ready!..

το χαζό κρυφό χαμογελάκι από το τίποτα αρχίζει..
παίρνεις μια μέρα κ μια νύχτα..μια ανάμνηση και ένα θέλω..τα ανακατεύεις και έτοιμο!...

(διάλειμμα... υποσχέσεων)

αργείς..που είσαι?
ο χρόνος κυλά εις βάρος μου..οι ρυτίδες διαγράφονται στο κουρασμένο πρόσωπό μου..έχει σκαφτεί από την αλμύρα των δακρύων..σημάδια που δείχνουν ό,τι δεν έζησα..

αργείς..που είσαι?
έχω στρωμένο το τραπέζι με τριαντάφυλλα..από αυτά που έκλεβες από τους κήπους της καρδιάς μου..

αργείς..που είσαι?
είχα μυστήρια βαλμένη στα όνειρά μου αγάπη..για σένα..

και εσύ αργείς..αργείς..

και εγώ εδώ..εδώ..
στο σκονισμένο συρτάρι..πεταμένο ανθρωπάκι που δυσκολεύεται να ανασάνει..καταχωνιασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού σου γιατι είσαι δειλός να παραδεχτείς ότι ανήκω στο εμπρόσθιο..

τρεχούμενη σκιά που αδιάκοπα αναζητά το βλέμμα σου..

αργείς..που είσαι?
σκοντάφτω στις μισοτελειωμένες υποσχέσεις σου..

και εγώ εδώ..εδώ..
η αυγή απλώνεται στο σώμα μου..ξημέρωσε..
κι εσύ..ακόμα να φανείς..

faith...

όσο έχω internet μάλλον περισσότερο κακό μου κάνει παρά καλό..με προκαλεί..
με προκαλεί να μπαίνω στο blog και να θυμάμαι τα παλιά..

έχω την ανάγκη να πιστεύω σε κάτι..κάτι που θα είναι οδηγός μου όταν αρχίζουν οι σκέψεις να γίνονται επικίνδυνες..να με βοηθά να είμαι σταθερή σε κάθε βήμα που κάνω μπροστά..να είναι τόσο γερό αυτό το κάτι..που θα είμαι σίγουρη για την επιλογή μου..θα έχω αυτά τα γερά θεμέλια για να αντιμετωπίσω τις βραδιές όπως απόψε που δοκιμάζομαι..

όλα είναι καλά..αυτό το ξέρω..

www.youtube.com/watch?v=bO4F9WkNyrQ

...

ο καρπός ακόμα μεγαλώνει...είμαι καλά..πραγματικά!

όμως απλά δεν μπορώ να απαρνηθώ αυτήν την ανάγκη να γράφω..τώρα δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω..δεν έχω κάποιες σκέψεις που με απασχολούν..δεν έχω κάτι να παραπονιέμαι..να με ενοχλεί..απλά ήθελα να γράψω..

και αυτό ευτυχισμένη με κάνει..

εις το επανιδείν λοιπόν...

the end...

Μέρες το σκεφτόμουν..πρέπει να αλλάξει η ζωή μου γιατί δεν μου αρέσει..απλά έλεγα ότι θα γίνει όταν θα είμαι έτοιμη, με πολύ χρόνο, προσπάθεια και θέληση..

μπορεί να είναι και η τελευταία ανάρτηση αυτή εδώ..δεν θέλω να γράφω έτσι..ή μάλλον πρέπει να σταματήσει αυτή η συνήθεια-ανάγκη να γράφω έτσι..

σήμερα ξεγυμνώθηκα μπροστά σε ένα καθρέπτη διαφορετικής οπτικής γωνίας και νιώθω τόσο ανάλαφρη..λες και έφυγαν οι αμαρτίες που κρατούσα στην ψυχή..λες και ξαναγεννήθηκα..

Θέλω να αρχίσω από το μηδέν..πραγματικά από το μηδέν..να ξεχάσω ό,τι έχω ζήσει..να ξεχάσω γενικά αυτήν την κοπέλα..και μαζί αυτή τη θλιμμένη ψυχή..

