free..dom..

με έπιασε πάλι αυτός ο κόμπος στο στομάχι..ποια είναι η αλήθεια αναρωτιέμαι?

γιατί την αγαπώ τόσο πολύ ακόμα κι όταν δεν την ξέρω..δεν την διακρίνω..δεν υπάρχει..

είναι λες και θέλω όλα τα πράγματα στη ζωή μου να έχουν μια αλήθεια..το κάθε κύτταρό μου να ζει με αυτήν..όλα να είναι διάφανα, αφελή και χωρίς φόβο..

όταν ζω με την αλήθεια δεν φοβάμαι..νιώθω δυνατή..νιώθω ικανή..

την αναζητώ λοιπόν..πίσω από τις λέξεις, τις εικόνες, τα βλέμματα και τα χάδια..πίσω από τις σκιές, στον αέρα, στον κόσμο μέσα..την αναζητώ και εύχομαι να την βρω..

όταν ξέρεις την αλήθεια νιώθεις ελεύθερος;..

αυτό θα ήθελα και εγώ..να είμαι ελεύθερη..

www.youtube.com/watch?v=25-JZp0CqsY

στιγμές..

Είναι κάτι στιγμές που θες να τις φυλακίσεις στου χρόνου τη ροή..να μείνουν εκεί όσο το δυνατόν περισσότερο..να παρατείνεις το παραμύθι σου..αυτό που δεν πίστευες ότι θα ζήσεις..

είναι αυτές οι στιγμές που σε κάνουν να μισείς την πραγματικότητα και να αναρωτιέσαι πως θα ήταν αν...

γλυκές στιγμές που αφήνουν χαζά κρυφά χαμογελάκια να αιωρούνται στους δρόμους που περπατήσατε μαζί..

κλείνεις τα μάτια σφιχτά γιατί δεν θέλεις να τις ξεχάσεις..τις βιώνεις ξανά και ξανά για να τις κρατήσεις ζωντανές..και μαζί με τις στιγμές και τα συναισθήματα..

έτσι είναι λοιπόν η ζωή μας..ο κουμπαράς μας των στιγμών..

www.youtube.com/watch?v=uOtL9h00DEU

Καλοκαίρι..

άυπνη για μέρες..

δεν περίμενα τίποτα η αλήθεια είναι να συμβεί..και ίσως για αυτό μου προσφέρθηκε απλόχερα..

το καλοκαιράκι τελειώνει σιγά σιγά και ένα χαμόγελο σκάει στην άκρη των χειλιών..

γιατί τα φύλλα χορεύουν στην μουσική του αέρα, γιατί τα αστέρια φωτίζουν τον ουρανό..

ένα λιθαράκι στο κουμπαρά μου μπήκε..

σε ευχαριστώ..

τίτλοι αρχής..

και να σου.. πως ξεφυτρώνει κάτω από τα πόδια σου ένα κλαράκι πράσινο, μυρωδάτο με μπουμπουκάκια έτοιμα να ανθίσουν..

ποιο το νόημα λέω τόσο καιρό; ποιο το νόημα; 

κι όμως..ανάμεσα στα ξερόκλαδα και τα παλιόχορτα..κάτι σαν να είδα..κάτι σαν να διέκρινα..

δεν θέλω να το χάσω..κι είναι εκεί που λες..το παίρνω μαζί μου ή το αφήνω στο pause..

μπα..σκέφτομαι..ετοιμάζομαι για ταξίδι και το χρειάζομαι..

έτσι ξαφνικά..

και να σου..κοίτα πως ξεγλιστρά το φως μέσα από την χούφτα μου...τρυπώνει μέσα στην καρδιά μου..εκεί λέει..θα μείνω για πάντα εκεί..

μα μετά το μετανιώνει και σβήνει  για λίγο..κουράστηκα μου λέει..δεν μπορώ άλλο..έχει πολύ σκοτάδι εκεί μέσα και δεν φτάνω να φωτίσω τόσο βαθιά..

και να σου..κοίτα πως ηχεί..πως αντηχεί στα σωθικά μου αυτή η κραυγή..άλλοτε θυμίζει κελάηδισμα αηδονιού και άλλοτε ξεκούρδιστο πιάνο..

