Το καλοκαίρι της αμφισβήτησης..

Τι καλοκαίρι είναι αυτό...

Πέρασαν δέκα χρόνια από το μεγαλύτερο ορόσημο της μέχρι τώρα ζωής μου..

Και με βρίσκει κάνοντας καθημερινές βουτιές στο παρελθόν.. να αναζητώ παλιά μηνύματα και φωτογραφίες..

Να προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν το τότε όταν έφυγα από την Αθήνα για το μεγάλο όνειρο..

Θέλω να θυμάμαι άραγε λέω; 

Καημένε Μανολίτο ψιθυρίζω και μόλις συνειδητοποιώ ότι οι πιο πικρές μου αναμνήσεις χάθηκαν..

-για καλό.. ψιθυρίζω..

Πώς γίνεται το βλέμμα μου μονίμως να στρέφεται στα αρνητικά;

Στα μίζερα που λέει κι ένας γνωστός μου;

Πώς εκπαιδεύεις έναν βαθιά τραυματισμένο εγκέφαλο (που το μόνο που ήξερε ήταν να επιβιώνει όλα αυτά τα χρόνια) να κοιτά ψηλά και θετικά;

Πώς γίνεται μετά από τόση κακοποίηση και σκληρότητα να του μιλήσεις γλυκά; Να κάνει παύση και να αρχίσει να ζει φροντιστικά; Πώς και πού το μαθαίνουν αυτό;

Τι καλοκαίρι είναι αυτό αναρωτιέμαι.. 

Και μου λες; "παρακαλώ να σταματήσει άμεσα η αναδρομή στο παρελθόν"..

Και εγώ σου απαντώ.. 

-Τι φοβάσαι; Εγώ είμαι γενναία.. θέλω να βουτήξω στα νερά του παρελθόντος για να μπορέσω να δω ποια φιγούρα θα καθρεφτίσουν στο σήμερά μου..

Θέλω; 

Είναι επώδυνο το ταξίδι.. 

και ποιος θα μαζέψει τα πληγωμένα μου φτερά ξανά, 

αν δω ότι τελικά πάλι δεν πέταξα πουθενά, 

αλλά κλεισμένη στο ίδιο κλουβί,

 χτυπιόμουν στα σίδερά του και πετούσα παγιδευμένη, 

στους φαύλους κύκλους μου..

Τι καλοκαίρι είναι αυτό...

Κάποτε...

 Κάποτε θα ήμασταν χαρούμενοι με τα απλά.. τα ηλιοβασιλέματα.. τα δροσερά αεράκια..

τα τυχαία χέρια που αντάμωναν κλεφτά σε σταυροδρόμια.. τα ανήσυχα βλέμματα που αποζητούσαν την ζεστασιά..

αυτά τα απλά.. το δροσερό καρπούζι.. το παγωτό σοκολάτα.. ένα βιβλίο στα πόδια για ανάγνωση.. βαμμένα χέρια από τις τέμπερες..

και μετά τι ήρθε; 

η ενηλικίωση; 

ενηλικίωση είναι ό,τι βάφεται στα χρώματα της κοινωνίας που σε θέλει πετυχημένο; ανεξάρτητο; μόνο; βουβό;

πού πήγαν οι φωνές μας και τα τρεξίματα στα σοκάκια στα χωριά μας; 

και τώρα πήραν τις θέσεις τους οι ενέσεις στο ψυγείο που σε περιμένουν για τα αυτοάνοσα..

σήμερα..ίσως για μια στιγμή να ήθελα να ζήσω στο κάποτε..

κάποτε που ανάσανα..

Το τέλος

Κάπου μέσα σε όλο το χάος της ζωής μου ψάχνω ένα χέρι αόρατο, φανταστικό, να με τραβήξει..

Παλιά μπορεί και να περίμενα τον Από Μηχανής Θεό..

Τώρα προσπαθώ να βασιστώ στο Εγώ μου. Να γίνω εγώ ο Από Μηχανής Θεός του εαυτού μου..

