....

Και να 'μαι εδώ..να προσπαθώ να λύσω τα δεσμά της αθήνας..να προσπαθώ με ό,τι δύναμη μου έχει απομείνει να πολεμήσω για το ΌΝΕΙΡΟ..

έτσι μου λένε όλοι..

μα κάτι άλλο συμβαίνει μέσα μου..μέσα στο μυαλό, στο σώμα στην ψυχή μου..στην κάθε σκέψη μου..

νιώθω ότι όλα αυτά τα χρόνια έφτιαχνα ένα κουκούλι άσχημο να ζω και γυρνούσα γύρω από τον άξονα του αδραχτιού..στους φαύλους κύκλους μου καλά παγιδευμένη εκεί μέσα ζούσα..

μα τώρα..

έσπασε το κουκούλι..νιώθω τις ηλιαχτίδες να μπαίνουν μέσα από τις ραγισματιές του..

που θα με βρει άραγε ο χειμώνας;

εδώ ή εκεί;

...

είναι οι λέξεις που κάποτε ξεπετάγονταν αυθόρμητα και παιδικά από τα χείλη μου και παίζαμε κυνηγητό και κρυφτό με τις σκέψεις μου..

πέρασαν δύο χρόνια χωρίς να το καταλάβω και σαν σκληρός τιμωρός , κορνίζωσα τον απολογισμό μου στον καθρέπτη να τον βλέπω κάθε μέρα..
κάπου εδώ λέω να τραβήξω την τερματική γραμμή και να αρχίσω να βλέπω το φως και την ελευθερία που την απέφευγα καιρό τώρα..

ο χρόνος τελείωσε εδώ λοιπόν...

...

πόνεσαν τα φλέβαρα κοιτώντας τις στιγμές που δεν ήρθαν ποτέ..


www.youtube.com/watch?v=_SwwreHZaa0

...

αυτός ο άγνωστος γνωστός που κρύβεται πίσω από κάθε στιγμή σου..
με το σταγονόμετρο λοιπόν τα γέλια, οι χαρές, οι έρωτες, η ευτυχία..σταγόνα την σταγόνα να γεμίζει το ποτήρι σου..
μα είναι άραγε βαθύ γι'αυτό δεν το χορταίνω?
κ τι θέλω τώρα/τι ήθελα/τι θα θελήσω..
μικρό κορίτσι είμαι, δεν ζητώ πολλά..
μόνο να ζω..
να ζω...

memories..

λέγονται οι αναμνήσεις μου χαρακιές επώδυνες στο κορμί του χρόνου..που όλο με μπερδεύει γιατί ψάχνω πάνω του τις πρόσφατες αλλά με λύπη βλέπω μόνο τις παλιές..

έχασα το φως μου αναρωτιέμαι?πάγωσα τις όμορφες στιγμές; νεκρώθηκα στην κάθε μέρα;

που πήγαν όλα; όλα όσα μας κάνουν να χαμογελάμε κρυφά; 

φεύγει ο γαμημένος χρόνος..δεν μας περιμένει..οφείλουμε τουλάχιστον να τον ζήσουμε..

δεν θέλω να έχω πάνω μου την ρετσινιά του "μακάρι"

είμαι ακόμα το κοριτσάκι με τα γδαρμένα γόνατα..

www.youtube.com/watch?v=n6GTo7OrREs

...

γράφω λέω γράφω..γιατί οι λέξεις κολλάνε μέσα μου και δεν λένε να ξεπηδήξουν για να ξαλαφρώσω..και με βαραίνουν όπως πάντα..με βαραίνουν γιατί ο χρόνος κόλλησε ξανά σε μια στιγμή που αιμορραγεί..

μαζεύω κομμάτια, έτσι λέω..σκόρπισα γιατί οι ανάγκες μου είναι ψεύτικες..την ουσία ψάχνω για να ανοίξει η πόρτα της ψυχής μου και να φωνάξω ξανά είμαι ελεύθερη..

και ζω με θαμπές αναμνήσεις..

δεν θέλω να με κοιτώ ..

είμαι έρμαιο του μέλλοντος..αλλά εγώ ποθώ το τώρα..

...

έζησα το γεγονός..

άλλαξα την σκέψη μου..

και ενέργησα αναλόγως...