άκου...

Περίεργο βράδυ απόψε..Έχω την αίσθηση ότι κάτι λείπει..
φυσάει κιόλας..οι ήχοι έξω είναι τρομαχτικοί..στο δωμάτιο μέσα είναι ανύπαρκτοι..που με κάνει να φοβάμαι περισσότερο..
Δεν θέλω να σκέφτομαι..τα δάχτυλα κινούνται μόνα τους πάνω στο πληκτρολόγιο..
Χθες άκουσα μία όμορφη ιστορία..που άρχιζε κάπως έτσι: "Διαβάτη, τον δρόμο δεν τον βρίσκεις έτοιμο..Εσύ τον χαράζεις.."

Στο μυαλό στριφογυρνάνε οι στίχοι.."άκου τ' ανέμου την πνοή..όμορφο πράγμα η ζωή.."

κάτι με κρατάει πίσω..και πονάει..

Πηγάδι...

Έχουμε ένα πηγάδι στην ψυχή μας που μας ξεδιψά από στεναχώριες, δυσάρεστες σκέψεις και φόβους..
Συγκεντρώνει την προσπάθεια χρόνων για να μαζευτούν αποθέματα ελπίδας..
Μακάρι να το χρησιμοποιούσαμε πιο συχνά..Το μαγκάνι να μην σκούριαζε..Να μην μοιρολογούσε..
Είναι παράξενη αίσθηση..σε μένα τουλάχιστον..κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, να προσπαθώ να θυμηθώ πότε είναι η τελευταία φορά που το χρησιμοποίησα..κι αν δεν το έχω χρησιμοποιήσει ακόμα..τα αποθέματά μου;είναι αρκετά;και που βρίσκονται;..

αναλλοίωτο..

Βήμα-βήμα

Όλα απόψε μιλούν και σε παρακαλούν
να γυρίσεις φωνάζουν
κι ό,τι ζήσαμε χτες σαν παλιές μουσικές
νιώθω να μ' αγκαλιάζουν.
Όλα απόψε μιλούν για παλιές μας στιγμές
που δε λένε να σβήσουν
κι εγώ πάλι ζητώ μυστικά και φιλιά
που τα πήρες μαζί σου.

Βήμα-βήμα νιώθω πως θα γυρίσεις
σαν το κύμα να με νανουρίσεις
μα τα βράδια όλα στο ίδιο χρώμα
γκρίζα πάντα και δεν ήρθες ακόμα.

Τι ωραίες στιγμές να σε νιώθω παντού
γύρω να σ' ανασαίνω
πάλι να μου γελάς, για ζωή να μιλάς
και εγώ να σωπαίνω.
Τι ωραίες στιγμές να σε βλέπω ξανά
στ' άδειο σπίτι να μπαίνεις
κι όταν θα με φιλάς λίγα να μου ζητάς
και πολλά να μου παίρνεις.

Στίχοι: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Χάος...

εαν ολα ερχονται στο μυαλο σου ετσι/και μετα αλλιωσ/και εσυ τι να κανεις

/να πεισ/να τα αφησεισ/και τι υπαρχει μετα απο αυτο αμα δεν το αφησεις/το χαος

/τπτ/να κλαψω θελω

(Δανεικές σκέψεις)

Το χάος..Κυριαρχεί κάπου ανάμεσα στις σκέψεις, στην λογική , στην φαντασία..

Δυεισδύει στην ζωή μας..στον τρόπο που λειτουργούμε..που προχωράμε..

τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο..τίποτα δεν είναι εύκολα προσβάσιμο..

Οι λέξεις συγχέονται..τα συναισθήματα οδηγούνται στην άβυσσο..

...και εμείς ζούμε σε μια αυταπάτη..και προσπαθούμε να επιβιώσουμε..

Πότε θα με βαρεθείς;....

Γιατί να σ'αγαπώ
αφού δεν ξέρεις
για μένα να υποφέρεις
όπως εγώ

Γιατί να σ'αγαπώ,
αφού δεν χάνεις
ευκαιρία να με κάνεις
να σε μισώ...

Πότε θα σε βαρεθώ
να σε αλλάξω,
πότε θα σε βαρεθώ
Πότε θα σε βαρεθώ
να σ'απαλλάξω
απ'όσα σου ζητώ

Γιατί να σ'αγαπώ
αφού δεν ξέρεις
για μένα να υποφέρεις...

Γιατί να σ'αγαπώ
αφού δεν ξέρεις
άλλη λέξη να προφέρεις
απ' το εγώ

Γιατί να σ'αγαπώ
αφού φοβάσαι
να μου δείξεις πως φοβάσαι
το σ'αγαπώ...

Πότε θα σε βαρεθώ
να σε αλλάξω
πότε θα σε βαρεθώ
Πότε θα σε βαρεθώ
να σ'απαλλάξω
απ'όσα σου ζητώ

Γιατί να σ'αγαπώ
αφού δεν ξέρεις
για μένα να υποφέρεις...


Στίχοι:Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Τσαλιγοπούλου
Άλλες ερμηνείες: Νίκος Πορτοκάλογλου

S.O.S. .... (?)

Είναι τόσο δύσκολο να ζητήσεις βοήθεια.. Είναι τόσο δύσκολο να αρθρώσεις αυτήν την λέξη..
β ο ή θ ε ι α ...
Μόνοι είμαστε σε αυτόν τον πλανήτη..έτσι δεν είναι;Κάποιες στιγμές όμως..ίσως να είναι γονιδιακό το θέμα..να χρειάζεσαι ένα χέρι να σε σηκώσει αν πέσεις..
κ ίσως είναι το χειρότερο σημείο αυτό..να πρέπει να χαμηλώσεις τα μάτια και να παραδεχτείς ότι είσαι αδύναμη..

Αφιερωμένο....

Πονά η φωνή σου, μη λες

αν φύγεις εσύ

δεν υπάρχω κι εγώ

δεν έχει η ιστορία

αρχή ούτε τέλος

κάθε της λέξη θανάσιμο βέλος

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα είναι αργά(;)
τώρα πάω, σ' αγαπάω..

Καλή χρονιά....