.....

φόβος..με κυρίευσε χθες βράδυ..είδα εφιάλτη στον ύπνο μου..τελικά αυτά που θέλουμε είναι χιλιόμετρα μακριά από αυτά που μπορούμε να έχουμε..

πέρασε ένας μήνας ξανά..στην ίδια ρόδα μου να προσπαθώ να επιβιώσω..

η Αθήνα βρωμάει μοναξιά..πρέπει να έχεις γερό στομάχι για να ζεις εδώ..και όταν μάθεις επιτέλους να ζεις μόνος,  πως είναι εύκολο μετά να μάθεις να συμβιώνεις αρμονικά με τον άλλον; αφού είσαι μονάδα..είσαι ένας και μοναδικός στον μικρόκοσμό σου..δεν χωρά εύκολα άλλος πουθενά σε ό,τι σου ανήκει..σε ό,τι κόπιασες μερόνυχτα για να λες μου ανήκει..

και έτσι κλείνεις τα μάτια στα τυχαία χαμόγελα στο δρόμο..κλείνεις τα αυτιά στις εκκλήσεις βοήθειας..κλείνεις την καρδιά σου στην αγάπη..γιατί μάλλον η μοναξιά μας νικάει..γινόμαστε πιο δυνατά όντα. αυτόνομα, χωρίς δισταγμό, πάθη και τύψεις..

δυνατά όντα εξωτερικά..άτρωτα..όμως..από μέσα γινόμαστε κενοί..

κενοί στην ψυχή, στην καρδιά, στο μυαλό..

μοναχικά ρομποτάκια λοιπόν..

καλώς ήρθες φθινόπωρο..

www.youtube.com/watch?v=IrTB-iiecqk

αλλαγές...

αλλαγές..έτσι βρωμοκοπάει το σύμπαν..είναι από εκείνες τις αλλαγές που σάπιζαν εβδομάδες στα σωθικά σου και είπαν να ξεμυτίσουν επιτέλους..bad timing που λένε και στην Πολυρρήνια..αλλά πότε είναι και σωστό?

μόνη πλέον στο σπίτι..μόνη αλλά όχι άσχημα μόνη..άφοβες μουσικές να γεμίζουν τα άδεια δωμάτια..ελεύθερα κουδουνάκια να αντηχούν σε όλα τα δωμάτια..θα γεμίσει και αυτό με τα δικά μου αρώματα..τις δικές μου στιγμές..θα γίνει δικό μου..με όλη την κτητικότητα που μπορεί να έχει αυτή η λέξη..το έχω ανάγκη σε αυτήν την κωλόπολη...
κάτι να μοιάζει με εμένα..κάτι να ταιριάζει..

...

στα σκονισμένα σοκάκια των φόβων βρέθηκε πάλι εκείνο το κοριτσάκι..
ο χρόνος είναι εχθρός και η στασιμότητα φίλη..
τι να συμβεί άραγε μετά από τρεις μήνες ψιθυρίζει?έχει νόημα?..μπα..απαντά..τίποτα πια δεν έχει νόημα..
φεύγει ο χρόνος από πάνω της..χωρίς να ζει..φεύγει όπως πέφτουν τα φύλλα από το μωβ δέντρο με τα πρωτοβρόχια..όπως φεύγουν τα χελιδόνια..όπως κρύβεται ο ήλιος πίσω από το βουνό κάθε απόγευμα..όλα φεύγουν..φεύγουν και εκείνο το κοριτσάκι τα κοιτά καθιστό στο παγκάκι..εκείνο το παγκάκι στο παρκάκι πίσω από την τσιμεντένια πολυκατοικία..σε εκείνο το παρκάκι λοιπόν..εκεί που όλα φαντάζουν μακρινά..τρέχουν και δεν τα φτάνει..
στην αρχή λοιπόν ξανά..δεν το είχε υπολογίσει το κοριτσάκι..
το καημένο..

εικόνες..

οι εικόνες σου λείπουν..

το συνειδητοποίησες όταν έκοβες βόλτες στο κέντρο τρεις τα ξημερώματα..

και υπήρχαν παντού αλλά η μνήμη σου σε εγκαταλείπει σιγά σιγά..

πόσες να χωρέσει αναρωτιέσαι..