Ακούγεται φροντιστικό; 

Ακούγεται τρελό;

Ακούγεται ψεύτικο;

Δεν έχω απαντήσει ποτέ σε κανένα βαθυστόχαστο ερώτημα της ζωής μου..

Γιατί να απαντήσω τώρα; 

https://www.youtube.com/watch?v=u5CVsCnxyXg

Το soundtrack του έτους...

sound check...

2026..

Η τελευταία μου χρονιά με το 3 μπροστά στην ηλικία μου...

2026...

Νιώθω ότι αυτή η χρονιά είναι ένα πέρασμα στην αιωνιότητα.. Μεγάλα βήματα έκανε η αυτού μεγαλειότης σε χρονιές που τελείωναν με τον αριθμό 6...

Αλλά μέσα μου δεν ξέρω αν πρέπει να θρηνήσω ή να γιορτάσω..

Γεννήθηκα ή πέθανα αυτές τις χρονιές? 

Ακόμα το ψάχνω μέσα στον χρόνο..τον φίλο και τον εχθρό...

Πώς είναι να σταματάς; Να μένεις ακίνητος και παρατηρητής; 

Να απολαμβάνεις και να ζεις; 

Λες φέτος να το ανακαλύψω σε χρονιά με το 6 στο τέλος;

Και σε δέκα χρόνια από τώρα να αναπολώ αυτό το ορόσημο στη βαρετή υπάρξή μου; 

Καλή χρονιά...

Καλοκαίρι '25...

 Καθισμένη στο τεράστιο γραφείο μου πλέον...

Με τον πράσινο τοίχο σαν φόντο..

Προσποιούμαι ότι είμαι ενήλικη επιχειρηματίας..

Ακούω τον νυχτερινό εκφωνητή και ζηλεύω τον Χαραλαμπίδη για τα σοφά που αραδιάζει..

Ωριμότητα σημαίνει να παίξεις το ίδιο έργο χωρίς λάθη..

Και κάπου στον άδειο Βόλο προσπαθώ να γίνω ώριμη..

Ένα παντοτινό σήμερα...

 2025...

πώς περνάει ο χρόνος..ο άτιμος..

ένιωσα την ανάγκη να κάτσω να αραδιάσω 5 λέξεις..

είμαι ακόμη εδώ..ζωντανή..

αλλαγμένη;..ναι...λιγάκι μα ναι..

πιο δυνατή;.. ναι..λιγάκι μα ναι..

κάθομαι σε άλλη θέση...

σε άλλο σπίτι μιας και άλλαξα ξανά ρότα..

η ζωή κυλάει και δεν σε ρωτάει..

βουτάς στα ορμώμενα νερά της και χωρίς σωσίβιο κολυμπάς..

έτσι είναι..

μάθε να ζεις με αυτό..

it's ok...

...

 Σήμερα..

Σήμερα μουρμουρίζω.. 

το τσάι μισοτελειωμένο στο τραπέζι..τα βιβλία γύρω μου.. ένα σπίτι αχούρι όπως κ το μυαλό μου..

μα ποιος θα με βάλει σε τάξη..ο χρόνος κυλάει και εγώ τον κυνηγάω..μακάρι να μπορούσα να με χωρίσω σε λεπτά και ώρες..θα ήξερα τότε να ζω ρομποτικά αλλά αποδοτικά..

γιατί τώρα τρέχω αλλά ο χρόνος δεν σταματάει και εγώ απλά σε μία ρόδα μέσα συμμετέχω στο κυνήγι του σήμερα..

σήμερα..

σήμερα μουρμουρίζω είναι ακόμη μία μέρα..

τικ τακ..τικ τακ...

Δύναμη...

 Δύναμη..

την νιώθω αργά να ανεβαίνει από τη γη στα πόδια, στα ισχία, στο στομάχι και να κάνει στάση στην καρδιά..

δειλά δειλά να συνεχίζει στον λαιμό, να κάνει προσπάθεια να αρθρωθεί.. είμαι δυνατή να ακουστεί στον έξω κόσμο.. 

