Απόψε....

δεν είναι κάτι βράδια που περνάνε και θες να πεις τόσα πολλά;..αλλά βρίσκεσαι κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους που αντανακλούν την σιωπή σου..και οι λέξεις μπερδεύονται με δάκρυα..η πίκρα με αναφιλητά..να πνίγεσαι γιατί οι λέξεις δεν έχουν νόημα αν δεν υπάρχει κάποιος απέναντί σου να σε ακούσει...αφιερωμένο λοιπόν σε αυτά τα βράδια..

Χρόνια πολλά
γιορτές και χαρές περιμένουν
ψηλά στα γενέθλια
σύννεφα βγαίνουν
βροχές και θα πέσουν
φωτιά και θα στάξει το φως

Να φέξει ο καιρός
κεράκια χιλιάδες να ανάψουν
φυσώ και τα σβήνω
τα χρόνια περνούν ευτυχώς

Ο χρόνος τρελός
και ο τόπος γλιστράει
από τα πόδια
γυμνός απομένεις
χαζός να κοιτάς να σωπαίνεις

Κι αν σίγουρος ήμουν
πως θα βρω το δρόμο
στο χάρτη του κόσμου
σημείωσα μόνο
πως χάθηκα

Χαμένος καιρός
τα χρόνια που λείπεις
τραγούδια της λύπης
σαχλά μουρμουρίζουν τριγύρω
στα ραδιόφωνα κλαίνε
και λέξη δεν λένε
να μοιάζει για λίγο αλήθεια

Πατώ το κουμπί
γιορτή στην τηλεόραση πάλι
σικέ εκπομπή να μας φτιάξει κεφάλι
χορεύουν γελούν και μισιούνται
στον τρύπιο φακό
το κακό ταξιδεύει ως εδώ

Σε θέλω πολύ
απόψε που όλα μικραίνουν
και οι ώρες πεθαίνουν
κοιτάζω το χρόνο να λιώνει

Να ρθεις να με βρεις
γιατί όλα σε θέλουν
σε θέλει και η νύχτα
σαν μέρα που λάμπει
και σπέρνει τον κόσμο ξανά

Να ρθείς να με βρεις
γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα
χαρά δεν ζητώ και ούτε λύπη αντέχω
εσένα αν δεν έχω εδώ

Το εδώ πουθενά
το τώρα ποτέ
αν δεν έρθεις η θάλασσα πλάνη
τα γέλια μας λάθος
κι οι φίλοι δεν είδαν
και οι δρόμοι ένα τίποτα
απόψε εάν δεν έρθεις εδώ

Να ρθεις...

Στίχοι, μουσική, πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

The end???

να 'μαστε πάλι εδώ....το παραθυράκι μας ανοιχτό διάπλατα!τα δεντράκια μας για θέα..ζέστη πολύ..και μια υπέροχη αίσθηση ότι επιτέλους κάτι άλλαξε στην ζωή μας!
γλυκιά γεύση που δεν μας αναλώνεται πια..όχι γιατί έγινε κάτι το συνταρακτικό..απλά είναι ωραία να είσαι ο εαυτός σου...
πέρα απο τις αναλύσεις..από τα κόμπλεξ και τις προκαταλήψεις...
at the end maybe it would not be only the strongest who could win...[ i guess so!]

Τύχη...

καμιά φορά γελάμε κάνοντας όνειρα..αλλά αντίθετα, μάλλον κάποιος άλλος γελά κοιτώντας μας..παιχνίδια της τύχης λοιπόν..
διαλέγεις ένα αριθμό και ο τροχός γυρνά..και γυρνά....
και εσύ απλά τον παρατηρείς και περιμένεις με αγωνία να σταματήσει στον αριθμό που έχεις επιλέξει..
αν βγεις χαμένος παρατηρείς χαζεμένος τον άλλο που χαίρεται..αν κερδίσεις (που γίνεται σπάνια εώς καθόλου) κοιτάς τα χέρια σου σαστισμένος και αδυνατείς να χαρείς την νίκη σου..
αλλά πράγματι έτσι είναι?έχουμε μια ρουλέτα πάντα στην τσάντα,με κόκκινο και μαύρο και πετάμε την μπίλια εύχοντας να κερδίσουμε?
δεν ξέρω..μάλλον έτσι πρέπει να είναι..

παράθυρο..?

