Καλοκαίρι..

άυπνη για μέρες..

δεν περίμενα τίποτα η αλήθεια είναι να συμβεί..και ίσως για αυτό μου προσφέρθηκε απλόχερα..

το καλοκαιράκι τελειώνει σιγά σιγά και ένα χαμόγελο σκάει στην άκρη των χειλιών..

γιατί τα φύλλα χορεύουν στην μουσική του αέρα, γιατί τα αστέρια φωτίζουν τον ουρανό..

ένα λιθαράκι στο κουμπαρά μου μπήκε..

σε ευχαριστώ..

τίτλοι αρχής..

και να σου.. πως ξεφυτρώνει κάτω από τα πόδια σου ένα κλαράκι πράσινο, μυρωδάτο με μπουμπουκάκια έτοιμα να ανθίσουν..

ποιο το νόημα λέω τόσο καιρό; ποιο το νόημα; 

κι όμως..ανάμεσα στα ξερόκλαδα και τα παλιόχορτα..κάτι σαν να είδα..κάτι σαν να διέκρινα..

δεν θέλω να το χάσω..κι είναι εκεί που λες..το παίρνω μαζί μου ή το αφήνω στο pause..

μπα..σκέφτομαι..ετοιμάζομαι για ταξίδι και το χρειάζομαι..

έτσι ξαφνικά..

και να σου..κοίτα πως ξεγλιστρά το φως μέσα από την χούφτα μου...τρυπώνει μέσα στην καρδιά μου..εκεί λέει..θα μείνω για πάντα εκεί..

μα μετά το μετανιώνει και σβήνει  για λίγο..κουράστηκα μου λέει..δεν μπορώ άλλο..έχει πολύ σκοτάδι εκεί μέσα και δεν φτάνω να φωτίσω τόσο βαθιά..

και να σου..κοίτα πως ηχεί..πως αντηχεί στα σωθικά μου αυτή η κραυγή..άλλοτε θυμίζει κελάηδισμα αηδονιού και άλλοτε ξεκούρδιστο πιάνο..

έρχεται κρυφά τις νύχτες στο αυτί και μου τραγουδά για να με ξεγελάσει..θέλει λέει να ξεχαστώ..να αφήσω λίγο το μυαλό στη θέση του και να ταξιδέψω με το υπερεγώ..

και όλα γίνονται φωτεινά χρώματα..αρπάζω λέει το πινέλο μου και κάνω μια και δυο γραμμές, ίσιες ή στραβές..κύκλους και μπερδεμένα σχήματα..

δεν με νοιάζει που δεν έχει νόημα..δεν με νοιάζει που δεν καταλαβαίνω..

τότε μόνο δεν πονά..

www.youtube.com/watch?v=7dnRTvBqZnI

δεν μιλάμε πια..

δεν μιλάμε πια για αυτά..δεν μιλάμε..

σκέφτηκα..σκέφτηκα..σκέφτηκα..

όχι δεν μπορώ να το πω..δεν μπορώ ακόμα..και πότε θα ανοίξω το αναθεματισμένο στόμα..

γιατί αυτά που δεν λέγονται γράφονται μέσα στην ψυχή μας..και κάθε μέρα τα διαβάζουμε ώσπου τα μαθαίνουμε παπαγαλία..δεν τα επεξεργαζόμαστε..τα λέμε..τα ξαναλέμε..και στο τέλος τα πιστεύουμε..

γιατί αυτά που γράφονται μέσα στην ψυχή μας γίνονται ταυτότητά μας που δεν την αποχωριζόμαστε ποτέ..

γιατί αυτά που γράφονται στην ψυχή μας δεν είναι μόνο αναμνήσεις..είναι σκιές και φόβοι..κι όταν ξημερώνουν οι δύσκολες μέρες το κουτί της πανδώρας ανοίγει πολύ εύκολα..και μας σκεπάζουν..μας παγώνουν όλα αυτά που έχει μέσα..

δεν μιλάμε λοιπόν..

τυφλοί και μόνοι στο παιχνιδάκι της ζωής..να προσπαθείς..και προσπαθείς..θα προσπαθείς..