και με αυτοπεποίθηση να συνεχίσει στο μυαλό και να φωλιάσει εκεί.. στο πιο ισχυρό σημείο της ύπαρξής μου..

αυτό το ταξίδι ονειρεύομαι σε κάθε βήμα που κατακτώ. .να ανεβαίνω πιο ψηλά στο βουνό μου..

μα άραγε τι σκαμπανεβάσματα έχει αυτή η αίσθηση.. μια σκαλώνει στο χώμα το αγαπημένο.. μία επιμένει να σφηνώνει στα ισχία και να με κάνει στάσιμη.. <άραγε πώς γίνεται μαζί να νιώθω ακίνητη μα δυνατή;>

κι όσες φορές άγγιξε το στομάχι, αμέσως την έκανα εμετό λες και δοκίμασα κάτι δηλητηριασμένο..

έχω μίλια να διανύσω ακόμα για να αποδεκτώ πως είμαι συνάμα αδύναμη δυνατή..

μα αυτό δεν με κάνει λιγότερο σημαντική..

καληνύχτα..

γιατί δεν γράφω πια αναρωτιέμαι..

γιατί δεν διαβάζω πια βιβλία..

πώς περνώ τη μέρα μου αδειάζοντας τα λεπτά της σε κάδους υποχρεώσεων..

η ψυχή μου γεννά επιθυμίες που ο χρόνος δεν τις χωρά κ μένω πάλι ακίνητη και κολλημένη στο έδαφος δίχως να μπορώ να κουνηθώ ούτε μπροστά ούτε πίσω..

κάποτε κοίταζα ψηλά..

κάποτε νόμιζα ότι μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο..

πού πήγε όλη αυτή η δύναμη;

άραγε, όσο μεγαλώνεις τόσο μικραίνεις;

pain

αυτό το βράδυ καθισμένη ανάμεσα στα γατιά μου σε διαβάζω..

ο κέρσορας ανεβαίνει αργά προς τα επάνω γιατί έτσι μόνο μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω..

τότε που σαν φοβισμένο αλεπουδάκι προσπαθούσα να σου ξεκλέψω λίγο προσοχή..μου έδινες σημασία και εγώ ένιωθα ζωντανή..

πόσο άδικο αυτό..

αν ήξερα τι πόνο θα μου προκαλούσε η γνωριμία μας, δεν ξέρω αν θα αποδεχόμουν αυτήν την πρόκληση..

ο πόνος αυτός με διέλυσε..διέλυσε τη σάρκα μου..έχω σημάδια που ποτέ δεν θα φύγουν..

διέλυσε την ψυχή μου..έχω ανοιχτές πληγές στα κρυμμένα μονοπάτια του μυαλού μου..χωμένα βαθιά στο υποσυνείδητό μου που πονάει ακόμα κ το μέλλον μου..

δεν κατάφερα ποτέ να σε αποβάλλω και τρομαγμένη γράφω τώρα για σένα..

την πρώτη ανάρτηση του 2020..

τι χρονιά κι αυτή...

τα έχασα όλα..όλα πάλι..

είμαι κουρασμένη και πονάω..

πονάω...

wake me up...

προσπαθώ να τελειώσω το ταξίδι του Swansea μέσα σε ένα σπίτι.. μπροστά από έναν υπολογιστή..τους τελευταίους δώδεκα μήνες..

έχω νιώσει τόσο μόνη? αναρωτιέμαι..

τελικά για ποιον το έκανα όλο αυτό? για μένα?

που θα με οδηγήσει όλο αυτό? 

ήταν τόσο μακρύ ταξίδι που νιώθω ότι έχω χάσει τον στόχο μου..

έχω χάσει εμένα..

πάλι...

πρέπει να κάνω reboot..

cu when september ends...

home sweet home..

μου λείπει η Ουαλία..

ένιωσα μέρος ενός άγνωστου τόπου..

μπόρεσα να χαράξω αναμνήσεις βαθιά μέσα μου..

