εικόνες..

οι εικόνες σου λείπουν..

το συνειδητοποίησες όταν έκοβες βόλτες στο κέντρο τρεις τα ξημερώματα..

και υπήρχαν παντού αλλά η μνήμη σου σε εγκαταλείπει σιγά σιγά..

πόσες να χωρέσει αναρωτιέσαι..

τα στενάκια στην Πλάκα..τα αρχαία..ο φωτισμός της Ακρόπολης το βράδυ..και εκείνο το μπουκάλι που καταλάθος κλώτσησες και κύλησε μέχρι το δέντρο..το νερό που κύλησε ανάμεσα στα πόδια σου και με μαεστρία το απέφυγες..οι άδειοι δρόμοι..τα παλιά κτίρια..

όλα μια εικόνα από πολλές μικρότερες..

και αιωρήθηκες πολύ..η παρέα ήταν αδιάφορη και πέταξες πάνω από όλους..

οι ήχοι απέκτησαν άλλη σημασία..τα φώτα άλλο νόημα..όλα εκείνα τα μικρά, τα αδιάφορα μετατράπηκαν σε σημαντικά σου..

αιωρήθηκες αλλά κανείς δεν το κατάλαβε..

χαμογέλασες λυπημένα..

δεν χρειαζόταν άλλωστε να το καταλάβουν..

μόνη σου στην μεγαλούπολη..
μόνη σου..

...

το μπαλόνι σου ξεφούσκωσε από το νερό που είχες βάλει για να φαίνεσαι ευέλικτη σε ένα κόσμο άκαμπτο, ίσιο και ορθό..

έβαλες φωτιά που δεν λέει να σβήσει γιατί μπλέχτηκε με λόγια, με αναμνήσεις, με πόθους που δεν λένε να σωπάσουν..

και αυτή η φωτίτσα που έχεις μέσα σου άλλοτε φουντώνει κ γίνεται πυρκαγιά και άλλοτε μικραίνει ώστε να σε κρατά ζωντανή,ζεστή, σε φυσιολογική θερμοκρασία..

και πέρασε ο καιρός αλλά στα ίδια εμμένεις..πιστή σκλάβα της καρδιάς σου..του κάδρου που με μαεστρία παιδεύεις ένα χρόνο τώρα..ένα χρόνο..

και οι εικόνες άλλοτε θολές..άλλοτε ξεκάθαρες...άλλοτε μπερδεμένεις..

από παραμύθι ξεκίνησε..
το παραμυθάκι σου..

??

αναρωτιέμαι...

πότε;που; με ποιους?
μόνοι ή με παρέα..χθες, αύριο ή σε έναν μήνα..

πότε λοιπόν; και φεύγει ο χρόνος από πάνω μου..δεν τον κυνηγάω εγώ πια..
αυτός με ακολουθεί..κι όσο κι αν τον θάβω σε γωνίτσες αυτός βγαίνει ψηλά..κολλά στους τοίχους μου και μπαίνει μέσα στις τσάντες μου..τον κουβαλώ μαζί και με βαραίνει..

πού λοιπόν; σε αυτά τα τετραγωνικά; σε αυτά τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη; σε αυτήν την στρατόσφαιρα και σε αυτόν τον πλανήτη..?

με ποιους λοιπόν..?γελάω..οι γνωστοί και άγνωστοι χάνονται σε αυτόν τον τόπο..στα απρόσωπα πλήθη που σε προσπερνούν..με ποιους λοιπόν..?
μόνοι μας..μόνοι μας..

αναρωτιέμαι πάλι απόψε..

αναρωτιέμαι..

www.youtube.com/watch?v=QkrLmeeCrhY

α χα χα χα αχ...

γελάω με εκείνα που με επισκιάζουν..που με κάνουν να φαίνομαι μικρή, τρωτή, αδύναμη..

γελάω που με γονατίζουν όσα δεν περνάνε από τα χέρια μου..

γελάω που μέσα μου λέω δεν μπορώ..

γελάω που σκέφτομαι ακόμα τα ίδια και τα ίδια..είναι εκείνα που με κάνουν να φαίνομαι μικρή, τρωτή, αδύναμη..

γελάω που αυτή η σκάλα με οδηγεί ψηλά την ίδια στιγμή που με βουτά στο βαθύ πηγάδι..

αλλά δεν βγαίνουν οι λέξεις εύκολα πια..έχουν εγκλωβιστεί στο σώμα μου, στο σπίτι μου, στην δουλειά μου..στα ίδια και στα ίδια..στους φαύλους κύκλους μου δηλαδή..

