.................

έκλεισα τα μάτια μου..σφιχτά..να μην τολμά ούτε μια δέσμη φωτός να τρυπώνει ανάμεσα από τα φλέβαρα..

τα έκλεισα και βρέθηκα στο χωριό μου..στους πρόποδες του λόφου μου..ένιωσα τον δροσερό αέρα να διαπερνά το κορμί..το στήθος μου να ανοίγει..πήρα βαθιά ανάσα..τα μαλλιά μπλέκονταν..άκουγα τα στάχυα να παλεύουν μεταξύ τους..τα χέρια μου κοιτούσαν τον ουρανό..ακίνητη..ανίκητη..

ο χρόνος έγινε φίλος και παράτησε το παιχνίδι εξουσίας του πάνω μου..

ανοίγοντας τα μάτια μου χάθηκαν όλα..

που πήγε εκείνο το κορίτσι?θα γυρίσει ποτέ πίσω ξανά;

....

ο χρόνος με καίει σαν τη λάβα..
το ηφαίστειό μου έτοιμο να εκραγεί.. φτύνοντας άχρηστες σκέψεις και συναισθήματα..για όλα αυτά που δεν μπορώ να κατανοήσω..
όλα τα ερωτηματικά ξεχύθηκαν στους δρόμους μου..
και έμεινα εδώ με τα γουργουρητά γύρω μου να προσπαθώ να καταλάβω πώς οι δρόμοι που διάλεξα με έφεραν σε αυτήν την αδιέξοδο..

και με το σακίδιο στην πλάτη..ένα βαρύ φορτίο για το ποια είμαι, ή μάλλον για το ποια ονειρεύομαι ότι είμαι..για το ποια θα ήθελα να είμαι..
με αυτό το βαρύ φορτίο να περπατάω στους σκοτεινούς δρόμους της πρωτεύουσας..δεν είμαι η ίδια..
δεν είμαι η ίδια..με σκέπασε ένα πέπλο..
λες να φταίει η πόλη?εδώ κανείς δεν χαίρεται το χρόνο, τα χρώματα, τις στιγμές..
εδώ η ζωή κυλά σε διαδοχικά κουτάκια που μπαινοβγαίνεις ρομποτικά..

όλο τα ίδια αναμασώ..όλο τα ίδια...

καημένε μανολίτο..

κάποτε ήμουν ένα ασταμάτητο παιδί..με έβαζες στο μηδέν και έφτανα στο άπειρο..
κάποτε ήμουν παιδί..καμιά φορά παραμυθιάζομαι ότι ακόμα είμαι..

αρνούμαι..αρνούμαι την ίδια την ζωή..

που πήγαν όλοι?
γιατί αυτή η σιωπή τρυπά το κορμί μου?

www.youtube.com/watch?v=j-oNUff37YE

...

αυτοκαταστροφή..

σε τρια δύο ένα..τέλος..

το Τέλος..

και μπορεί να είναι το ποτό..το τσιγάρο..οι ουσίες..ο ίδιος σου ο εαυτός που γεννά απόβλητα..

αυτοκαταστροφή σου λέω..στο σκατοκάζανό σου να βράζεις τα βρωμερά ζουμιά σου..

πότε επιτέλους θα συγχωρέσεις την ύπαρξή σου;

θα την αγαπήσεις;..θα βγεις από μέσα της, θα την κοιτάξεις κατάματα;..

θα σηκώσεις τα χέρια να την αγκαλιάσεις και όχι να την τρυπήσεις όπως έκανες τόσο καιρό..

θα έρθει αυτή η μέρα?

άντε πάλι..

..ελευθερία..

θα 'ρθεις?..

www.youtube.com/watch?v=PQDK6x1i8jY

...

πνίγηκα..μέσα στην ίδια μου την φούσκα..είναι όμως λες και κάποιος άλλος έβαλε τα βρωμερά υγρά..μπορεί να ήμουνα και εγώ τελικά σκέφτομαι..

και τώρα?προς τα που είναι η αρχή? 

λίγο χαμένη..λίγο αποπροσανατολισμένη..