να βάλω ένα τέλος..ήρθε η ώρα νομίζω να προχωρήσω ουσιαστικά και με νόημα στην ζωή μου..Αρχίζω από το μηδέν..έχοντας τίποτα..χωρίς να ελπίζω σε τίποτα..μένοντας μόνη μου σε αυτό το δωμάτιο..τίποτα οικείο και η φράση "θυμάμαι" έχει διαγραφεί διαπαντώς..
γιατί από το τίποτα νομίζω μπορεί να αρχίσουν πολλά..

έχω φυτέψει ένα καινούριο καρπό στην καρδιά μου, που περιμένω να ανθίσει..διαφορετικά αυτή τη φορά..

δεν σε ευχαριστώ που με έκανες να κλάψω..είμαι πολύ θυμωμένη μαζί σου..πληγωμένη..πάλι έχω ερωτηματικά..αναπάντητα..αλλά όπως είπα..θα τα θάψω όλα σήμερα..μαζί και εσένα..

τέλος λοιπόν..καλή συνέχεια σε όλους..καλή αντάμωση..

rain in my pillow..

Κυριακή πρωί..αρχή μιας εβδομάδας..μιας νέας εβδομάδας..
Ο καιρός μουντός..το φως μπαίνει έντονα στο δωμάτιό μου..
το Rain της Griffin παίζει ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή μου..
παρόλα αυτά ησυχία..
το παράπονο με έπιασε πάλι..άθελά μου το άφησα να κυλήσει πάνω στο πρόσωπο..δεν ήθελα να του φανερωθώ..
γελαστές και επιτυχημένες φάτσες στην τηλεόραση..

Sometimes all I can do is weep weep weep

With all this rain falling down

η θλίψη έγινε ανάσα μου..
η ανάγκη εκπνοή μου...μπαίνει στο σώμα μου..και αποβάλλεται ακούσια..

το κουρδιστό παιχνιδάκι που δίνει ελάχιστη απόλαυση στους γύρω του..
όλες ψιθυριστές φράσεις που φοβάμαι να τις ξεστομίσω..

Now I don't wanna beg you baby
For something maybe you could never give
I'm not looking for the rest of your life
I just want another chance to live

είναι κάποιες σκέψεις που δεν λέγονται..αυτές κάνω τώρα και νιώθω αδύναμη..γιατί ζητάω μια απάντηση και δεν μου την δίνει..ένα λόγο να συνεχίσω..και δεν υπάρχει..
όμως για να επιμένω..μάλλον σε κάτι έχω εγκλωβιστεί και δεν μπορώ να αποδράσω..ή απλά με κάτι έχω δεθεί και είναι δύσκολο να αποκόψω..

ζητάω την μόνιμη ευτυχία..αυτή η εφήμερη με πληγώνει..
τώρα μένει μόνο να αποφασίσω..

λαιμαργία..

το δεύτερο θανάσιμο αμάρτημα..
για μένα το πρώτο...

τα θέλω όλα..χωρίς κόπο..
όλα έτοιμα να είναι..στρωμένα στο βασιλικό τραπέζι της ζωής μου να μοσχοβουλούν..να ευφραίνουν την ψυχή..να τα καταβροχθίζω αδιάκοπα..να μην τελειώνουν..έρωτες..πάθοι..ευτυχία..

να ανοίγω ένα ένα ντουλαπάκι στο σώμα και να είναι γεμάτο από δαύτα..χωρίς να έχω προσπαθήσει καν..
οι παλμοί να ανεβαίνουν θέλοντας να απορροφηθούν όλα στιγμιαία..να μην χαθεί ούτε ψίχουλο..και εγώ να δυναμώνω όλο και περισσότερο από τα θρεπτικά τους στοιχεία..

δεν θα αηδιάσω..έχω εθιστεί σε αυτά..ο οργανισμός μου τα χρειάζεται τόσο πολύ που κινείται ανεξέλεγχτα ψάχνοντάς τα..δεν θα υπάρχει τέλος..τα θέλω όλο και περισσότερο..

μην φέρνετε αντιρρήσεις..για τις συνέπειες δεν θα είμαι υπέυθυνη..

κλείνω τα μάτια..εκστασιασμένη από την ηδονή τους..

δεν με ντροπιάζει η γύμνια μου..δεν με ντροπιάζει που το ομολογώ..
θέλω να ζήσω..να ζήσω..