν..τσακωμοί ατελείωτοι..φιλίες ανεκτίμητες..άνθρωποι ανύπαρκτοι..διαφωνίες που δεν λύνονται..επιπλήξεις από αφεντικά..ένα διαλυμένο φιλοζωικό..

και ξυπνάω κάθε πρωί για να κάνω αυτά που κάνω κάθε μέρα χωρίς παράπονο..

και ξυπνάω νιώθοντας ότι το σύμπαν με εκδικείται για κάτι που έκανα..ίσως με εκδικείται που άφησα έτσι τα πράγματα να κυλήσουν..

ίσως με εκδικείται η ζωή που αρχίζει στις 8 και τελειώνει στις 11..

ίσως με εκδικούμαι εγώ κάνοντας όλα τα αντίθετα από αυτά που αντέχω..

www.youtube.com/watch?v=QZ0f5_rz4u4

ποιος κερδίζει;άντε καλοκαίρι..αργείς...

a piece of peace

έτσι όπως περνά ο καιρός συνειδητοποιώ τα ανεξίτηλα σημάδια που ο χρόνος έχει αφήσει πάνω μου..και δεν με ενοχλούν..δεν με πικραίνουν..μια γλυκιά όψη έχουν που μου θυμίζουν ότι από παιδάκι έγινα κοπέλα..και από κοπέλα έγινα γυναίκα..

από το"κρυφτό" βρέθηκα στο "κυνηγητό" και τώρα στον "αυτοσχεδιασμό"..

μεταμορφώθηκα..και ίσως (απ)ελευθερώθηκα από τους δεσμούς της πραγματικότητας..

γιατί δεν έχει σημασία η πληγή αλλά η ψυχή..δεν έχει σημασία να πέφτεις αλλά να χοροπηδάς..δεν έχει σημασία να λες αλλά να ζεις..

www.youtube.com/watch?v=bsO756lqfVM&feature=relmfu

..αγάπησα τους δαίμονές μου..