εδώ..

έτσι τα φέρνει περίεργα ο χρόνος..που αδιάκοπα πασχίζει να περάσει από δίπλα μου..
σαν βελόνα νιώθω που ανεξέλεχτα της βάζουν πολύχρωμες κλωστές και πασχίζει να ενώσει τρύπες που χρόνια έχουν ανοιχτεί..και δειλάζω να παραδεχτώ ότι δεν μπορεί να κλείσουν..ηχηρά κενά..χάσματα αγεφύρωτα..

αυτή η πικρία που έχει πια κατακαθίσει στην γλώσσα δεν με ενοχλεί..

εγώ εδώ είμαι..και προσπαθώ ακόμα να βρω το κλειδί μου..δεν βαριέμαι ποτέ να προσπαθώ..λέω στους άλλους ότι έπαψα να ονειρεύομαι, να προσμένω..να εύχομαι..μα ψέμα ηχεί στα αυτιά μου..είμαι η Μανωλία..ανούσια ονειροπόλα..να βρίσκει νόημα σε ανούσιες στιγμές..να στέκεται βουβή και μόνη αλλά ευχάριστα στην παρέα των άλλων..

εγώ εδώ είμαι..έτσι είμαι..η αόρατη παρουσία..δεν με ενοχλεί τίποτα πια..έμαθα..η ζυγαριά μου καλά κρατά τις ισορροπίες..όποτε το θελήσω κι αυτό..

κατ' εντολή..

εμπρός μαρς..

δύσκολο..δύσκολο..μα όχι ακατόρθωτο..

εγώ εδώ είμαι..ευτυχισμένη στην αταξία μου..ερωτευμένη με την σύγχυσή μου..ανάλαφρο αεράκι να χορεύω στον αέρα..να ξεφεύγω από τις χούφτες σας..από τις βαριές ανάσες σας..από τις κλειδαρότρυπές σας..

τρυπώνω κάτω από τα σκεπάσματα..κουρνιάζω στις γωνίτσες τους..μικρό παιδί..δεν το ξεχνάω..δεν το πολεμάω..

the last of Patras..

μετά από μέρες απουσίας..δεν το ανέχομαι η περιέργεια μου να εξηγώ τα ανεξήγητα..να θαυμάζω..να εξυμνώ..να καταριέμαι τον κόσμο γύρω μου..δεν το ανέχομαι να παραμένω στη σιωπή..γίνομαι υπόδουλος του κόσμου που παλεύω να μην μοιάσω..

μια εβδομάδα ζωής ακόμα στη Πάτρα...να δούμε..

το καινούριο παραθυράκι απ' όπου το έσκασα..θα κάνει δουλειά?..:)

poisonous..

δηλητήριο..

ρέει ακατάπαυστα από τις πηγές του κόσμου..και τυχαίνει αφελείς ταξιδιώτες να θέλουν να ξεδιψάσουν από εκεί..

λεκές στις ψυχές τους μένει..

δηλητήριο..ξεραίνει τα δροσερά χρόνια που έρχονται..που περιμέναμε να έρθουν..

σταγόνα την σταγόνα..γέμισε το ποτήρι μου..το ήπια..

το αντίδοτο?..

ένας φίλος στο νοσοκομείο εγχειρισμένος..είναι εκείνες οι μισητές στιγμές που σε κάνουν να συνειδητοποιείς πόσο αγαπάς κάποιον..πόσο τον έχεις ανάγκη..
έχω φίλους που αγαπώ..έχω ανθρώπους που αγαπώ..
γιατί δειλιάζω να τους το δείχνω..?γιατί ξεχνάω να τους το δείχνω..και γιατί τους θυσιάζω στο βωμό της εφήμερης "ευτυχίας" μου?

bad..bad girl..

enough..

βρέχει...και στο δωμάτιο..και έξω..

όλα βρεγμένα..εύκολα να σε βουλιάξουν..

βρέχει..και βρέχει..

www.youtube.com/watch?v=MP5j_Q9CZ3w&feature=related

To think I might not see those eyes
Makes it so hard not to cry
And as we say our long goodbye
I nearly do

on-off

www.youtube.com/watch?v=hoE_uJ3Hlq0

είναι από εκείνα τα βράδια που πραγματικά δεν περίμενες να ζήσεις..

καθαρές εικόνες στο μυαλό..χαμόγελα..όλα να μπαίνουν σε μια τροχιά..διαφορετική!

να συνειδητοποιείς ότι τελικά μερικά πράγματα δεν έγιναν χωρίς ουσία..όλα..μα ΌΛΑ έγιναν για ένα λόγο..για να εξελιχθείς σε καλύτερο άνθρωπο..γενικά να προχωρήσεις..

νιώθω τόσο καλά..πιο ώριμη από ποτέ..έχω έναν διακόπτη που ανακάλυψα σήμερα ότι υπάρχει..βασικά ήξερα ότι τον είχα αλλά σήμερα συνειδητοποίησα ότι το τελευταίο διάστημα τον χρησιμοποιώ πολύ συχνά..είναι λες και το οn του, βοηθάει την ψυχολογία να μην πέσει..απορροφά ό,τι καλό μπορεί να αντλήσω από κάθε κατάσταση που βιώνω(είτε αυτή είναι ευχάριστη είτε δυσάρεστη) και όταν δεν έχω κατι άλλο να αποκομίσω από αυτή..απλά πατάω το off..

έτσι νιώθω την ψυχή πιο ανάλαφρη..σε ετοιμότητα να προχωρήσει..ικανοποιημένη..και εν μέρει ευτυχισμένη..καιρό έχω να το πω..

πέρασε ο καιρός και όση πίκρα γεύτηκα απλά μετατράπηκε στην πιο νόστιμη λιχουδιά που θα μπορούσε να με φιλέψει κάποιος..

ευχαριστώ..

από αύριο..

γελάω ειρωνικά..

απόψε..

παχνιδιάρικοι διασκελισμοί να ξεφύγω από την κατάντια που εσύ με έριξες εκεί..

δεν ξέρω αν φοβάμαι κάτι..βασικά δεν ξερω τι φοβάμαι περισσότερο..τα είδωλά μου ή εμένα..την αλήθεια τους..ή το ψεύτικο ίνδαλμα που μου σερβίρουν..

δεν μπορώ να αποφασίσω απόψε πάλι..το καλύτερο για μένα είναι όλα να μου δοθούν απλόχερα..το λογικό για μένα είναι να προσπαθήσω να τα αποκτήσω..το πιο πιθανό για μένα είναι να μην αγγίξω απολύτως τίποτα..

κολλημένη στον άξονα..να γυρίζω σαν μπαλαρίνα γύρω απο τα ίδια σκηνικά..το παραμύθι χωρίς ευτυχισμένο τέλος..

στο κοινό σημείο με το πέρυσι..να ψάχνω την μη τέμνουσα με το φέτος..

θέλω να προχωρήσω..αλλά αν δεν αφήσω εσένα..δεν μπορώ..

το κουτί γι' αυτό το έχω..μόνο θάβω..δεν δημιουργώ..