τα στενάκια στην Πλάκα..τα αρχαία..ο φωτισμός της Ακρόπολης το βράδυ..και εκείνο το μπουκάλι που καταλάθος κλώτσησες και κύλησε μέχρι το δέντρο..το νερό που κύλησε ανάμεσα στα πόδια σου και με μαεστρία το απέφυγες..οι άδειοι δρόμοι..τα παλιά κτίρια..

όλα μια εικόνα από πολλές μικρότερες..

και αιωρήθηκες πολύ..η παρέα ήταν αδιάφορη και πέταξες πάνω από όλους..

οι ήχοι απέκτησαν άλλη σημασία..τα φώτα άλλο νόημα..όλα εκείνα τα μικρά, τα αδιάφορα μετατράπηκαν σε σημαντικά σου..

αιωρήθηκες αλλά κανείς δεν το κατάλαβε..

χαμογέλασες λυπημένα..

δεν χρειαζόταν άλλωστε να το καταλάβουν..

μόνη σου στην μεγαλούπολη..
μόνη σου..

...

το μπαλόνι σου ξεφούσκωσε από το νερό που είχες βάλει για να φαίνεσαι ευέλικτη σε ένα κόσμο άκαμπτο, ίσιο και ορθό..

έβαλες φωτιά που δεν λέει να σβήσει γιατί μπλέχτηκε με λόγια, με αναμνήσεις, με πόθους που δεν λένε να σωπάσουν..

και αυτή η φωτίτσα που έχεις μέσα σου άλλοτε φουντώνει κ γίνεται πυρκαγιά και άλλοτε μικραίνει ώστε να σε κρατά ζωντανή,ζεστή, σε φυσιολογική θερμοκρασία..

και πέρασε ο καιρός αλλά στα ίδια εμμένεις..πιστή σκλάβα της καρδιάς σου..του κάδρου που με μαεστρία παιδεύεις ένα χρόνο τώρα..ένα χρόνο..

και οι εικόνες άλλοτε θολές..άλλοτε ξεκάθαρες...άλλοτε μπερδεμένεις..

από παραμύθι ξεκίνησε..
το παραμυθάκι σου..

??

αναρωτιέμαι...

πότε;που; με ποιους?
μόνοι ή με παρέα..χθες, αύριο ή σε έναν μήνα..

πότε λοιπόν; και φεύγει ο χρόνος από πάνω μου..δεν τον κυνηγάω εγώ πια..
αυτός με ακολουθεί..κι όσο κι αν τον θάβω σε γωνίτσες αυτός βγαίνει ψηλά..κολλά στους τοίχους μου και μπαίνει μέσα στις τσάντες μου..τον κουβαλώ μαζί και με βαραίνει..

πού λοιπόν; σε αυτά τα τετραγωνικά; σε αυτά τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη; σε αυτήν την στρατόσφαιρα και σε αυτόν τον πλανήτη..?

με ποιους λοιπόν..?γελάω..οι γνωστοί και άγνωστοι χάνονται σε αυτόν τον τόπο..στα απρόσωπα πλήθη που σε προσπερνούν..με ποιους λοιπόν..?
μόνοι μας..μόνοι μας..

αναρωτιέμαι πάλι απόψε..

αναρωτιέμαι..

www.youtube.com/watch?v=QkrLmeeCrhY

α χα χα χα αχ...

γελάω με εκείνα που με επισκιάζουν..που με κάνουν να φαίνομαι μικρή, τρωτή, αδύναμη..

γελάω που με γονατίζουν όσα δεν περνάνε από τα χέρια μου..

γελάω που μέσα μου λέω δεν μπορώ..

γελάω που σκέφτομαι ακόμα τα ίδια και τα ίδια..είναι εκείνα που με κάνουν να φαίνομαι μικρή, τρωτή, αδύναμη..

γελάω που αυτή η σκάλα με οδηγεί ψηλά την ίδια στιγμή που με βουτά στο βαθύ πηγάδι..

αλλά δεν βγαίνουν οι λέξεις εύκολα πια..έχουν εγκλωβιστεί στο σώμα μου, στο σπίτι μου, στην δουλειά μου..στα ίδια και στα ίδια..στους φαύλους κύκλους μου δηλαδή..

αλλά το τέλος δεν ήρθε ακόμα..μπορεί να μην το είπες ακόμα εσύ..ή εγώ..ή και οι δύο μαζί..

γελάω λοιπόν..γελάω σε αυτήν την ωραία γειτονιά..

γελάω μα πονάω..

www.youtube.com/watch?v=6YLS5S-TPs4