από κάπου πρέπει να πάω..λέω γελώντας δακρυσμένη..

σήμερα δεν μπορώ..καλύτερα να μείνω ακίνητη..

αύριο..

ίσως αύριο..

.....

φόβος..με κυρίευσε χθες βράδυ..είδα εφιάλτη στον ύπνο μου..τελικά αυτά που θέλουμε είναι χιλιόμετρα μακριά από αυτά που μπορούμε να έχουμε..

πέρασε ένας μήνας ξανά..στην ίδια ρόδα μου να προσπαθώ να επιβιώσω..

η Αθήνα βρωμάει μοναξιά..πρέπει να έχεις γερό στομάχι για να ζεις εδώ..και όταν μάθεις επιτέλους να ζεις μόνος,  πως είναι εύκολο μετά να μάθεις να συμβιώνεις αρμονικά με τον άλλον; αφού είσαι μονάδα..είσαι ένας και μοναδικός στον μικρόκοσμό σου..δεν χωρά εύκολα άλλος πουθενά σε ό,τι σου ανήκει..σε ό,τι κόπιασες μερόνυχτα για να λες μου ανήκει..

και έτσι κλείνεις τα μάτια στα τυχαία χαμόγελα στο δρόμο..κλείνεις τα αυτιά στις εκκλήσεις βοήθειας..κλείνεις την καρδιά σου στην αγάπη..γιατί μάλλον η μοναξιά μας νικάει..γινόμαστε πιο δυνατά όντα. αυτόνομα, χωρίς δισταγμό, πάθη και τύψεις..

δυνατά όντα εξωτερικά..άτρωτα..όμως..από μέσα γινόμαστε κενοί..

κενοί στην ψυχή, στην καρδιά, στο μυαλό..

μοναχικά ρομποτάκια λοιπόν..

καλώς ήρθες φθινόπωρο..

www.youtube.com/watch?v=IrTB-iiecqk

αλλαγές...

αλλαγές..έτσι βρωμοκοπάει το σύμπαν..είναι από εκείνες τις αλλαγές που σάπιζαν εβδομάδες στα σωθικά σου και είπαν να ξεμυτίσουν επιτέλους..bad timing που λένε και στην Πολυρρήνια..αλλά πότε είναι και σωστό?

μόνη πλέον στο σπίτι..μόνη αλλά όχι άσχημα μόνη..άφοβες μουσικές να γεμίζουν τα άδεια δωμάτια..ελεύθερα κουδουνάκια να αντηχούν σε όλα τα δωμάτια..θα γεμίσει και αυτό με τα δικά μου αρώματα..τις δικές μου στιγμές..θα γίνει δικό μου..με όλη την κτητικότητα που μπορεί να έχει αυτή η λέξη..το έχω ανάγκη σε αυτήν την κωλόπολη...
κάτι να μοιάζει με εμένα..κάτι να ταιριάζει..

...

στα σκονισμένα σοκάκια των φόβων βρέθηκε πάλι εκείνο το κοριτσάκι..
ο χρόνος είναι εχθρός και η στασιμότητα φίλη..
τι να συμβεί άραγε μετά από τρεις μήνες ψιθυρίζει?έχει νόημα?..μπα..απαντά..τίποτα πια δεν έχει νόημα..
φεύγει ο χρόνος από πάνω της..χωρίς να ζει..φεύγει όπως πέφτουν τα φύλλα από το μωβ δέντρο με τα πρωτοβρόχια..όπως φεύγουν τα χελιδόνια..όπως κρύβεται ο ήλιος πίσω από το βουνό κάθε απόγευμα..όλα φεύγουν..φεύγουν και εκείνο το κοριτσάκι τα κοιτά καθιστό στο παγκάκι..εκείνο το παγκάκι στο παρκάκι πίσω από την τσιμεντένια πολυκατοικία..σε εκείνο το παρκάκι λοιπόν..εκεί που όλα φαντάζουν μακρινά..τρέχουν και δεν τα φτάνει..
στην αρχή λοιπόν ξανά..δεν το είχε υπολογίσει το κοριτσάκι..
το καημένο..