δεν είμαι ίδια πια...

μου λείπει η ακτή..

μου λείπουν τα πάρκα..

ένιωθα ενεργή..

δεν θα την ξεχάσω ποτέ..

χώρεσα όσα μπόρεσα στο μικρό κορμί μου και βρέθηκα εδώ..

σε άλλο τόπο..

και τελικά;

ζω το εδώ και το τώρα; 

σιωπή..

www.youtube.com/watch?v=h4bx4HhjwUs

Δεν γράφω πια λες και έλυσα τα μυστήρια της ζωής μου..

η σιωπή μου όμως δεν με πονά..

μπορεί και να μεγάλωσα και να τα βλέπω όλα αλλιώς..

μα πιο πολύ φοβάμαι ότι δεν σκέφτομαι τόσο πια και δεν αναρωτιέμαι για τον κόσμο..

μα ο κόσμος με ενδιαφέρει και αποτελώ μέρος του..

καλή χρονιά.. 

machine

Ο κοσμος σε θελει ρομποτ.. να σηκωθεις απο το πρωι και να εισαι προγραμματισμενος , αποδοτικος..

καμια φορα νιωθω οτι η καρδια μου προσπαθει να αντεξει πιο πολλα απο οσα της αναλογουν.. και μετα απλα θελω να κλεινομαι στο κλουβι μου για να μην μπαινω στον κοπο της επιλυσης προβληματος..

ειμαι κοντα στο τελος αλλα τωρα θελω αλλα..

θελω να φυγω , θελω να κανω κατι που να με τεμπελιασει.. θελω την ευκολια , θελω να τα εχω ολα στρωμενα ..

μου εχει λειψει η δημιουργια..

τωρα δεν δημιουργω..

τωρα απλα "τρεχω" το κυριακατικο προγραμμα μου..

κ αυριο την δευτερα..θα "τρεξω" αλλο...

φοβάμαι..

νομίζεις ότι η ζωή κρατά για πάντα..

νομίζεις ότι δεν θα χτυπήσει εκείνο το τηλέφωνο για εκείνη την είδηση που σε γονατίζει..

και φοβάμαι..

όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο πολύ φοβάμαι εκείνο το τηλέφωνο..το υποθετικό..
χρονικά και χωρικά..

άραγε πότε θα χτυπήσει?τι είδηση θα μεταφερθεί?
εγώ που θα είμαι? ποιον θα αφορά αυτήν την φορά?

η ζωή δεν κρατά για πάντα..
δεν είμαστε αθάνατοι..

είμαστε τρωτοί και εύθραστοι..

και φοβάμαι..

μοναξιά..

η μοναξιά ..

την ακούω στο παράθυρό μου ..σταγόνα την σταγόνα..και που κ που ένα δίκυκλο να σπάει την σιωπή της.

μπαίνει αργά από το παράθυρο του μπάνιου και με τυφλώνει..

είναι βαριά για να με κάνει να σηκωθώ να κλείσω την πόρτα..

μπαίνει από την διάφανη κουρτίνα.

η μοναξιά με φέρνει εδώ να κάθομαι να παίζω με τις λέξεις..

η μοναξιά..

η μοναξιά με κάνει να κλείνω τα μάτια για ώρα και να προσπαθώ να χαθώ στα μονοπάτια του μυαλού μου..

η μοναξιά με κάνει να αναρωτηθώ αν η ζωή που ζω είναι αυτή που ονειρεύτηκα ή 
κάνω τα ίδια λάθη ξανά..

η μοναξιά με βουλιάζει στον φαύλο κύκλο της ..
μία με βουτά στο βυθό, μια στην επιφάνεια..

και το στομάχι μου το νιώθω ανακατεμένο απόψε..

υπάρχει πολύ ζωή έξω και εγώ νιώθω το τίποτα που το τρώει το σήμερα..

η μοναξιά με κάνει να σιχαίνομαι την επιβίωσή μου..

ταξίδι..

