Το soundtrack του έτους...

sound check...

2026..

Η τελευταία μου χρονιά με το 3 μπροστά στην ηλικία μου...

2026...

Νιώθω ότι αυτή η χρονιά είναι ένα πέρασμα στην αιωνιότητα.. Μεγάλα βήματα έκανε η αυτού μεγαλειότης σε χρονιές που τελείωναν με τον αριθμό 6...

Αλλά μέσα μου δεν ξέρω αν πρέπει να θρηνήσω ή να γιορτάσω..

Γεννήθηκα ή πέθανα αυτές τις χρονιές? 

Ακόμα το ψάχνω μέσα στον χρόνο..τον φίλο και τον εχθρό...

Πώς είναι να σταματάς; Να μένεις ακίνητος και παρατηρητής; 

Να απολαμβάνεις και να ζεις; 

Λες φέτος να το ανακαλύψω σε χρονιά με το 6 στο τέλος;

Και σε δέκα χρόνια από τώρα να αναπολώ αυτό το ορόσημο στη βαρετή υπάρξή μου; 

Καλή χρονιά...

Καλοκαίρι '25...

 Καθισμένη στο τεράστιο γραφείο μου πλέον...

Με τον πράσινο τοίχο σαν φόντο..

Προσποιούμαι ότι είμαι ενήλικη επιχειρηματίας..

Ακούω τον νυχτερινό εκφωνητή και ζηλεύω τον Χαραλαμπίδη για τα σοφά που αραδιάζει..

Ωριμότητα σημαίνει να παίξεις το ίδιο έργο χωρίς λάθη..

Και κάπου στον άδειο Βόλο προσπαθώ να γίνω ώριμη..

Ένα παντοτινό σήμερα...

 2025...

πώς περνάει ο χρόνος..ο άτιμος..

ένιωσα την ανάγκη να κάτσω να αραδιάσω 5 λέξεις..

είμαι ακόμη εδώ..ζωντανή..

αλλαγμένη;..ναι...λιγάκι μα ναι..

πιο δυνατή;.. ναι..λιγάκι μα ναι..

κάθομαι σε άλλη θέση...

σε άλλο σπίτι μιας και άλλαξα ξανά ρότα..

η ζωή κυλάει και δεν σε ρωτάει..

βουτάς στα ορμώμενα νερά της και χωρίς σωσίβιο κολυμπάς..

έτσι είναι..

μάθε να ζεις με αυτό..

it's ok...

...

 Σήμερα..

Σήμερα μουρμουρίζω.. 

το τσάι μισοτελειωμένο στο τραπέζι..τα βιβλία γύρω μου.. ένα σπίτι αχούρι όπως κ το μυαλό μου..

μα ποιος θα με βάλει σε τάξη..ο χρόνος κυλάει και εγώ τον κυνηγάω..μακάρι να μπορούσα να με χωρίσω σε λεπτά και ώρες..θα ήξερα τότε να ζω ρομποτικά αλλά αποδοτικά..

γιατί τώρα τρέχω αλλά ο χρόνος δεν σταματάει και εγώ απλά σε μία ρόδα μέσα συμμετέχω στο κυνήγι του σήμερα..

σήμερα..

σήμερα μουρμουρίζω είναι ακόμη μία μέρα..

τικ τακ..τικ τακ...

Δύναμη...

 Δύναμη..

την νιώθω αργά να ανεβαίνει από τη γη στα πόδια, στα ισχία, στο στομάχι και να κάνει στάση στην καρδιά..

δειλά δειλά να συνεχίζει στον λαιμό, να κάνει προσπάθεια να αρθρωθεί.. είμαι δυνατή να ακουστεί στον έξω κόσμο.. 

και με αυτοπεποίθηση να συνεχίσει στο μυαλό και να φωλιάσει εκεί.. στο πιο ισχυρό σημείο της ύπαρξής μου..

αυτό το ταξίδι ονειρεύομαι σε κάθε βήμα που κατακτώ. .να ανεβαίνω πιο ψηλά στο βουνό μου..

μα άραγε τι σκαμπανεβάσματα έχει αυτή η αίσθηση.. μια σκαλώνει στο χώμα το αγαπημένο.. μία επιμένει να σφηνώνει στα ισχία και να με κάνει στάσιμη.. <άραγε πώς γίνεται μαζί να νιώθω ακίνητη μα δυνατή;>

κι όσες φορές άγγιξε το στομάχι, αμέσως την έκανα εμετό λες και δοκίμασα κάτι δηλητηριασμένο..

έχω μίλια να διανύσω ακόμα για να αποδεκτώ πως είμαι συνάμα αδύναμη δυνατή..

μα αυτό δεν με κάνει λιγότερο σημαντική..

καληνύχτα..

γιατί δεν γράφω πια αναρωτιέμαι..

γιατί δεν διαβάζω πια βιβλία..

πώς περνώ τη μέρα μου αδειάζοντας τα λεπτά της σε κάδους υποχρεώσεων..

η ψυχή μου γεννά επιθυμίες που ο χρόνος δεν τις χωρά κ μένω πάλι ακίνητη και κολλημένη στο έδαφος δίχως να μπορώ να κουνηθώ ούτε μπροστά ούτε πίσω..

κάποτε κοίταζα ψηλά..

κάποτε νόμιζα ότι μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο..

πού πήγε όλη αυτή η δύναμη;

άραγε, όσο μεγαλώνεις τόσο μικραίνεις;

pain

αυτό το βράδυ καθισμένη ανάμεσα στα γατιά μου σε διαβάζω..

ο κέρσορας ανεβαίνει αργά προς τα επάνω γιατί έτσι μόνο μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω..

τότε που σαν φοβισμένο αλεπουδάκι προσπαθούσα να σου ξεκλέψω λίγο προσοχή..μου έδινες σημασία και εγώ ένιωθα ζωντανή..

πόσο άδικο αυτό..

αν ήξερα τι πόνο θα μου προκαλούσε η γνωριμία μας, δεν ξέρω αν θα αποδεχόμουν αυτήν την πρόκληση..

ο πόνος αυτός με διέλυσε..διέλυσε τη σάρκα μου..έχω σημάδια που ποτέ δεν θα φύγουν..

διέλυσε την ψυχή μου..έχω ανοιχτές πληγές στα κρυμμένα μονοπάτια του μυαλού μου..χωμένα βαθιά στο υποσυνείδητό μου που πονάει ακόμα κ το μέλλον μου..

δεν κατάφερα ποτέ να σε αποβάλλω και τρομαγμένη γράφω τώρα για σένα..

την πρώτη ανάρτηση του 2020..

τι χρονιά κι αυτή...

τα έχασα όλα..όλα πάλι..

είμαι κουρασμένη και πονάω..

πονάω...