Αναμονη..

Αυτη η σιωπη να ανεβαινει στην ραχοκοκαλια και να σε ανατριχιαζει ..
Να στεκεσαι στο παραθυρο βλεποντας την ομιχλη και να προσπαθεις να διακρινεις την βροχη..το κιτρινο φως θαμπο πιστο στο ποστο του κι αποψε..
Κ η σιωπη να σε τρυπα κι αλλη μια φορα ..
Γιατι ν'αναρωτιεσαι?
Η εξοδος κινδυνου κολλησε κ δεν ανοιγει,δεν οδηγει πουθενα..ειναι λες κ δεν σ'αφηνει να την περασεις μοναχη..

Σε εσενα λοιπον που περιμενεις..σε εσενα...

Travelogue...

www.youtube.com/watch?v=KlOCVbud2vQ

Είναι οι μέρες που πρέπει να θυσιάσεις κάποιες φορές για να μπορείς να ξεστομίσεις αυτές τις λέξεις..είναι που ο χρόνος επιβάλλεται να "χαθεί" γιατί οι καρποί μέσα σου θέλουν να ωριμάσουν, ο μούστος να ζυμωθεί και η ρυτίδα να χαρακτεί βαθιά στο πρόσωπό σου..

και αφού όλες αυτές οι στιγμές περάσουν, θα σε βρει σοφό το σήμερα να κάθεσαι να αναλογίζεσαι ότι ο εαυτός σου -ο σημερινός, μην το ξεχνάς- είναι ωραίος έτσι όπως είναι -σήμερα- ..

και αφού, μη  έχοντας άλλη επιλογή, αποδεκτείς το εγώ σου, θα μπορέσεις να σχεδιάσεις και το αύριο..το πιο κοντινό και ίσως μακροπρόθεσμο μέλλον..

θα μπορέσεις να σκεφτείς τον εφήμερο σκοπό σου σε αυτό που όλοι αποκαλούν ζωή..

γίνε το μολύβι, το χαρτί και η τέμπερα που θα αλλάξει τον φαύλο κύκλο σου..και τους πιο κοντινούς σου άλλους κύκλους..

σπείρε το σποράκι σου για να ανθίσεις του κοντινούς σου κήπους..

μα ποτέ..

μα ποτέ μην τα παρατήσεις..

δεν ξέρεις και σε ποια άλλη καρδιά το άνθος θα ταξιδέψει, θα μείνει, θα ριζώνει και θα καρπώσει..

Ακίνητη,ξαπλωμένη,να κοιτάω επίμονα τον άσπρο λεκέ στον τοίχο..

"Μα τι κάνω?Τι έκανα όλο αυτόν τον καιρό?"αναρωτιέμαι ξαφνικά.. Και με πιάνει μια αγωνία για όλα αυτά που δεν έζησα,για τις ευκαιρίες που δεν εκμεταλλεύτηκα,για τα λόγια που δεν είπα και τους.ανθρώπους που δεν δοκίμασα..

Έφυγαν όλα και βρέθηκα στις χωματερές μου να τρέφομαι από τα σκουπίδια των προηγούμενων ετών..

"Αυτό Είμαι θες να πεις?" κοιτάω τρομαγμένη τον καθρέφτη και τα δάκρυα τρέχουν σαν ρυάκια στις χαρακιες του γερασμενου μου προσώπου..

Αντιστάθηκα πολύ όλα αυτά τα χρόνια να μην ζήσω το παρόν..ανακυκλωνα το παρελθόν και εξυνα τις πληγές μου..Αυτό έκανα..

Κι όταν πήρα απόφαση ότι είναι καιρός να ζήσω, εσκεμμενα προβαλα δικαιολογίες ώστε να σταματήσω αμέσως την ανοδική πορεία..

Καημένο κοριτσάκι..

Μέχρι που θα φτάσεις? 

Όλα προχωράνε..

Εσύ?

Fight..

Γυρισε ο χρονος πισω.. ?

Ειμαι ακομα το κοριτσακι φωναξα..

Ειναι κακο αυτο?

Δεν μεγαλωνω..αρνουμαι..δεν θελω να γινω γυναικα..ειμαι το κοριτσακι με τα σκισμενα γονατα..

Το ασχημοπαπο που ποτε δεν θα γινει κυκνος..

Γιατι με κοιτατε ολοι με λυπηση?

Εγω δηλαδη πώς πρεπει να σας κοιτω?

Τουλαχιστον εγω παλευω για την αληθεια μου..

Εσεις?

Εσεις παλευετε για κατι?

...

Γυρνας πισω κ βλεπεις τα ξεθωριασμενα ραβασακια σου..κ λες..υπηρξα ζωντανη,ανεπνεα,πονουσα,γελουσα,ζουσα..τωρα μια μονοτονια,οχι ισορροπια σε διακατεχει κ λες που πηγαν ολα τα κομματια μου?πως κατεληξα να ζω μονοπλευρα?
Κι η ζωη εχει παρει τον δρομο της χωρις να την ακολουθεις..
Που βρισκεται η εξοδος κινδυνου μου? Γιατι εκλεισα τα ματια μου κ αφεθηκα?
Πως θα θυμηθω παλι να ζω?

ένας μηνας...

πώς η ζωή χωράει σε ένα μικρό δωμάτιο, σε μια μικρή βαλίτσα?

και ξαφνικά ξανά σηκώνεις βλέμμα στις 2, στις 6, στις 9..και ο χρόνος δεν κυλά γρήγορα για την ζωή..κυλά γρήγορα για τα πρέπει..πως γίνεται ο χρόνος να κάνει τέτοιες διακρίσεις;
μπερδεύτηκα..
κ ο χρόνος τικ τακ τικ τακ..
τρέχω..τρέχω..

...

Αναρωτιεμαι..απο τι να εισαι φτιαγμενο;
 Να σαι απο μικρα δειλα ερωτηματικα
που ξετρυπωνουν απο τις χαραμάδες ενα ενα;
Να σαι απο φοβους φλεγομενους;
Εισαι απο ισως και θα και μαλλον οχι;
Ποιηματακι ερωτικο γραμμενο στην αστροφεγια;
Το βημα σου διστακτικο βρεγμενο απο θαλασσας νερο;
Απο τι εισαι φτιαγμενο κοριτσακι;
Εσυ..με τα γδαρμενα γονατα..
Μην με φοβασαι..
Δεν θα σου κανω εγω κακο..
Τρυπωσε στην τσεπη μου..
Υποσχομαι..θα σε κραταω ζεστο..