ένα ωραίο πρωί απλά σηκώνεσαι και όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε η μέρα αυτή,  να είναι η δική σου μέρα..

πλένεσαι, ντύνεσαι, πίνεις το καφέ σου και περιμένεις πως κ πως να πας στη συναυλία..

και στην άλλη μεριά του ωκεανού , ένα χέρι έχει αποφασίσει να πατήσει το κουμπί για να εκμηδενίσει τις χωροχρονικές διαστάσεις.

γιατί εκεί ψηλά, κάποιο θείο άγγιγμα αποφάσισε ότι αυτές οι δύο ψυχές έχουν πολλά να πουν και να μοιραστούν..

κ κάπως έτσι λοιπόν..μαζεύτηκαν όλα τα κομματάκια ένα ένα και άρχισαν να μπαίνουν στην σωστή θέση..για να σχηματιστεί ολοκληρωμένη εικόνα..

κανείς δεν ξέρει αν θα είναι η σωστή ή λανθασμένη..

άλλωστε..το ταξίδι μετράει..

exit...

12 και 07

 

κακή διάθεση , αυπνία, κακή διατροφή, κούραση..

 

ξανά χάθηκα στον φαύλο κύκλο μου..

αλλά το παλεύω γιατί δεν είμαι το ίδιο άτομο

 

υπάρχει μια καινούρια οπτική των πραγμάτων που εξερευνώ

μια πιο ρομαντική, αληθινή και τολμηρή διάθεση νομίζω..

 

είμαι τριάντα και επτά μηνών..

 

και νιώθω κολλημένη στα 22 που νόμιζα ότι ο χρόνος είναι άπειρος, η αντοχή μου τεράστια και η επιμονή μου αρετή..

 

παρόλο που βράδια σαν και αυτά με βρίσκουν να πολεμάω με τις απουσίες,

φέτος κέρδισα πολλές παρουσίες

 

οι δαίμονες αγγλόφωνοι πια μεν, αλλά γεμάτοι ευγένεια και ανεκτικότητα..

 

έκλεισα πολλές πόρτες ναι..

μα άνοιξα την καλύτερη νομίζω..

 

 

www.youtube.com/watch?v=TGkglQ6FGwQ

 

απλά..

η ευτυχία είπα βρίσκεται στην απλότητα των στιγμών..και στην απλότητα των λέξεων συμπληρώνω..

και τα γλειφυτζούρια από τους πλανώδιους γλυκαίνουν τους κάλυκες της γλώσσας ..

μα αυτά που νιώθουμε είναι απλά..μια καλημέρα και μια καληνύχτα..

ανοίγει η ψυχή και ο άλλος την ρουφάει σαν κοκαίνη..

μαζί πια..

πόσο πιο απλό από αυτό..

η αλήθεια να αιωρείται στην διάστασή μας..

το κάθε κύτταρο έτοιμο να δεχτεί το φως του..

μαζί πια..

πόσο πιο απλό από αυτό..

κι όλα όσα φάνταζαν τρομαχτικά..
στην απλότητα
τρεκλίζουν..

το παραμυθάκι μου γράφει το τέλος του..

www.youtube.com/watch?v=TGkglQ6FGwQ

...

άνθισαν όλοι οι κήποι της ψυχής μου και εγώ ξαπλωμένη στο γρασίδι τρέφομαι με την ζεστασιά του ήλιου..

αλήθεια..πόσο καιρός πέρασε που ένιωσα έτσι ζωντανή?

ούτε που θυμάμαι..

οι φλέβες να συρρικνώνονται και να μεγενθύνονται, να ακούω τον παλμό μου, η φλεγόμενη μπαλίτσα να χορεύει στο ακίνητο κορμί..

και οι σκέψεις να φεύγουν από μένα..οι εικόνες να μπερδεύονται, τα λόγια να ταξιδεύουν..και εγώ να αιωρούμαι γύρω από σένα..

είμαι τυχερή..είμαι ευλογημένη..

https://www.youtube.com/watch?v=ubpV4h361Nw