αλλά το τέλος δεν ήρθε ακόμα..μπορεί να μην το είπες ακόμα εσύ..ή εγώ..ή και οι δύο μαζί..

γελάω λοιπόν..γελάω σε αυτήν την ωραία γειτονιά..

γελάω μα πονάω..

www.youtube.com/watch?v=6YLS5S-TPs4

σβούρα..

την κοιτάω λοξά..την αγγίζω..είχα καιρό..την είχα στριμώξει στην μολυβοθήκη και της έριχνα που και που κλεφτές ματιές..

όμως την Δευτέρα ξύπνησα με μια παράξενη αίσθηση που την Τρίτη μεγάλωσε και μετατράπηκε σε άγχος και ανασφάλεια..την χρειαζόμουν..και έτσι από τότε την έχω στα χέρια μου όλη την ώρα να την χαϊδεύω και να την γυρνάω απαλά στην παλάμη μου..ο σύνδεσμος με την πραγματικότητα..όταν την φέρνω στα χείλη μου με επαναφέρει η κρύα αίσθησή της..

αυτό σκεφτόμουν και ήθελα να στο πω..αλλά κάθε φορά που ξεκινούσα το μετάνιωνα ..γιατί άλλωστε..είσαι εκεί και εγώ εδώ..και οι συντεταγμένες θα αργήσουν να γίνουν κοινές..και να γίνουν πάλι σύντομες θα είναι..το λέω με παράπονο αυτό..κάποια στιγμή θα πω δεν πειράζει..έτσι δεν μου λες να λέω? και έκλαψα πάλι σήμερα..είχα καιρό?δεν ξέρω..

και ναι..από την Δευτέρα νιώθω ανάλαφρη, διάφανη..σαν φτερό..σαν πούπουλο..σαν λουλούδι από τον κλέφτη..ακολουθώ το αεράκι..περνάω την θάλασσα και τα βουνά..αιωρούμαι..αυτό κάνω..άυλη..άδεια..

θα ξαναγεμίσω άραγε?

www.youtube.com/watch?v=yZOBjZgCrus

στην αρχή ξανά..

βρέθηκα στην αρχή..στο ένα πάλι..

στο ένα..κι αν προσθέσω κι άλλο ένα χαζά υπολογίζω ότι μας κάνει 2..μα έμεινα στο ενάμιση..

Ιούνιος λοιπόν..δεν ξέρω πότε ήρθε..νομίζω ότι ο χρόνος με κοροϊδεύει..και οι μυρωδιές από το καλοκαίρι τρυπώνουν πονηρά στις μπλούζες μου..ο αέρας χαϊδεύει τα μαλλιά μου και το δέρμα αλλάζει χρώμα..

στην αρχή λοιπόν..εκεί βρίσκομαι..για λίγο καιρό ακόμα εκεί θα είμαι..σε έναν ακόμη φαύλο κύκλο μου..μα το σύμπαν ξέρει..ξέρει κι ας μην μου το λέει..

www.youtube.com/watch?v=qmcR-632-zs

θολά..

όλα θολά..κλείνω τα μάτια σφιχτά να θυμηθώ αλλά το μυαλό αρνείται να ξαναμπεί σε αυτές τις αναμνήσεις..έχουν μπει σε μέρη άβατα..και απαγορευμένα..

όλα θολά..σκιές που σου τραγουδούν παλιές ιστορίες..και αναρωτιέσαι άραγε τις έζησες ή ήταν όνειρο;

έχω ανάγκη να βγω από αυτό το σώμα..να το παρατήσω κάπου..δεν με νοιάζει που..να το δω σωριασμένο και εγώ από πάνω να πετάω..να ταξιδεύω όπως το φως..τον αέρα..τα πουλιά..τους ήχους..με βαραίνει αυτό το τομάρι..με περιορίζει..με κρατά με σιδερένια δεσμά, βαθιά χωμένα στο έδαφος..

πνίγομαι..μαζεύω εφήμερες στιγμές..εφήμερα σημαδάκια που εξατμίζονται..εφήμερα..σύντομα..ίσα που να σε μπερδέψουν..ίσα που να σε σκουντήξουν..

μα η πληγή ακόμα ανοιχτή να αιμορραγεί..και με χάνω..

με χάνω..

www.youtube.com/watch?v=zvs2tRIqjnw