επιβίωση, συμβίωση, διαβίωση, αναβίωση, απεβίωση...

www.youtube.com/watch?v=lczn_c51LXA

σε άλλη διάσταση..

έχω μπει στην χρονομηχανή μου..ταξιδεύω στο χθες και στο αύριο..

στο πολύ μακρινό χθες..
θυμάμαι το σπίτι μου..θυμάμαι το λιβάδι που παίζαμε και που τον Μάιο γέμιζε τεράστιες μαργαρίτες και γινόμουν εξερευνήτρια μέσα στην πυκνή τους βλάστηση.
θυμάμαι να γυρνώ άφοβα από γειτονίτσα σε γειτονίτσα..να παίζω να γελώ και μόνη μου έγνοια μην νυχτώσει και πρέπει να πάω να κοιμηθώ..
μυρίζω τον αέρα, κοιτώ τον ουρανό και ονειρεύομαι..

στο πολύ μακρινό αύριο..

δεν ξέρω πως φαντάζομαι το σπίτι μου.δεν ξέρω βέβαια αν θα έχω σπίτι..μπορεί αντί για τοίχους να έχω κάγκελα..αντί για σπίτι ένα κελί..αντί για ρούχα στολή...με φαντάζομαι σε μια σειρά, με χαμηλωμένα κεφάλια να πηγαίνω στις δουλειά..με ένα τσιπάκι να καταγράφουν την λειτουργία του εγκεφάλου..μόλις σκεφτώ λίγο διαφορετικά, αν υπάρξει μια διαφορετική εγκεφαλική λειτουργία..θα μεταφέρομαι σε άλλη πτέρυγα για περαιτέρω εξετάσεις..και θεραπείες..
δεν ξέρω πως να φανταστώ τον τόπο μου..ένα ξερότοπο, κατεστραμμένο..σπίτια δεν θα υπάρχουν πια..ίσως να υπάρχουν εργαστήρια για την παραγωγή ελεγχόμενων τροφίμων.. 
κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι τα κόμιξ που έχω διαβάσει κατά καιρούς..αυτά της επιστημονικής φαντασίας..δεν μου ταιριάζει η λέξη φαντασίας πια..μάλλον πραγματικότητας..

life

www.youtube.com/watch?v=_DxjFs_dsR8

όλα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή..και εσύ στο βάθος με το ψαλίδι να θες να τα τελειώσεις όλα νωρίτερα..

θα ήταν πολύ πιο εύκολο λες..να ήταν πολύ πιο εύκολο θες..

δεν ξέρω τι μας κάνει να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας..

νιώθω ρομπότ..δεν με αναγνωρίζω πια..δεν με θυμάμαι καν..μια φιγούρα θολή παρατηρώ από αντανακλάσεις..

που πήγαν όλα αυτά τα θέλω;τα λαχταρώ;τα ποθώ;

έχω βαρεθεί να αναμασώ τα ίδια και τα ίδια..

φταίει η γαμημένη η ζωή που πρέπει να ζούμε..?

αερικό...

www.youtube.com/watch?v=0daJ3PsOI2I

ταξίδια..

ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί μου άρεσαν (και μου αρέσουν) τα ταξίδια..

καμιά φορά σκέφτομαι δεν είναι τόσο το μέρος που θα πάω και θα γνωρίσω όσο το μέρος που θα αφήσω..

σαν κυνηγημένη μια ζωή..σαν κυνηγημένη...

τι μας απωθεί από το σπίτι μας..?ο φόβος της μονιμότητας και της ασφάλειας;

ο φόβος του αποκλεισμού από το άγνωστο;

ο πόνος για αυτό που δεν έχει έρθει ακόμα? 

η αναζήτηση για καθετί καινούριο που θα σε κάνει να αισθάνεσαι ζωντανός;

τι μας κάνει να αγαπάμε τα ταξίδια;

βαρέθηκα να λέω ανοίγουν το μυαλό..

τι πραγματικά μας κάνει να αγαπάμε τα ταξίδια;

δεν είμαστε ευτυχισμένοι στο εδώ;

ή μήπως η ευτυχία δεν έχει να κάνει με το μέρος;

δεν θα πάψω να αναζητώ ένα λιμάνι..

σε κάθε πόλη μου..