έρχεται κρυφά τις νύχτες στο αυτί και μου τραγουδά για να με ξεγελάσει..θέλει λέει να ξεχαστώ..να αφήσω λίγο το μυαλό στη θέση του και να ταξιδέψω με το υπερεγώ..

και όλα γίνονται φωτεινά χρώματα..αρπάζω λέει το πινέλο μου και κάνω μια και δυο γραμμές, ίσιες ή στραβές..κύκλους και μπερδεμένα σχήματα..

δεν με νοιάζει που δεν έχει νόημα..δεν με νοιάζει που δεν καταλαβαίνω..

τότε μόνο δεν πονά..

www.youtube.com/watch?v=7dnRTvBqZnI

δεν μιλάμε πια..

δεν μιλάμε πια για αυτά..δεν μιλάμε..

σκέφτηκα..σκέφτηκα..σκέφτηκα..

όχι δεν μπορώ να το πω..δεν μπορώ ακόμα..και πότε θα ανοίξω το αναθεματισμένο στόμα..

γιατί αυτά που δεν λέγονται γράφονται μέσα στην ψυχή μας..και κάθε μέρα τα διαβάζουμε ώσπου τα μαθαίνουμε παπαγαλία..δεν τα επεξεργαζόμαστε..τα λέμε..τα ξαναλέμε..και στο τέλος τα πιστεύουμε..

γιατί αυτά που γράφονται μέσα στην ψυχή μας γίνονται ταυτότητά μας που δεν την αποχωριζόμαστε ποτέ..

γιατί αυτά που γράφονται στην ψυχή μας δεν είναι μόνο αναμνήσεις..είναι σκιές και φόβοι..κι όταν ξημερώνουν οι δύσκολες μέρες το κουτί της πανδώρας ανοίγει πολύ εύκολα..και μας σκεπάζουν..μας παγώνουν όλα αυτά που έχει μέσα..

δεν μιλάμε λοιπόν..

τυφλοί και μόνοι στο παιχνιδάκι της ζωής..να προσπαθείς..και προσπαθείς..θα προσπαθείς..

επιβίωση, συμβίωση, διαβίωση, αναβίωση, απεβίωση...

www.youtube.com/watch?v=lczn_c51LXA

σε άλλη διάσταση..

έχω μπει στην χρονομηχανή μου..ταξιδεύω στο χθες και στο αύριο..

στο πολύ μακρινό χθες..
θυμάμαι το σπίτι μου..θυμάμαι το λιβάδι που παίζαμε και που τον Μάιο γέμιζε τεράστιες μαργαρίτες και γινόμουν εξερευνήτρια μέσα στην πυκνή τους βλάστηση.
θυμάμαι να γυρνώ άφοβα από γειτονίτσα σε γειτονίτσα..να παίζω να γελώ και μόνη μου έγνοια μην νυχτώσει και πρέπει να πάω να κοιμηθώ..
μυρίζω τον αέρα, κοιτώ τον ουρανό και ονειρεύομαι..

στο πολύ μακρινό αύριο..

δεν ξέρω πως φαντάζομαι το σπίτι μου.δεν ξέρω βέβαια αν θα έχω σπίτι..μπορεί αντί για τοίχους να έχω κάγκελα..αντί για σπίτι ένα κελί..αντί για ρούχα στολή...με φαντάζομαι σε μια σειρά, με χαμηλωμένα κεφάλια να πηγαίνω στις δουλειά..με ένα τσιπάκι να καταγράφουν την λειτουργία του εγκεφάλου..μόλις σκεφτώ λίγο διαφορετικά, αν υπάρξει μια διαφορετική εγκεφαλική λειτουργία..θα μεταφέρομαι σε άλλη πτέρυγα για περαιτέρω εξετάσεις..και θεραπείες..
δεν ξέρω πως να φανταστώ τον τόπο μου..ένα ξερότοπο, κατεστραμμένο..σπίτια δεν θα υπάρχουν πια..ίσως να υπάρχουν εργαστήρια για την παραγωγή ελεγχόμενων τροφίμων.. 
κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι τα κόμιξ που έχω διαβάσει κατά καιρούς..αυτά της επιστημονικής φαντασίας..δεν μου ταιριάζει η λέξη φαντασίας πια..μάλλον πραγματικότητας..