...

Γυρνας πισω κ βλεπεις τα ξεθωριασμενα ραβασακια σου..κ λες..υπηρξα ζωντανη,ανεπνεα,πονουσα,γελουσα,ζουσα..τωρα μια μονοτονια,οχι ισορροπια σε διακατεχει κ λες που πηγαν ολα τα κομματια μου?πως κατεληξα να ζω μονοπλευρα?
Κι η ζωη εχει παρει τον δρομο της χωρις να την ακολουθεις..
Που βρισκεται η εξοδος κινδυνου μου? Γιατι εκλεισα τα ματια μου κ αφεθηκα?
Πως θα θυμηθω παλι να ζω?

ένας μηνας...

πώς η ζωή χωράει σε ένα μικρό δωμάτιο, σε μια μικρή βαλίτσα?

και ξαφνικά ξανά σηκώνεις βλέμμα στις 2, στις 6, στις 9..και ο χρόνος δεν κυλά γρήγορα για την ζωή..κυλά γρήγορα για τα πρέπει..πως γίνεται ο χρόνος να κάνει τέτοιες διακρίσεις;
μπερδεύτηκα..
κ ο χρόνος τικ τακ τικ τακ..
τρέχω..τρέχω..

...

Αναρωτιεμαι..απο τι να εισαι φτιαγμενο;
 Να σαι απο μικρα δειλα ερωτηματικα
που ξετρυπωνουν απο τις χαραμάδες ενα ενα;
Να σαι απο φοβους φλεγομενους;
Εισαι απο ισως και θα και μαλλον οχι;
Ποιηματακι ερωτικο γραμμενο στην αστροφεγια;
Το βημα σου διστακτικο βρεγμενο απο θαλασσας νερο;
Απο τι εισαι φτιαγμενο κοριτσακι;
Εσυ..με τα γδαρμενα γονατα..
Μην με φοβασαι..
Δεν θα σου κανω εγω κακο..
Τρυπωσε στην τσεπη μου..
Υποσχομαι..θα σε κραταω ζεστο..

swansea...

Καινουρια ζωη υποσχεθηκα στον εαυτο μου..

μα οπου κ να παω..

Στο εδω και στο εκει..

Τα ιδια κουβαλαω..

Πρεπει να αλλαξω το μεσα μου..

Ακομα δεν ξερω πως,μα θα το βρω...

.....

λίγο από αυτό και από εκείνο..τα μπέρδεψα και έφτιαξα την απόχρωση που ταίριαζε..

και δεν φοβήθηκα να βγω στον ήλιο να στεγνώσω..

"η ζωή είναι πολύ μικρή " ακούω συνέχεια..

ο κύκλος κλείνει σε λίγες μέρες..

freedom...

www.youtube.com/watch?v=yZOBjZgCrus

...

"κουκίδες" σκέφτηκα..

αυτό είμαστε..κουκίδες εδώ κι εκεί στο χάρτη του κόσμου..κουκίδες η μία δίπλα στην άλλη, στοιβαγμένες στριμωχτά..στοιβαγμένες αποπνικτικά..στοιβαγμένες χαοτικά..

κοιτάς την μορφή που προκύπτει από την ένωσή τους ..

κι αν κάτι πάει στραβά στις κουκίδες τότε αλλάζει κ η μορφή..

μα τελικά όλοι από δαύτες είμαστε φτιαγμένοι..

συλλέκτες στιγμών..

συλλέκτες στιγμών λοιπόν..

αυτό..

www.youtube.com/watch?v=pEQc4jG4k6I

...

και φτάνει η στιγμή η χρυσή που έχεις την κιμωλία στα χέρια σου και με ό,τι δύναμη- τελευταία- σου έχει απομείνει κλείνεις τον τωρινό σου κύκλο που φάνταζε αιώνιος ..

"μα πώς"; αναρωτιέσαι.. "το έκανα όντως εγώ αυτό;"

και να που έρχεται αυτή η χρυσή η στιγμή που από άσ(χ)ημο ανθρωπάκι, μεταμορφώνεσαι ξανά σε κάτι που ίσως να κοντεύει να φτιάξει την μορφή σου..αυτήν που θα αγαπάς και θα σε κάνει ευτυχισμένo..

www.youtube.com/watch?v=k1tyVlKjJZI

μεγάλωσα πια, μα το παιδί δεν λέει να το σκάσει από τα σωθικά μου..