είναι απο εκείνες τις μέρες που ψάχνεις ένα παραθυράκι για να μπει λίγο φως..το σκοτάδι δεν το αντέχεις..και η ησυχία του δωματίου έχει γίνει βουή που σιγά σιγά τρυπάει τα αυτιά σου..
...
ίσως έχεις βαρεθεί..ίσως δεν ψάχνεις για παράθυρο..
μήπως να ανοίξεις την πόρτα και απλά να βγεις έξω;..(και αυτό που μένει πίσω; δεν θα έχει ολοκληρωθεί..πως να το αφήσεις λοιπόν;..)
οπότε τι?...
καταδικασμένος(?) να κάθεσαι στο κρεββατάκι σου..και να κοιτάς μία την πόρτα και μία το παράθυρο..

freedom...

while i'm standing far away from reality..could i have just one hug?
nothing compares to a kiss on the lips and a touch to your hand..
it's a breathtaking feeling..it's the only way to freedom..

Κολλημένοι στο παρελθόν..που δεν μας αφήνει να γευτούμε το μέλλον..ενώ όλα γύρω μας προχωράνε..οι άνθρωποι..ο χρόνος..
γυρνάμε πάλι στα ίδια και τα ίδια..και ψάχνουμε για κάποιο νόημα που ίσως δώσει χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή μας..και για ακόμα μία φορά τα ίδια ερωτήματα γεννιούνται..εμείς πότε θα ξαποστάσουμε?..πότε θα σταματήσουμε να γράφουμε για τα χαμένα χρόνια..πότε θα βρούμε την έξοδο κινδύνου...
θα περάσει ένα βράδυ που δεν θα είναι βρεγμένα τα μάτια;....
κ το ταξίδι..ακόμα μακρύ...

shall I enter?

και ναι λοιπόν..έρχεται η στιγμή στην ζωή μας που πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με την έξοδο κινδύνου μας..τι υποτίθεται πρέπει να κάνουμε;

να μείνουμε στάσιμοι και να κοιτάμε την πόρτα, που περήφανα στέκεται ανοιχτή μπροστά μας, με το στόμα ανοιχτό ;..να ακούμε φωνές από το βάθος και γέλια που φτάνουν τραγουδιστά στα αυτιά μας ψιθυρίζοντας..έλα μέσα..θα περάσεις καλά..(δηλαδή να μένουμε άπραγοι)
ή
απλά να γυρνάμε την πλάτη σκυφτοί από την κούραση..να κουρνιάζουμε απέξω, έρμαια της ίδιας μας της μοίρας..να βουτάμε πονεμένοι στις λάσπες των δακρύων μας και να πίνουμε την τελευταία σταγόνα ελπίδας που κάποιος άλλος μας έχει δωρίσει;( δηλαδή να κλαίμε την μοίρα μας)
ή
κάνουμε το πρώτο βήμα και ξάφνου..βρισκόμαστε μέσα σε έναν άλλον κόσμο..πολύ διαφορετικό..τέλεια κατασκευασμένο για τα υπάρχοντα δεδομένα..όνειρα..σχέδια..(να ρισκάρουμε)

Το δίλημα είναι να κάνεις το πρώτο βήμα..να ακουμπήσεις το πόμολο της πόρτας..να βουτήξεις στο χείμαρρο της ζωής ..και πολύ απλά να κολυμπήσεις!καμιά φορά γελάω με τον εαυτό μου..δεν ξέρω καλό κολύμπι..αλλά πάντα βρίσκομαι στην επιφάνεια!
είναι μάλλον από εκείνες τις φορές που το σώμα ζητά ήλιο και αλάτι να κάψει το πρόσωπο..ανάσκελα, επιπλέοντας στην θάλασσα την δικής μας πόρτας..
είναι τόσο περίτεχνα φτιαχμένα τα πάντα γύρω μας..ακόμα και οι πόρτες!ξύλινες, αλουμίνιες, σιδερένιες..πάντα..μα πάντα....σε όποιο πολιτισμό και αν κοιτάξεις..ένα πράγμα έκαναν,κάνουν και θα κάνουν πάντοτε..
θα ανοίγουν..

emptiness..

Με τα χέρια γεμάτα περιστέρια -λευκά νομίζω- ανοίγω την αγκαλιά μου για να χωρέσει όλος ο κόσμος μήπως και νιώσω γεμάτη..έστω για μια φορά..

Βυθισμένη πάλι σε σκέψεις..αυτή την φορά έχω τον ήχο της βροχής και ένα καταρράκτη που ανελέητα χτυπάει τον σκουριασμένο σωλήνα της πολυαγαπημένης μου εστίας..(νιώθω λες και γράφω μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι..)
είμαι πολύ κουρασμένη..και το παράθυρο..ναι!..είναι ακόμα ανοιχτό..
και το παραμύθι μου εξελίσεται στο ίδιο μοτίβο..