pain

αυτό το βράδυ καθισμένη ανάμεσα στα γατιά μου σε διαβάζω..

ο κέρσορας ανεβαίνει αργά προς τα επάνω γιατί έτσι μόνο μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω..

τότε που σαν φοβισμένο αλεπουδάκι προσπαθούσα να σου ξεκλέψω λίγο προσοχή..μου έδινες σημασία και εγώ ένιωθα ζωντανή..

πόσο άδικο αυτό..

αν ήξερα τι πόνο θα μου προκαλούσε η γνωριμία μας, δεν ξέρω αν θα αποδεχόμουν αυτήν την πρόκληση..

ο πόνος αυτός με διέλυσε..διέλυσε τη σάρκα μου..έχω σημάδια που ποτέ δεν θα φύγουν..

διέλυσε την ψυχή μου..έχω ανοιχτές πληγές στα κρυμμένα μονοπάτια του μυαλού μου..χωμένα βαθιά στο υποσυνείδητό μου που πονάει ακόμα κ το μέλλον μου..

δεν κατάφερα ποτέ να σε αποβάλλω και τρομαγμένη γράφω τώρα για σένα..

την πρώτη ανάρτηση του 2020..

τι χρονιά κι αυτή...

τα έχασα όλα..όλα πάλι..

είμαι κουρασμένη και πονάω..

πονάω...

wake me up...

προσπαθώ να τελειώσω το ταξίδι του Swansea μέσα σε ένα σπίτι.. μπροστά από έναν υπολογιστή..τους τελευταίους δώδεκα μήνες..

έχω νιώσει τόσο μόνη? αναρωτιέμαι..

τελικά για ποιον το έκανα όλο αυτό? για μένα?

που θα με οδηγήσει όλο αυτό? 

ήταν τόσο μακρύ ταξίδι που νιώθω ότι έχω χάσει τον στόχο μου..

έχω χάσει εμένα..

πάλι...

πρέπει να κάνω reboot..

cu when september ends...

home sweet home..

μου λείπει η Ουαλία..

ένιωσα μέρος ενός άγνωστου τόπου..

μπόρεσα να χαράξω αναμνήσεις βαθιά μέσα μου..

δεν είμαι ίδια πια...

μου λείπει η ακτή..

μου λείπουν τα πάρκα..

ένιωθα ενεργή..

δεν θα την ξεχάσω ποτέ..

χώρεσα όσα μπόρεσα στο μικρό κορμί μου και βρέθηκα εδώ..

σε άλλο τόπο..

και τελικά;

ζω το εδώ και το τώρα; 

σιωπή..

www.youtube.com/watch?v=h4bx4HhjwUs

Δεν γράφω πια λες και έλυσα τα μυστήρια της ζωής μου..

η σιωπή μου όμως δεν με πονά..

μπορεί και να μεγάλωσα και να τα βλέπω όλα αλλιώς..

μα πιο πολύ φοβάμαι ότι δεν σκέφτομαι τόσο πια και δεν αναρωτιέμαι για τον κόσμο..

μα ο κόσμος με ενδιαφέρει και αποτελώ μέρος του..

καλή χρονιά.. 

machine

Ο κοσμος σε θελει ρομποτ.. να σηκωθεις απο το πρωι και να εισαι προγραμματισμενος , αποδοτικος..

καμια φορα νιωθω οτι η καρδια μου προσπαθει να αντεξει πιο πολλα απο οσα της αναλογουν.. και μετα απλα θελω να κλεινομαι στο κλουβι μου για να μην μπαινω στον κοπο της επιλυσης προβληματος..

ειμαι κοντα στο τελος αλλα τωρα θελω αλλα..

θελω να φυγω , θελω να κανω κατι που να με τεμπελιασει.. θελω την ευκολια , θελω να τα εχω ολα στρωμενα ..

μου εχει λειψει η δημιουργια..

τωρα δεν δημιουργω..

τωρα απλα "τρεχω" το κυριακατικο προγραμμα μου..

κ αυριο την δευτερα..θα "τρεξω" αλλο...

φοβάμαι..

νομίζεις ότι η ζωή κρατά για πάντα..

νομίζεις ότι δεν θα χτυπήσει εκείνο το τηλέφωνο για εκείνη την είδηση που σε γονατίζει..

και φοβάμαι..

όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο πολύ φοβάμαι εκείνο το τηλέφωνο..το υποθετικό..
χρονικά και χωρικά..

άραγε πότε θα χτυπήσει?τι είδηση θα μεταφερθεί?
εγώ που θα είμαι? ποιον θα αφορά αυτήν την φορά?

η ζωή δεν κρατά για πάντα..
δεν είμαστε αθάνατοι..

είμαστε τρωτοί και εύθραστοι..

και φοβάμαι..

μοναξιά..

η μοναξιά ..

την ακούω στο παράθυρό μου ..σταγόνα την σταγόνα..και που κ που ένα δίκυκλο να σπάει την σιωπή της.

μπαίνει αργά από το παράθυρο του μπάνιου και με τυφλώνει..

είναι βαριά για να με κάνει να σηκωθώ να κλείσω την πόρτα..

μπαίνει από την διάφανη κουρτίνα.

η μοναξιά με φέρνει εδώ να κάθομαι να παίζω με τις λέξεις..

η μοναξιά..

η μοναξιά με κάνει να κλείνω τα μάτια για ώρα και να προσπαθώ να χαθώ στα μονοπάτια του μυαλού μου..

η μοναξιά με κάνει να αναρωτηθώ αν η ζωή που ζω είναι αυτή που ονειρεύτηκα ή 
κάνω τα ίδια λάθη ξανά..

η μοναξιά με βουλιάζει στον φαύλο κύκλο της ..
μία με βουτά στο βυθό, μια στην επιφάνεια..

και το στομάχι μου το νιώθω ανακατεμένο απόψε..

υπάρχει πολύ ζωή έξω και εγώ νιώθω το τίποτα που το τρώει το σήμερα..

η μοναξιά με κάνει να σιχαίνομαι την επιβίωσή μου..