tears..

αφήνω τα δάκρυα να κυλάνε ερμητικά στο δρόμο μου..και έτσι μαύρα όπως είναι μένουν σαν στάμπα πάνω του και δεν με αφήνουν να χάσω την πορεία μου..
δυστυχώς...
αμφιταλαντεύομαι μεταξύ την πηγής που μου προκαλεί πόνο και της ελκτικής δύναμης που όσο και αν απομακρυνθώ από αυτήν την πηγή..θα με γυρνάει πίσω..
οι δυνάμεις της φύσης με νίκησαν..

sunday morning..

βράδυ σαββάτου..

Όλα σε μια αταξία..αλλού το μυαλό..αλλού η καρδιά..το σώμα..η ψυχή..

και εγώ? που είμαι?

να τα κοιτάω που προσπαθούν να παραβούν τον νόμο της βαρύτητας..
οι έρωτες? οι αγάπες? μου είχες τάξει ότι θα τα φέρεις..
βρίσκομαι στην ακρογιαλιά να κοιτάω τον ωκεανό..να μου φέρει τα μηνύματα μέσα στο μπουκάλι..αυτό το απρόσμενο..
βρίσκομαι στην άβυσσο να ψάχνω την έξοδο του λαβυρίνθου..
βρίσκομαι στο κενό..στο άσπρο φόντο..η μαύρη κουκίδα που προσπαθεί να πάρει μορφή..

που είμαι?..

νιώθω σαν φλιπεράκι που περιμένει μια μπίλια για να νιώσει χρήσιμο..

η συγκομιδή τους αργεί..
και είμαι σκορπισμένη παντού και πουθενά..μα πως γίνεται??

ρε γαμώτο...που είσαι?
γονατισμένη..με δάκρυα στα μάτια..τα χέρια στα μαλλιά.. έτσι είμαι..αληθινή και σε περιμένω..
μου γυρνάς την πλάτη..πάλι..αλλά εγώ είμαι ακόμα εδώ..
νιώθω ξένη στα οικεία..
με έκανες να μην είμαι αυτό που θέλω..
και πονάω...

με ακούς; πονάω..

Πάτωμα..

Κοντά στα κύματα
θα χτίσω το παλάτι μου
Θα βάλω πόρτες
μ' αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα
θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι οι έρωτες
μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία
...........................................

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Στο πάτωμα..το σπίτι μου εκεί είναι..
χαμηλά..επίπεδα..
και ξεγελιέμαι ότι όλα είναι ψηλά..ο ήλιος..οι προσδοκίες μου..
καμιά φορά απλά πρέπει να ονειρεύεσαι ότι σκαρφαλώνεις..

sorry sir..it's too late..

περπατώντας μόνη..επιστροφή στα δικά σου..
ένα χαμόγελο πικρίας σε διακατέχει..αυτό που σου υπενθυμίζει που είσαι..τι έχεις κάνει μέχρι τώρα..ένας ήχος βγαίνει από μέσα σου..σκληρός..μονότονος..
το συγκεκριμένο γίνεται αόριστο..
και το βλέμμα στο έδαφος πια..ανύμπορο να σηκωθεί..το κοιτάς σαν αμαξοστοιχία..το "γρήγορο" έχει την σημασιολογία της φυγής..και το "χθες" απλά σε πονά..

!

Ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο μόνη..κανένα δείγμα ομιλίας στο σπίτι..κανένας ήχος που να δηλώνει ότι υπάρχει ένας άνθρωπος εδώ..μόνο η μουσική που και που έσπαγε αυτό το φράγμα σιωπής..
και (διστακτικά) συνειδητοποίησα ότι δεν με ενόχλησε και τόσο πολύ αυτή η απέραντη γαλήνη μακριά από τους υπερβολικούς θορύβους της ενεργητικότητας..

www.youtube.com/watch?v=CgYnRh8ACGQ&feature=related
www.youtube.com/watch?v=I0tMmsUEGOY&feature=related

(δυο μελωδίες που λατρεύω ιδιαίτερα..)

μάλλον..

Αυτή η νύχτα μένει..

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
Κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουριά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι


Στίχοι/Μουσική : Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Παπίου

Άλλο τραγούδι έψαχνα..άλλο βρήκα..βασικά άλλα άκουγα..απλά ήθελα να τα μοιραστώ..
(Αράχνη, Όποιος φεύγει, Του χρόνου τα σκυλιά, Ο κήπος, Μια άλλη φωνή, Δώρο του κόσμου -Μάλαμα / Πριν το τέλος- Παπακωνσταντίνου / Ο ερωτευμένος- Μάρθα Φριτζήλα

(anyway..enjoy your self..)

...

καλό μήνα..
τα μαλλιά ακουμπούν στην γυμνή πλάτη..απόδειξη ότι ο καιρός έχει ακόμα αυτήν την ζεστή διάθεση..
το παράθυρο ανοιχτό..το δασάκι μου εκεί ακόμα τοποθετημένο..
όλα σε μια σειρά..σαν αράχνη που υφαίνω αργά τον ιστό μου..
έρχεται μπόρα και το νιώθω..
και εκείνος..
όσο γρήγορα έρχεται τόσο σύντομα και αβίαστα φεύγει..χωρίς ενδοιαμούς..
ο πιο πιστός και καλός μου φίλος..
το ραβασάκι που μου άφησε στην τσέπη ακόμα δεν τόλμησα να διαβάσω..
ανίκανα τα χέρια να κρατηθούν άλλο αφέθηκα..
κ η ελπίδα μου..ο μόνος ύμνος που ηχεί μέσα βαθιά στο σώμα..