Κυριακή, 4 Απριλίου 2021

Δύναμη...

 Δύναμη..

την νιώθω αργά να ανεβαίνει από τη γη στα πόδια, στα ισχία, στο στομάχι και να κάνει στάση στην καρδιά..

δειλά δειλά να συνεχίζει στον λαιμό, να κάνει προσπάθεια να αρθρωθεί.. είμαι δυνατή να ακουστεί στον έξω κόσμο.. 

και με αυτοπεποίθηση να συνεχίσει στο μυαλό και να φωλιάσει εκεί.. στο πιο ισχυρό σημείο της ύπαρξής μου..

αυτό το ταξίδι ονειρεύομαι σε κάθε βήμα που κατακτώ. .να ανεβαίνω πιο ψηλά στο βουνό μου..

μα άραγε τι σκαμπανεβάσματα έχει αυτή η αίσθηση.. μια σκαλώνει στο χώμα το αγαπημένο.. μία επιμένει να σφηνώνει στα ισχία και να με κάνει στάσιμη.. <άραγε πώς γίνεται μαζί να νιώθω ακίνητη μα δυνατή;>

κι όσες φορές άγγιξε το στομάχι, αμέσως την έκανα εμετό λες και δοκίμασα κάτι δηλητηριασμένο..

έχω μίλια να διανύσω ακόμα για να αποδεκτώ πως είμαι συνάμα αδύναμη δυνατή..

μα αυτό δεν με κάνει λιγότερο σημαντική..


Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2020

καληνύχτα..

γιατί δεν γράφω πια αναρωτιέμαι..

γιατί δεν διαβάζω πια βιβλία..

πώς περνώ τη μέρα μου αδειάζοντας τα λεπτά της σε κάδους υποχρεώσεων..

η ψυχή μου γεννά επιθυμίες που ο χρόνος δεν τις χωρά κ μένω πάλι ακίνητη και κολλημένη στο έδαφος δίχως να μπορώ να κουνηθώ ούτε μπροστά ούτε πίσω..

κάποτε κοίταζα ψηλά..

κάποτε νόμιζα ότι μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο..

πού πήγε όλη αυτή η δύναμη;

άραγε, όσο μεγαλώνεις τόσο μικραίνεις;


Κυριακή, 3 Μαΐου 2020

pain

αυτό το βράδυ καθισμένη ανάμεσα στα γατιά μου σε διαβάζω..

ο κέρσορας ανεβαίνει αργά προς τα επάνω γιατί έτσι μόνο μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω..

τότε που σαν φοβισμένο αλεπουδάκι προσπαθούσα να σου ξεκλέψω λίγο προσοχή..μου έδινες σημασία και εγώ ένιωθα ζωντανή..

πόσο άδικο αυτό..

αν ήξερα τι πόνο θα μου προκαλούσε η γνωριμία μας, δεν ξέρω αν θα αποδεχόμουν αυτήν την πρόκληση..

ο πόνος αυτός με διέλυσε..διέλυσε τη σάρκα μου..έχω σημάδια που ποτέ δεν θα φύγουν..
διέλυσε την ψυχή μου..έχω ανοιχτές πληγές στα κρυμμένα μονοπάτια του μυαλού μου..χωμένα βαθιά στο υποσυνείδητό μου που πονάει ακόμα κ το μέλλον μου..

δεν κατάφερα ποτέ να σε αποβάλλω και τρομαγμένη γράφω τώρα για σένα..

την πρώτη ανάρτηση του 2020..

τι χρονιά κι αυτή...

τα έχασα όλα..όλα πάλι..

είμαι κουρασμένη και πονάω..

πονάω...


Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

wake me up...

προσπαθώ να τελειώσω το ταξίδι του Swansea μέσα σε ένα σπίτι.. μπροστά από έναν υπολογιστή..τους τελευταίους δώδεκα μήνες..

έχω νιώσει τόσο μόνη? αναρωτιέμαι..

τελικά για ποιον το έκανα όλο αυτό? για μένα?

που θα με οδηγήσει όλο αυτό? 

ήταν τόσο μακρύ ταξίδι που νιώθω ότι έχω χάσει τον στόχο μου..

έχω χάσει εμένα..

πάλι...

πρέπει να κάνω reboot..

cu when september ends...

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

home sweet home..

μου λείπει η Ουαλία..

ένιωσα μέρος ενός άγνωστου τόπου..

μπόρεσα να χαράξω αναμνήσεις βαθιά μέσα μου..

δεν είμαι ίδια πια...

μου λείπει η ακτή..

μου λείπουν τα πάρκα..

ένιωθα ενεργή..

δεν θα την ξεχάσω ποτέ..

χώρεσα όσα μπόρεσα στο μικρό κορμί μου και βρέθηκα εδώ..

σε άλλο τόπο..

και τελικά;

ζω το εδώ και το τώρα; 




Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

σιωπή..



Δεν γράφω πια λες και έλυσα τα μυστήρια της ζωής μου..


η σιωπή μου όμως δεν με πονά..

μπορεί και να μεγάλωσα και να τα βλέπω όλα αλλιώς..

μα πιο πολύ φοβάμαι ότι δεν σκέφτομαι τόσο πια και δεν αναρωτιέμαι για τον κόσμο..

μα ο κόσμος με ενδιαφέρει και αποτελώ μέρος του..

καλή χρονιά.. 

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

machine

Ο κοσμος σε θελει ρομποτ.. να σηκωθεις απο το πρωι και να εισαι προγραμματισμενος , αποδοτικος..

καμια φορα νιωθω οτι η καρδια μου προσπαθει να αντεξει πιο πολλα απο οσα της αναλογουν.. και μετα απλα θελω να κλεινομαι στο κλουβι μου για να μην μπαινω στον κοπο της επιλυσης προβληματος..

ειμαι κοντα στο τελος αλλα τωρα θελω αλλα..

θελω να φυγω , θελω να κανω κατι που να με τεμπελιασει.. θελω την ευκολια , θελω να τα εχω ολα στρωμενα ..

μου εχει λειψει η δημιουργια..

τωρα δεν δημιουργω..

τωρα απλα "τρεχω" το κυριακατικο προγραμμα μου..

κ αυριο την δευτερα..θα "τρεξω" αλλο...